De Controversiis, Secunda Controversia Generalis: De Christo

Robert Bellarmine

De Controversiis, Secunda Controversia Generalis: De Christo

Robert Bellarmine (1542–1621)

First published 1599

In this five-book theological work, Robert Bellarmine presents a systematic exposition and defense of the principal Catholic doctrines concerning Christ. He examines Christ’s divinity, the Trinity, the Incarnation and hypostatic union, the soul and knowledge of Christ, His descent into hell, and His office as Mediator. Drawing extensively on Scripture, the Fathers, councils, and scholastic theology, Bellarmine also refutes Arian, Socinian, Protestant, and other Christological errors, offering a comprehensive defense of Catholic Trinitarian and Christological doctrine.


Praefatio I: De duplici genere hostium Divinitatis Christi

Liber I: Ubi agitur de ejus divinitate

Caput I: Explicatur sententia novorum Samosatenorum

Caput II: Explicatur sententia novorum Arianorum

Caput III: Deum unum numero esse, ex Scripturis et Patribus demonstratur

Caput IV: Divinitas Filii Dei asseritur

Caput V: Secunda Classis ex veteri Testamento

Caput VI: Tertia classis ex Testamento novo

Caput VII: Quarta Classis ex nominibus veri Dei

Caput VIII: Quinta Classis ex attributis

Caput IX: Sexta Classis ex operibus

Caput X: Septima Classis ex Patribus

Caput XI: Octava Classis ex Sibyllis

Caput XII: Nona classis ex divinis testimoniis visionum et miraculorum

Caput XIII: Demonstratur Divinitas Spiritus sancti

Caput XIV: Solvitur primum argumentum haereticorum

Caput XV: Solvitur argumentum Secundum

Caput XVI: Solvitur argumentum Tertium

Caput XVII: Solvitur argumentum Quartum

Caput XVIII: Solvitur argumentum Quintum

Caput XIX: Solvitur argumentum Sextum

Caput XX: Solvuntur objectiones contra Divinitatem Spiritus sancti

Liber II: De distinctione personali a Patre et Spiritu Sancto

Caput I: De distinctione personarum in eadem essentia

Caput II: De vocibus, quibus utimur in hoc mysterio explicando

Caput III: De vocibus Essentia et Homousios

Caput IV: De vocibus Hypostasis et substantia

Caput V: De caeteris vocibus

Caput VI: Ostenditur distinctio personarum

Caput VII: Diluitur argumentum primum contra distinctionem personarum in eadem essentia

Caput VIII: Diluitur argumentum secundum

Caput IX: Diluitur argumentum tertium

Caput X: Diluitur argumentum quartum

Caput XI: Diluitur argumentum quintum

Caput XII: Diluitur argumentum sextum

Caput XIII: Diluitur argumentum septimum

Caput XIV: Diluitur argumentum octavum

Caput XV: Diluitur argumentum nonum

Caput XVI: Diluitur argumentum decimum

Caput XVII: Diluitur argumentum undecimum

Caput XVIII: Diluitur argumentum duodecimum

Caput XIX: An Filius Dei sit autotheos

Caput XX: De processione Spiritus sancti a Filio

Caput XXI: De Origine hujus haeresis

Caput XXII: Ex Scripturis ostenditur, Spiritum a Filio procedere

Caput XXIII: Idem probatur testimoniis Conciliorum

Caput XXIV: Idem probatur ex Patribus Latinis

Caput XXV: Idem probatur ex Patribus Graecis

Caput XXVI: Et ratione idem confirmatur

Caput XXVII: Solvuntur argumenta Graecorum

Caput XXVIII: Demonstratur recte factam additionem illam, Filioque

Caput XXIX: Solvuntur objectiones Graecorum

Caput XXX: Concluditur disputatio divino testimonio

Liber III: De carne sive de incarnatione Domini

Caput I: De erroribus hujus temporis circa Incarnationem

Caput II: Explicatur haeresis Eutychetis

Caput III: Refellitur haeresis Eutychetis

Caput IV: Solvuntur argumenta, quae fiebant olim adversus ea, quae superiore capite demonstrata sunt

Caput V: Explicatur haeresis Nestorii

Caput VI: Refellitur haeresis Nestorii

Caput VII: Solvuntur argumenta adversariorum

Caput VIII: Explicatur, in quo proprie consistat unio hypostatica duarum naturarum

Caput IX: Proponitur quaestio: an ex unione hypostatica sequatur communicatio realis attributorum divinorum, ac praecipue Immensitatis sive Ubiquitatis

Caput X: Ex unione hypostatica non fluxisse communicationem idiomatum realem respectu naturarum

Caput XI: Refellitur Ubiquitas humanitatis Christi, quia pugnat cum Scripturis

Caput XII: Refellitur Ubiquitas corporis Christi, quia repugnat Symbolo Apostolico

Caput XIII: Refellitur Ubiquitas, quia repugnat praesentiae corporis Domini in Eucharistia

Caput XIV: Refellitur Ubiquitas testimoniis Patrum

Caput XV: Solvitur argumentum haereticorum

Caput XVI: Solvuntur aliae objectiones ex Verbo Dei petitae

Caput XVII: Solvitur argumentum ex ipsa Incarnatione ductum

Caput XVIII: Solvitur argumentum ex Patrum testimoniis petitum

Caput XIX: Solvitur argumentum depromptum ex doctrina Scholasticorum

Caput XX: Solvitur postrema objectio ex naturali ratione deducta

Liber IV: De Christi Anima

Caput I: Proponitur controversia prima de scientia animae Christi

Caput II: Probatur veritas ex Scripturis

Caput III: Idem probatur ex doctrina Patrum

Caput IV: Idem probatur rationibus

Caput V: Solvuntur argumenta adversariorum

Caput VI: Proponitur quaestio secunda, quae est de descensu ad inferos

Caput VII: Quod descendere ad inferos non sit omnino extingui

Caput VIII: Christum non pertulisse poenas damnatorum

Caput IX: Proponitur tertius error refellendus de descensu Christi ad inferos

Caput X: Inferos esse loca subterranea distincta a sepulchris

Caput XI: Animas piorum non fuisse in coelo ante Christi ascensionem

Caput XII: Christum ad inferos descendisse vere, ostenditur ex Scripturis

Caput XIII: Explicatur locus obscurissimus ex epistola prima S. Petri, cap. III et IV

Caput XIV: Adfertur traditio Patrum de descensu Christi ad inferos

Caput XV: Christum proprie, ac reipsa descendisse ad inferos

Caput XVI: Solvuntur quaedam dubia

Liber V: Qui est de mediatore, et ejus merito

Caput I: Explicantur breviter, secundum quam naturam Christus sit Mediator

Caput II: Refutatur error Stancari de Mediatore

Caput III: Refutatur ex Scripturis errores Calvinistarum et Lutheranorum de Mediatore

Caput IV: Refellitur idem error ex Patribus

Accedant nunc testimonia Patrum. Ac primum Cyrillus in Apol. pro XII cap. cont. Orient., proponit hanc objectionem contra X cap.: «Si Deus Verbum est Sacerdos, cui vel quali Deo suum ministerium offert?» Deinde respondet hoc modo: «Quando factus est homo, vocatus est Pontifex, non quod majori offerret sacrificium, sed sibi ipsi et Patri.» Et infra: «Audiens quod dictus est Sacerdos propter humanitatem, erubescisne? Deinde quomodo non admiratus es, quod non secundum sacerdotum morem alteri fecerit sacrificii modum, sed sibi ipsi potius et Patri, ut dixit?»

Hic Cyrillus non solum aperte dicit, Christum esse Pontificem propter humanitatem, sed etiam cogit nos intelligere negativam, id est, non propter divinitatem, cum dicit, eum sacrificium sibi ipsi obtulisse et Patri. Non enim potest unus et idem, ut idem, sacrificium offerre et accipere: sed sacrificium accepit ut Deus; ergo non offert ut Deus; offert igitur tantum ut homo. Idem lib. XI in Jo. cap. 7: «In quantum, inquit, Filius et Deus est, una cum Patre nobis bona largitur: in quantum vero Mediator est et Pontifex, nostras preces ad Patrem adducit.»

Chrysostomus in cap. IX. ad Hebr. explicans illud ideo novi Testamenti Mediator est etc. «Quid est, inquit, Mediator? Mediator est dominus rei, cujus est Mediator, sed alia quidem res:» at quis dicat, Christum ut Deum non esse Dominum? ergo Chrysostomus solum secundum formam servi vult, Christum esse Mediatorem.

Ridicula est autem glossa Josiae Simleri; dicit enim, Deitatem Christi nudam esse dominam, tamen ratione exinanitionis non esse dominam. At exinanitio non convenit divinae naturae, sed personae Filii, qui dicitur exinanitus, quia formam servi accepit, non amissa tamen forma Dei. Dicere autem, Deitatem filii non esse dominam, est dicere, non esse veram Deitatem, sed naturam creatam, ut Ariani volunt.

Augustinus lib. X Confess. cap. 43: «In quantum homo, inquit, in tantum Mediator, in quantum autem Verbum, non medius, quia aequalis Deo, et Deus apud Deum, et simul cum Spiritu sancto unus Deus.» Item ad Paulinum epist. 59: «Per Mediatorem, inquit, non Deum, quod semper Verbum erat, sed hominem Christum Jesum.» Et lib. I Trin. cap. 7: «Christus, inquit, in forma Dei aequalis Patri, in forma servi Mediator Dei et hominum.» Lib. I de cons. Evang. cap. 3: «Secundum hominem, inquit, Christus et Rex et Sacerdos effectus est, ut esset ad interpellandum pro nobis Mediator Dei et hominum, homo Christus Jesus.» Lib. X de Civit Dei cap. 20: «Unus verus ille Mediator, in quantum formam servi accipiens, Mediator effectus est Dei et hominum: cum in forma Dei sacrificium cum Patre sumat, cum quo et unus Deus est, tamen in forma servi sacrificium maluit esse.» Lib. XVI cont. Faust. cap. 15: «Dissimilis homini Christus, quia Deus, similis homini, quia homo Mediator Dei et hominum.» Lib. II de pec. orig. cap. 28: «Non per hoc Mediator est, quod aequalis Patri, per hoc enim quantum Pater, tantum et ipse a nobis distat. Et quomodo erit medietas, ubi eadem distantia est? Ideo Apostolus non ait, Christus Jesus, sed homo Christus Jesus. Per hoc ergo Mediator, per quod homo: inferior Patre, per quod nobis propinquior: superior nobis, per quod Patri propinquior. Quod apertius dicitur, inferior Patre, quia in forma servi, superior nobis, quia sine labe peccati.» Item in Psal. XXIX: «Inter Trinitatem et hominum infirmitatem et iniquitatem, factus est Mediator homo, non iniquus, sed tamen infirmus.»

Denique (ut ex omnibus tomis Augustini testimonia habeamus) tract. 82. in Jo.: «Mediator, inquit, Dei et hominum, non in quantum Deus, sed in quantum homo est Jesus Christus.» Et Serm. 11. de verb. Apost.: «Unus Deus, unus et Mediator Dei et hominum. Non ait, inquit, Christus Jesus, ne tu putares secundum Verbum dictum. sed addidit, homo Mediator Dei et hominum, homo Christus Jesus.» Fulgentius lib. de Incarnat. et grat. Chr. cap. 13: «Hic in humana natura Mediator Dei et hominum factus est.»

Caput V: Refellitur idem error rationibus

Caput VI: Solvuntur argumenta adversariorum deprompta ex Scripturis

Caput VII: Explicantur testimonia Patrum, quae adversarii proferunt

Caput VIII: Solvuntur argumenta ex ratione petita

Caput IX: Ostenditur, Christum sibi etiam aliquid meruisse

Caput X: Solvuntur argumenta Calvini

↑ Top of work