De Remissione Peccatorum
Fulgentius of Ruspe (468–533)
First published 1861
De Remissione Peccatorum ad Euthymium is a two-book treatise by Saint Fulgentius of Ruspe on the forgiveness of sins. Addressed to Euthymius, it examines whether sins may be remitted after death and discusses related questions concerning repentance, baptism, divine judgment, and salvation, arguing throughout from Scripture and the Catholic faith.
Liber Primus
Caput I
Caput II
Caput III
Caput IV
Caput V
Caput VI
Caput VII
Caput VIII
Caput IX
Debet ergo et a bonis et a malis tam misericordia diligi quam iustitia formidari: ne vel boni diligentes misericordiam Dei, iustitiam non timeant, et laqueos diaboli seducentis incurrant; vel mali solam iustitiae severitatem considerantes, non quaerant, cum invenire possunt per conversionem, misericordiae beneficium, ac sic obdurati non solum remissionem peccatorum denegent, quin etiam peccata multiplicare non cessent. Hoc enim bicipiti laqueo frequenter diabolus captivat incautos; ut aut spe vana futurae remissionis obtusi, nolint iustitiae timore converti; aut remissionem omnimodis desperantes, conversionem negligant, et habenas iniquitatibus relaxantes, dum desperant indulgentiam, currant praecipites in gehennam. Ac sic ille callidus humani generis inimicus, alios desperationis temeritate praecipitat, alios autem fallacis spei deceptione supplantat. Propter quod beatus Paulus1, in quo locutus est Christus, bene viventibus scribens, sic eorum commendat obedientiam, ut cum metu et tremore salubris operationis iubeat talibus inesse cautelam. Dicit enim Philippensibus: Itaque, carissimi mei, sicut semper obedistis, non ut in praesentia mea2 tantum, sed multo magis nunc in absentia mea, cum metu et tremore vestram salutem operamini. Deus est enim qui operatur in vobis et velle et perficere, pro bona voluntate3. His verbis beatus Paulus iustum utique Deum insinuat, cum metum tremoremque servandum fidelibus praecepit in operibus bonis. Misericordem quoque praedicat, quem in eis operari dicit et velle et perficere, pro bona voluntate. Neque enim a bene operantibus iuste timeretur, si iustus non esset; nec omne bonum voluntatis et operis ipse in eis operaretur, si misericors non fuisset. Hunc iustitiae divinae timorem terribili denuo praedicatione iustis vehementer apostolus Paulus inculcat, dicens: Qui se existimat stare, videat ne cadat4. Et rursus: Fratres, si praeoccupatus fuerit homo in aliquo delicto, vos qui spiritales estis, instruite huiusmodi in spiritu lenitatis, considerans teipsum, ne et tu tenteris5. Ipsis quoque apostolis cum magisterio coelesti denuntiatur infirmitas propria, cum congrui timoris demonstratur in humilitate cordis cautela retinenda, dicente Domino: Vigilate et orate, ne veniatis in tentationem. Spiritus quidem promptus, caro autem infirma est6.