De Remissione Peccatorum
Fulgentius of Ruspe (468–533)
First published 1861
De Remissione Peccatorum ad Euthymium is a two-book treatise by Saint Fulgentius of Ruspe on the forgiveness of sins. Addressed to Euthymius, it examines whether sins may be remitted after death and discusses related questions concerning repentance, baptism, divine judgment, and salvation, arguing throughout from Scripture and the Catholic faith.
Liber Primus
Caput I
Caput II
Caput III
Caput IV
Caput V
Caput VI
Caput VII
Caput VIII
Caput IX
Caput X
Caput XI
Caput XII
Caput XIII
Caput XIV
Caput XV
Caput XVI
Caput XVII
Caput XVIII
Caput XIX
Caput XX
Caput XXI
Huius arcae mysterium Cyprianus beatissimus martyr scribens in libro de Simplicitate praelatorum, vel potius secundum vetusta exemplaria de Unitate catholicae Ecclesiae, exponit: Adulterari non potest sponsa Christi: incorrupta est et pudica; unam domum novit, unius cubiculi sanctitatem casto pudore custodit. Haec nos Deo servat, haec filios regno quos generavit assignat. Quisquis ab Ecclesia segregatus, adulterae iungitur, a promissis Ecclesiae separatur: nec perveniet ad Christi praemia, qui relinquit1 Ecclesiam Christi: alienus est, profanus est, hostis est. Habere non potest Deum patrem, qui Ecclesiam non habet matrem. Sicut non potuit evadere quisquis extra arcam Noe fuit, sic et qui extra Ecclesiam foris fuerit, non evadet. Certum est igitur tam praedicatione beati apostoli Petri quam expositione sancti martyris Cypriani, in arca Noe figuram Ecclesiae, et in aquis diluvii figuram baptismatis exstitisse. In illa quoque domo Raab meretricis, quae, pereunte Hiericho, sola est iubente Iesu cum omnibus quos intra se habuit incolumis reservata, in sacramento Christianae confessionis, quantum mihi videtur, catholica ex gentibus significabatur Ecclesia. Quae scilicet reiecta pristinae fornicationis illuvie, duos exploratores Iesu latenter excepit: hoc est, sive utriusque Testamenti castam cognitionem, sive Dei et proximi caritatem: quia et in illis duobus Testamentis Dei et proximi caritas intimatur, et in his duobus praeceptis tota lex cum prophetis pendere cognoscitur2. Haec quae prius idolis prostituta fuit meretrix impia, suscipiens exploratores Iesu, facta est fidelis et casta: quos custodiens a persequentibus inimicis, non in inferioribus depositos obruit, sed in solario domus suae levatos latenter abscondit. Solarium vero propterea dicitur, eo quod solis lumine perfundatur. Quis est autem sol humani cordis, nisi ille de quo dictum est per prophetam: Timentibus autem nomen meum orietur sol iustitiae, et sanitas in pennis eius3? De ipso sole oriente Zacharias in Evangelio sic prophetat: Quia visitavit nos oriens ex alto, illuminare his qui in tenebris et in umbra mortis sedent4. Nam et Abacuc propheta Christi ascensionem et ordinis ecclesiastici firmitatem sub nomine solis lunaeque sic praedicat: Elevatus est sol, et luna stetit in ordine suo5. Cor ergo uniuscuiusque fidelis non incongrue spiritale solarium dicitur, quod solis illius superni radiis salubriter illustratur. Raab itaque meretrix quos exploratores Iesu in solario suae domus abscondit, utique in superioribus, hoc est spiritali scientia illuminati cordis intima dilectione continuit, ut propheticum illud eloquium operis veritate cantaret: In corde meo abscondi eloquia tua, ut non peccem tibi6. Vera itaque fides, quae divinis eloquiis intimatur, tunc persequentibus non traditur, tunc in corde fidelium inviolata et incolumis custoditur, si non terrenis, et caducis, atque carnalibus, sed coelestibus et spiritalibus promissis animus perseveret affixus, nec contempletur quae videntur, sed quae non videntur: Quae enim videntur temporalia sunt, sicut ait Apostolus; quae autem non videntur, aeterna sunt7. Caeterum quisquis propterea Christianam fidem tenet, ut res terrenas et transitorias acquirat, iste exploratores Iesu, non in superioribus domus suae, sed in inferioribus collocat; ubi cum fuerint positi, facilius et inveniri possunt ab inimicis et perimi. Omnis enim persecutor et inimicus Ecclesiae illos spiritaliter interimit, et ipsis ingerit aeternae mortis interitum, quorum cor invenerit terrenis et caducis rebus innexum. Hi enim dum terrenas divitias, aut perdere metuunt, aut acquirere concupiscunt, praecepta Christi, hoc est exploratores Iesu non abscondunt in solario cordis, sed tradunt persequentibus inimicis, aut metu scilicet territi, aut igne pravae cupiditatis accensi. Nec funiculum coccineum, in cuius signo domus illa salvata est, habent per fenestram domus suae suspensum, qui fidei suae non confitentur, sed denegant sacramenta. Funiculus enim coccineus sanguinis Christi mysterium praeferebat: quem ille per fenestram domus suae suspensum habet, qui fide contra paganos seu contra quoslibet haereticos Deo protegente firmatus, ac fidem suam sollicite custodiens, Christi se redemptum sanguine confitetur. Propter quod ipse Salvator ait: Qui me confessus fuerit coram hominibus, confitebor et ego eum coram Patre meo, qui est in coelis; qui autem negaverit me coram hominibus, negabo et ego eum coram Patre meo, qui est in coelis8. Quamvis igitur inimicus persecutor exploratores Iesu in inferioribus conetur occidere, id est robur Christianae fidei terrenis moliatur promissionibus sive terroribus enervare; si quis tamen Trinitatis fidem, qua Patrem, et Filium, et Spiritum sanctum unum Deum substantialiter credit, in superioribus habuerit collocatam, omnes persequentis atros errores ( forte terrores) omnesque seductoris insidias non timebit.