In huius absolutione quaestionis flagitare vos video parvitatis nostrae sententiam. Proinde spero in abundantia bonitatis Dei, qua sic est ille semper dives, ut exinde nostra quoque possit ditari pauperies, et ex qua caeteris quantum vult sic donat, ut in ea plenius ipse permaneat; quia talia nostro cordi spiritaliter dignabitur infundere, quae et nobis dicere prosit, et vobis audire. Sermo enim quem vobis in Dei gratia ministramus, tunc etiam nobis prodest, si quod vobis pro salute verbo styloque foris dicimus, nos intus mites et humiles audiamus. Non enim frustra David sanctissimus dicit: Audiam quid loquatur in me Dominus Deus1. Qui auditus proprie ad humiles pertinet. Propter quod alio loco idem propheta dicit: Auditui meo dabis gaudium et laetitiam, et exsultabunt ossa humiliata2. Alio loco maiestas ipsa sic loquitur: Super quem requiescet Spiritus meus, nisi super humilem et quietum, et trementem verba mea3? Nec vero iste Spiritus Dei sic super humilem et quietum requiescit, ut non ipse quietum humilemque faciat, sed tanquam humilem quietumque requieturus inveniat. In eo quippe super humilem et quietum dignatur requiescere, quia super quem requiescit, quietum et humilem facit. Hoc ergo Spiritus sanctus operatur, ut vitium superbiae atque inquietudinis ab homine in quo requiescit, expellat; ac sic praeveniente sancti Spiritus operatione, hominis voluntatem misericorditer immutante, omne praeteritae humanae iniquitatis vinculum gratis data solvat remissio peccatorum.