De gratia Redemptoris
Heinrich Lennerz (1880–1961)
First published 1940
Heinrich Lennerz, De gratia Redemptoris, editio secunda (Rome, 1940). Rights are held by the Deutsche Region der Jesuiten, K.d.ö.R., München.
Introductio
Errores I: Errores principales in materia gratiae
Historica I: Pelagianismus et Semipelagianismus
Historica II: Novatores saeculi XVI
Historica III: Baius
Historica IV: Iansenius
Pars I: De ipsa iustificatione
Sectio I: De natura iustificationis
Thesis I: Iustificatio est non sola peccatorum remissio, sed et sanctificatio et renovatio interioris hominis, unde homo ex iniusto fit iustus et ex inimico amicus Dei, ut sit heres secundum spem vitae aeternae
Thesis II: In iustificatione homo naturae divinae consors efficitur et filius Dei adoptivus constituitur
Sectio II: De donis in iustificatione collatis
Thesis I: In iustificatione donum creatum physice permanens confertur, quod gratia sanctificans, gratia habitualis vocatur
Thesis II: Gratia sanctificans a virtute infusa caritatis probabilius realiter distinguitur
Thesis III: In iustificatione peccatoris donum increatum datur, Spiritus Sanctus inhabitans
Sectio III: De causis iustificationis
Pars II: De homine adulto ante iustificationem
Sectio I: Quid peccator adultus cum auxilio gratiae possit ac debeat
Thesis I: Quamvis nihil eorum, quae iustificationem antecedunt, eam mereatur, homo tamen adultus ad eam disponere se debet actibus fidei et aliarum virtutum; doctrina autem de fide fiduciali reicienda est
Divisio I: Utrum actus disponentes sint dispositio physica
Divisio II: Utrum actus disponentes de congruo gratiam mereantur
Thesis II: Ad hos actus salutares eliciendos, etiam ad ipsum initium fidei, interna gratia est absolute necessaria
Thesis III: Hi actus ad iustificationem disponentes sunt entitative supernaturales
Divisio I: Ergo gratia actualis elevans est donum stricte gratuitum nullo modo debitum
Sectio II: Quid peccator adultus sine auxilio gratiae possit et non possit
Thesis I: Non omnia opera infidelium et peccatorum sunt peccata
Thesis II: Homo lapsus potest viribus mere naturalibus, sine auxilio gratiae, actus naturaliter honestos ponere
Thesis III: Peccator adultus sine gratia non potest diu observare totam legem naturalem quoad substantiam; tales enim occurrunt tentationes, quas honeste propriis viribus superare nequit
Divisio I: Utrum homo lapsus solis viribus naturalibus possit diligere Deum super omnia
Pars III: De homine adulto in statu iustificationis
Sectio I: De secunda iustificatione
Thesis I: Homo iustus potest et debet cum divina gratia per observationem mandatorum in accepta iustitia perseverare et crescere
Thesis II: Iustus omni et solo peccato mortali iustitiam amittit
Thesis III: Perseverantia finalis est magnum Dei donum
Thesis IV: Iustus sine speciali Dei privilegio non potest in tota sua vita omnia peccata venialia vitare
Sectio II: De merito
Thesis I: Iustificatus bonis operibus, quae ab eo per Dei gratiam et Iesu Christi meritum (cuius vivum membrum est) fiunt, vere meretur augmentum gratiae, vitam aeternam et ipsius vitae aeternae (si tamen in gratia decesserit) consecutionem, atque etiam gloriae augmentum
Divisio I: Utrum solum augmentum gloriae, an etiam prima gloria sit obiectum meriti
Prima gratia sanctificans non est obiectum meriti, sed solum augmentum gratiae; nam quamdiu homo est sine gratia sanctificante, est iniustus, peccator, et talis non potest habere meritum de condigno coram Deo. Similis autem ratio non valet relate ad gloriam caelestem. Praeterea in s. Scriptura vita aeterna simpliciter proponitur tamquam merces, tamquam obiectum meriti iustorum, et non solum eius augmentum. Hinc plures theologi censent ipsam primam gloriam dari non solo titulo hereditatis, sed etiam titulo meriti. Ita Suárez1, Vázquez2 et alii. Negant vero De Lugo3, Ripalda4, alii, secundum quos prima gloria solo titulo hereditatis datur.
Aliqui putant solutionem quaestionis pendere a sententia, utrum ultimus actus disponens ad iustificationem effective procedat a gratia sanctificante an non5; solum in priore suppositione dici posse primam gloriam esse obiectum meriti. S. Bellarmino autem ostendit inde repeti non posse solutionem, sed a quaestione, utrum unum idemque possit debitum esse ex variis titulis, id quod omnino affirmandum videtur. Ita Christo gloria corporis debita erat ratione unionis hypostaticae, et etiam erat obiectum meriti. « At si concedatur, quod nos contendimus, et quod s. Thomas docet in 3 Sent. dist. 18 quaest. 1 art. 5 rem unam et eandem variis titulis posse deberi, sine dubio ultima illa dispositio post infusionem gratiae continuata meritoria erit vitae aeternae, ut s. Thomas confirmat in 1, 2 quaest. 112 art. 2 ad 1 »6. Utrum haec sententia provocare possit ad Concilium Tridentinum, quod vitam aeternam et augmentum gloriae obiecta meriti esse dicit, non est certum, cum in historia huius definitionis non appareat concilium hanc questionem tangere vel definire voluisse.