De docta ignorantia

Ostensum est in praecedentibus omnia praeter unum maximum simpliciter eius respectu finita et terminata esse. Finitum vero et terminatum habet a quo incipit et ad quod terminatur; et quia non potest dici quod illud sit maius dato finito et finitum, ita semper in infinitum progrediendo, quoniam in excedentibus et excessis progressio in infinitum actu fieri non potest, igitur maximum esset de natura finitorum, igitur necessario est maximum actu omnium finitorum principium et finis. Praeterea nihil esse posset, si maximum simpliciter non esset; nam cum omne non maximum sit finitum, est et principiatum; erit autem necessarium quod ab alio, alioqui, si a seipso fuisset, quando non fuisset, nec in principiis et causis est, ut ex regula patet, possibile ire in infinitum.

Erit igitur maximum simpliciter, sine quo nihil esse potest.

Praeterea contrahamus maximum ad esse et dicamus: maximo esse nihil opponitur, quare nec esse nec minime esse. Quomodo igitur intelligi potest maximum non esse posse, cum minime esse sit maxime esse?

Neque quidquam intelligi potest esse sine esse. Absolutum autem esse non potest aliud quam maximum absolute.

Nihil igitur potest intelligi esse sine maximo.

Praeterea veritas maxima est maximum absolute. Maxime igitur verum est ipsum maximum simpliciter esse vel non esse, vel esse et non esse, vel nec esse nec non esse; et plura nec dici nec cogitari possunt, Qualecumque horum dixeris; maxime verum, habeo propositum. Nam habeo veritatem maximam, quae est maximum simpliciter.

Unde etsi per praemissa manifestum sit quod hoc nomen esse aut aliud, quodcumque nomen, non sit praecisum nomen maximi, quod est supra omne esse nominabile, tamen esse maxime et innominabiliter per nomen maximum super omne esse nominabile, illi convenire necesse est.

Talibus quidem et infinitis consimilibus rationibus ex superioribus docta ignorantia apertissime videt maximum simpliciter necessario esse, ita quod sit absoluta necessitas. Est autem ostensum non posse nisi unum esse maximum simpliciter, quare unum esse maximum est verissimum.