De docta ignorantia
Nicholas of Cusa (1401–1464)
De docta ignorantia (On Learned Ignorance, 1440), in three books: the absolute maximum (God), the contracted maximum (universe), and Jesus Christ. Latin text transcribed from the Rotta 1913 Bari edition.
Prologus
Liber primus
Capitulum I: Quomodo scire est ignorare.
Capitulum II: Elucidatio praeambularis subsequentium.
Capitulum III: Quod praecisa veritas sit incomprehensibilis.
Capitulum IV: Maximum absolutum incomprehensibiliter intelligitur, cum quo minimum coincidit.
Capitulum V: Maximum est unum.
Capitulum VI: Maximum est absoluta necessitas.
Capitulum VII: De trina et una aeternitate.
Capitulum VIII: De generatione aeterna.
Capitulum IX: De connexionis aeterna processione.
Capitulum X: Quomodo intellectus trinitatis in unitate supergreditur omnia.
Capitulum XI: Quod mathematica nos iuvet plurimum in diversorum divinorum apprehensione.
Capitulum XII: Quomodo signis mathematicalibus sit utendum in proposito.
Capitulum XIII: De passionibus lineae maximae et infinitae.
Capitulum XIV: Quomodo infinita linea sit triangulus.
Capitulum XV: Quod ille triangulus sit circulus et sphaera.
Capitulum XVI: Quomodo translative maximum se habeat ad omnia, sicut maxima linea ad lineas.
Capitulum XVII: Ex eodem profundissimae doctrinae.
Capitulum XVIII: Quomodo ex eodem manuducimur ad intellectum participationis entitatis.
Capitulum XIX: Transumptio trianguli ad trinitatem maximam.
Capitulum XX: Adhuc circa trinitatem, et quod non sit possibilis quaternitas et ultra in divinis.
Capitulum XXI: Transumptio circuli infiniti ad unitatem.
Capitulum XXII: Quomodo Dei providentia contradictoria unit.
Capitulum XXIII: Transumptio sphaerae infinitae ad actualem existentiam Dei.
Capitulum XXIV: De nomine Dei et theologia affirmativa.
Capitulum XXV: Gentiles Deum varie nominabant creaturarum respectu.
Capitulum XXVI: De theologia negativa.
Liber secundus
Prologus
Doctrina ignorantiae taliter circa absoluti maximi naturam expedita per symbolicos quosdam characteres, amplius per ipsam aliquantulum in umbra nobis resplendentem eadem via inquiramus, quae omne id quod sunt, ab ipso absoluto maximo sunt. Cum autem causatum sit penitus a causa, et a se nihil, et originem atque rationem, qua est id quod est, quanto propinquius et similius potest, concomitetur, patet difficile contractionis naturam attingi, exemplari absoluto incognito. Supra igitur nostram apprehensionem in quadam ignorantia nos doctos esse convenit, ut praecisionem veritatis uti est non capientes, ad hoc saltem ducamur, ut ipsam esse videamus, quam nunc comprehendere non valemus. Hic est mei laboris finis in hac parte, quem clementia tua iudicet et acceptet.