De Remissione Peccatorum

Nam et in Epistola quae ad Hebraeos scripta est, non solum conversio in praesenti tempore significatur necessaria, verum etiam praecipitur usque in finem perseverantia retinenda. Ait enim: Videte, fratres, ne forte sit in aliquo vestrum cor malum incredulitatis discedendi a Deo vivo, sed hortamini vosmetipsos per singulos dies, donec Hodie cognominatur, ut non obduretur quis ex vobis fallacia peccati. Participes enim Christi effecti sumus, si tamen initium substantiae usque ad finem firmum retineamus (Hebr. III, 12 et seq.). Quis autem non ipsius exemplo terreatur Apostoli, ut a malis operibus discedens, in poenitentia et conversione¹ currat ad Deum, et sollicitus caveat ne tenore perseverantiae derelicto, reprobus fiat? Considerandum namque est cunctis fidelibus qua sollicitudine ipse beatus Paulus cucurrerit, qua vigilantia pugnaverit, qua severitate corpus suum castigaverit. Ait ergo: Ego igitur sic curro, non quasi in incertum; sic pugno, non quasi aerem verberans: sed castigo corpus meum, et in servitutem redigo; ne forte cum aliis praedicaverim, ipse reprobus efficiar². Haec autem dicebat, sciens per Ezechielem divinitus dictum: In eo cum converterit se iustus a sua iustitia, et faciat delictum, et moriatur; in suo delicto quod fecit, in ipso morietur³. Frustra igitur sibi peccatorum remissionem vanis cogitationibus somniat, quisquis non usque in finem praesentis vitae in mandatis Domini perseverat, vel quisquis ante finem vitae praesentis non discedit ab itineribus pessimis. Oportet enim ut omnis iustus cum timore et tremore suam salutem operetur⁴; et omnis iniquus desinat exhibere membra sua arma iniquitatis peccato; sed exhibeat semetipsum tanquam ex mortuis viventem, et membra sua arma iustitiae Deo⁵, ac desinat talia operari, quorum stipendium mors est, dicente Paulo apostolo: Stipendium enim peccati mors⁶. Haec mors, etiam futura ira Dei dicitur, quae iniquis et in malo perseverantibus inferetur. Unde et Ioannes Baptista Pharisaeos Sadducaeosque sic increpat, ut etiam Christianos male viventes sua increpatione perstringat. Dicit namque: Genimina viperarum, quis vobis demonstravit fugere ab ira futura? Facite ergo fructus dignos poenitentiae⁷: et ne velitis dicere: Patrem habemus Abraham. Dico enim vobis quia potens est Deus de lapidibus istis suscitare filios Abrahae. Iam enim securis ad radices arborum posita est. Omnis arbor quae non facit fructum bonum excidetur et in ignem mittetur⁸. Ista cum Praecursor dominicus diceret, procul dubio iniquis dicebat et malis, quos etiam propter imitationem serpentium, hoc est diabolici operis, Viperarum genimina nuncupabat. Quibus tamen ostendit quid in hoc saeculo facerent, quid etiam in futuro iudicio formidarent. Praecipiens enim ut facerent fructus dignos poenitentiae, ostendit hic mutari posse homines, et a supplicii merito ad meritum regni, poenitentis animi conversione transire. Adiungens autem, quia omnis arbor quae non facit fructum bonum excidetur et in ignem mittetur, tempus praenuntiavit futuri iudicii, quo malis usque in finem criminosam ducentibus vitam, sicut infructuosis arboribus, non remissio peccatorum misericorditer donabitur, sed aeterna combustio iuste reddetur. Ideo quoque Salvatorem nostrum praedicit ad discretionem tritici palearumque venturum: qui habens ventilabrum in manu sua, permundabit aream suam, et congregabit triticum suum in horreum, paleas autem comburet igni inexstinguibili⁹. Informat omnem praeterea Christianum tenore evangelicae lectionis, ut discretione habita consideret quid in primo Salvatoris adventu fuerit unicuique piissima largitate donatum, quid etiam singulis exspectetur in secundo, iusta retributione reddendum.