De Remissione Peccatorum

Fulgentius of Ruspe

De Remissione Peccatorum

Fulgentius of Ruspe (468–533)

First published 1861

De Remissione Peccatorum ad Euthymium is a two-book treatise by Saint Fulgentius of Ruspe on the forgiveness of sins. Addressed to Euthymius, it examines whether sins may be remitted after death and discusses related questions concerning repentance, baptism, divine judgment, and salvation, arguing throughout from Scripture and the Catholic faith.


Liber Primus

Caput I

Caput II

Caput III

Caput IV

Caput V

Caput VI

Caput VII

Caput VIII

Caput IX

Caput X

Caput XI

Caput XII

Caput XIII

Caput XIV

Caput XV

Caput XVI

Caput XVII

Caput XVIII

Caput XIX

Caput XX

Caput XXI

Caput XXII

Caput XXIII

Caput XXIV

Caput XXV

Caput XXVI

Caput XXVII

Caput XXVIII

Caput XXIX

Liber Secundus

Caput I

Caput II

Caput III

Caeterum legimus in libro Sapientiae quosdam in die iudicii habituros quidem poenitentiam, non tamen indulgentiam divinitus accepturos. Scriptum denique sic habetur: Tunc stabunt iusti in magna constantia adversus eos qui se angustiaverunt, et qui abstulerunt labores eorum. Videntes turbabuntur timore horribili, et mirabuntur in subitatione insperatae salutis, dicentes inter se, poenitentiam habentes, et per angustiam spiritus gementes: Hi sunt quos habuimus aliquando in derisum, et in similitudinem improperii; nos insensati vitam illorum aestimabamus insaniam, et finem illorum sine honore. Quomodo computati sunt inter filios Dei, et inter sanctos sors illorum est? Nemo autem, cum legit dictum quia mali mirabuntur in subitatione insperatae salutis, existimet illis qui in criminibus praesentem finiunt vitam, quandoque insperatam salutem divino munere conferendam. Iustorum namque insperata salus, quae licet desperatur ab iniquis danda, tamen permanet sperantibus iustis. Unde beatus David unam psalmi loco spem iustorum cecinit et salutem, dicens: Salus autem iustorum a Domino, et protector eorum est in tempore tribulationis: et adiuvabit eos Dominus, et liberabit eos, et eripiet eos a peccatoribus, et salvos faciet eos, quoniam speraverunt in eum. Hinc est quod iniqui aeternis deputandi tormentis dicturi sunt de iustis: Hi sunt quos habuimus aliquando in derisum et in similitudinem improperii; nos insensati vitam illorum aestimabamus insaniam, et finem illorum sine honore. Haec est insperata salus, quoniam vitam iustorum insaniam aestimabant; et cum ipsi essent insani, sanos se esse credebant, nec sperabant retributionem divinae iustitiae, et propterea vitam suam corrigere negligebant. Etenim delectabantur hic luxuriose vivere diebus paucis, nec se credebant postmodum aeternis cruciandos esse suppliciis. Propterea cum iustos viderint in illa gloria filiorum Dei de qua dicit beatus Paulus: In qua stamus et gloriamur in spe gloriae filiorum Dei; tunc iniqui mirabuntur in gloria iustorum, hoc est filiorum Dei; quia ipsi iusti sunt filii Dei. Propterea iniqui poenitentiam steriliter quia intemporaliter habentes, et per angustiam spiritus gementes: Quomodo computati sunt inter filios Dei, et inter sanctos sors illorum est? Insperata ergo salus, id est quae sperata non est ab iniquis, profecto iustis dabitur, non iniquis. Non enim dabitur illis qui eam desperando male vivunt, sed illis qui eam bene sperando, et a desideriis carnalibus abstinendo, beati Petri salubria mandata custodiunt, dicentis: Carissimi, obsecro tanquam advenas atque peregrinos abstinere vos a carnalibus desideriis, quae militant adversus animam; conversationem vestram inter gentes habentes bonam. Per ipsam bonam conversationem iusti exhibent corpora sua hostiam viventem, sanctam, Deo placentem, quia per bonam conversationem ipsi sunt etiam templum Dei. Quod esse fideles testatur Apostolus dicens: Nescitis quia templum Dei estis, et spiritus Dei habitat in vobis? Hoc templum ne malis operibus polluatur, non solum diligenter praemonet, sed etiam vehementer nostros animos terret, dicens: Si quis autem templum Dei violaverit, disperdet illum Deus. Templum enim Dei sanctum est, quod estis vos. Nemo se seducat. Quis enim, rogo, male vivens, cum audit ab Apostolo, quia si quis templum Dei violaverit, disperdet illum Deus, si conversus in hoc tempore non fuerit, aliquam sibi spem remissionis futurae promittere audeat? Quis non tremefactus concidat? Quis non ante finem vitae praesentis ad poenitentiam compunctus et humiliatus accurrat? Clamat Apostolus: Quia si quis templum Dei violaverit, disperdet illum Deus, et vanus homo seducit sese cogitatione nequissima, dicens: Etiamsi templum Dei violavero, et usque in finem male vixero, salvus ero. Nunquid non talibus dicit Apostolus, quia dicunt: Faciamus mala, ut veniant bona, quorum damnatio iusta est. Nonne hi sunt quos sancta Scriptura infelices appellat, spemque illorum vacuam omnino pronuntiat, dicens: Sapientiam et disciplinam qui abiicit infelix est, et vacua est spes illorum, et labores sine fructu?

Caput IV

Caput V

Caput VI

Caput VII

Caput VIII

Caput IX

Caput X

Caput XI

Caput XII

Caput XIII

Caput XIV

Caput XV

Caput XVI

Caput XVII

Caput XVIII

Caput XIX

Caput XX

Caput XXI

Caput XXII

↑ Top of work