De Controversiis, Secunda Controversia Generalis: De Christo

Robert Bellarmine

De Controversiis, Secunda Controversia Generalis: De Christo

Robert Bellarmine (1542–1621)

First published 1599

In this five-book theological work, Robert Bellarmine presents a systematic exposition and defense of the principal Catholic doctrines concerning Christ. He examines Christ’s divinity, the Trinity, the Incarnation and hypostatic union, the soul and knowledge of Christ, His descent into hell, and His office as Mediator. Drawing extensively on Scripture, the Fathers, councils, and scholastic theology, Bellarmine also refutes Arian, Socinian, Protestant, and other Christological errors, offering a comprehensive defense of Catholic Trinitarian and Christological doctrine.


Praefatio I: De duplici genere hostium Divinitatis Christi

Liber I: Ubi agitur de ejus divinitate

Caput I: Explicatur sententia novorum Samosatenorum

Caput II: Explicatur sententia novorum Arianorum

Caput III: Deum unum numero esse, ex Scripturis et Patribus demonstratur

Caput IV: Divinitas Filii Dei asseritur

Caput V: Secunda Classis ex veteri Testamento

Caput VI: Tertia classis ex Testamento novo

Caput VII: Quarta Classis ex nominibus veri Dei

Caput VIII: Quinta Classis ex attributis

Caput IX: Sexta Classis ex operibus

Caput X: Septima Classis ex Patribus

Caput XI: Octava Classis ex Sibyllis

Caput XII: Nona classis ex divinis testimoniis visionum et miraculorum

Caput XIII: Demonstratur Divinitas Spiritus sancti

Caput XIV: Solvitur primum argumentum haereticorum

Caput XV: Solvitur argumentum Secundum

Caput XVI: Solvitur argumentum Tertium

Caput XVII: Solvitur argumentum Quartum

Caput XVIII: Solvitur argumentum Quintum

Caput XIX: Solvitur argumentum Sextum

Caput XX: Solvuntur objectiones contra Divinitatem Spiritus sancti

Liber II: De distinctione personali a Patre et Spiritu Sancto

Caput I: De distinctione personarum in eadem essentia

Caput II: De vocibus, quibus utimur in hoc mysterio explicando

Caput III: De vocibus Essentia et Homousios

Caput IV: De vocibus Hypostasis et substantia

Caput V: De caeteris vocibus

Caput VI: Ostenditur distinctio personarum

Caput VII: Diluitur argumentum primum contra distinctionem personarum in eadem essentia

Caput VIII: Diluitur argumentum secundum

Caput IX: Diluitur argumentum tertium

Caput X: Diluitur argumentum quartum

Caput XI: Diluitur argumentum quintum

Caput XII: Diluitur argumentum sextum

Caput XIII: Diluitur argumentum septimum

Caput XIV: Diluitur argumentum octavum

Caput XV: Diluitur argumentum nonum

Caput XVI: Diluitur argumentum decimum

Caput XVII: Diluitur argumentum undecimum

Caput XVIII: Diluitur argumentum duodecimum

Caput XIX: An Filius Dei sit autotheos

Caput XX: De processione Spiritus sancti a Filio

Caput XXI: De Origine hujus haeresis

Caput XXII: Ex Scripturis ostenditur, Spiritum a Filio procedere

Caput XXIII: Idem probatur testimoniis Conciliorum

Caput XXIV: Idem probatur ex Patribus Latinis

Caput XXV: Idem probatur ex Patribus Graecis

Caput XXVI: Et ratione idem confirmatur

Caput XXVII: Solvuntur argumenta Graecorum

Caput XXVIII: Demonstratur recte factam additionem illam, Filioque

Caput XXIX: Solvuntur objectiones Graecorum

Sed necesse est objectiones ipsorum diluere; prima est hujusmodi. Synodus III generalis prohibuit omnem mutationem circa Symbolum; haec enim habentur ad finem Concilii: «Decrevit sancta Synodus alteram Fidem nemini licere proferre, aut scribere, aut exponere, praeter eam, quae definita fuit a sanctis Patribus apud Nicaenam urbem in Spiritu sancto congregatis. Eos autem, qui fuerint ausi aliam Fidem componere, sive porrigere, aut proferre his, qui volunt ad veritatis cognitionem converti ex Gentibus, vel ex Judaeis, vel etiam ex qualibet haeresi: istos, si quidem Episcopi fuerint, aut Clerici, alienos, Episcopos quidem ab Episcopatu, Clericos a clericatu: si vero Laici fuerint, anathematizatos.»

Respondent nostri: hoc decreto non prohiberi explicationem Symboli, et mutationem quoad verba, sed prohiberi corruptionem per additionem, aut detractionem contrarium sensum reddentem, id quod probant multis modis. Primo, sic intelliguntur etiam verba Pauli Galat. I, ubi anathematizat eos, qui docent praeter id quod ipse docuit: nam ipsemet multa alia docuit postea, et Joannes totum Evangelium postea scripsit, ubi sunt multa quae non inveniuntur in Paulo; non ergo prohibet Paulus, addi doctrinam, sed addi aliquid contrarium superioribus.

Secundo, si Concilium Ephesinum loqueretur de qualibet mutatione Symboli, jam esset abrogatum Symbolum Constantinopolitanum, ubi habetur: «Ex Patre procedentem:» nam Symbolum Constantinopolitanum addidit ad Nicaenam inter alia, etiam hanc particulam: «Ex Patre procedentem;» et tamen Graeci semper usi sunt Symbolo Constantinopolitano, et non Nicaeno.

Tertio, in Concilio Chalcedonensi, ubi videntur interfuisse multi ex Episcopis, qui fuerunt in Concilio Ephesino, act. V. cum esset conscribenda Fides, Episcopi clamabant, addatur ad Symbolum, «Sanctam Mariam esse Deiparam,» et in illa ipsa actione scribitur novum Symbolum, in quo multa mutantur, adduntur, detrahuntur ex particulis Symboli Nicaeni et Constantinopolitani: et ad finem additur illa prohibitio: «Decrevit sancta Synodus alteram etc.» ut in Ephesino Concilio. Ex quibus evidenter apparet explicatio decreti. Nisi dicamus, Concilium quartum pugnare cum tertio, et esse excommunicatos omnes Episcopos quarti Concilii, quod nemo hactenus dixit.

Adde etiam, quod Graeci non ignorarunt olim, Latinos esse hujus sententiae: nam Hormisda in epist. ad Justin. Imperat. disertè scripsit, ex Patre Filioque Spiritum procedere. Item non ignorarunt additionem factam, et tamen per annos circiter 300. siluerunt, nec schisma fecerunt, ut patet, quia additio facta est circa annum 600. et postea celebrata sunt ex communi consensu Graecorum et Latinorum tria Concilia generalia VI, VII et VIII, et tandem postea illis venit in mentem, ut nobis objicerent Ephesinum decretum: cur non objecerunt antea, nisi quia intelligebant nihil facere contra nos? Respondent Graeci: Concilium Ephesinum prohibuisse omnem mutationem Symboli, tam quoad rem, quam quoad verba.

Ad id quod objecimus de Symbolo Constantinopolitano, quod addidit ad Nicaenum, respondent: Ephesinum Concilium accepisse pro uno et eodem Symbolum Nicaenum et Constantinopolitanum, et prohibuisse mutationem circa Symbolum Nicaenum, ut erat explicatum a Synodo Constantinopolitana.

Ad id vero quod objecimus ex Concilio Chalcedonensi, respondent: Concilium Chalcedonense edidisse quidem aliam confessionem Fidei, sed non composuisse aliud Symbolum, quod in Ecclesia frequentari deberet, et tradi iis qui catechizandi erant: et de tali Symbolo locutum esse Concilium Ephesinum. Occasio enim hujus decreti fuit, quia multi Symbola scribebant, et ea tradebant rudibus, et interim errores admiscebant.

At contra objiciunt nostri. Si Symbolum Nicaenum et Constantinopolitanum pro eodem accipiuntur, quia in re conveniunt; idem poterit dici de aliis, quae in re conveniunt.

Praeterea ex hoc ipso, quod Concilium Chalcedonense non composuit Symbolum, quod in Ecclesia frequentandum esset, et tamen addidit illam clausulam, ut nemo audeat aliam Fidem scribere, et proferre iis qui catechizantur; nostri colligunt, istam prohibitionem non debere intelligi de Symboli mutatione quoad verba, sed quoad rem. Haec est communis et solida solutio: sed forte posset aliter obstrui os Graecorum. Nam etiamsi Concilium Ephesinum loqueretur de verbis Symboli, nec vellet ullo modo addi, vel detrahi quidquam: tamen haec prohibitio non extenderetur nisi ad singulos Episcopos, vel Clericos, aut Laicos, non autem ad Concilia Episcoporum. Nam verba Canonis, harum personarum mentionem faciunt, nimirum, Episcoporum, Clericorum, et Laicorum. Constat autem Concilia non ex Clericis, et Laicis, sed Episcopis tantum constare: et occasio hujus Canonis scribendi idem confirmat. Scriptus enim fuit canon, quoniam plurimi coeperant eo tempore sua Symbola scribere, non solum Episcopi, vel Clerici, sed etiam Laici.

Deinde, quomodo credibile est, Synodum Ephesinam voluisse praescribere regulam summo Pontifici, aut Synodo generali? num ignorabant Episcopi illi, non posse ullum superiori suo, aut aequali legem dare? Cum igitur particulam Filioque non aliquis particularis Episcopus, Clericus, aut Laicus Symbolo addiderit, sed summus totius Ecclesiae Pastor, et Concilia generalia tria id ipsum probaverint, dubium esse non potest, quin id jure factum sit.

Sed rursum quidam objiciunt. Etsi liceat Latinis per eam additionem explicare Symbolum: tamen non videtur debuisse ipsa explicatio apponi in Symbolo; si enim omnia, quae definiuntur circa Symbolum, ipsi Symbolo addenda essent, multa alia fuissent addenda: ut Virginem esse Deiparam; Christi corpus vere esse in Eucharistia, licet ascenderit in Coelum; et alia.

Respondeo: non omnia debere poni in Symbolo: tamen hanc particulam recte fuisse appositam, propter duas causas. Primo, quia post exortam haeresim, ipsum Symbolum sine hac particula dabat occasionem errandi. Secundo, quia facile addi poterat sine additione novi articuli, aut mutatione notabili ipsius Symboli: quae causae in aliis additionibus locum non habent. Nec tamen negamus, posse addi aliquam aliam particulam ad majorem explicationem, si id summo Pontifici, aut Concilio orbis terrae expedire videatur.

Caput XXX: Concluditur disputatio divino testimonio

Liber III: De carne sive de incarnatione Domini

Caput I: De erroribus hujus temporis circa Incarnationem

Caput II: Explicatur haeresis Eutychetis

Caput III: Refellitur haeresis Eutychetis

Caput IV: Solvuntur argumenta, quae fiebant olim adversus ea, quae superiore capite demonstrata sunt

Caput V: Explicatur haeresis Nestorii

Caput VI: Refellitur haeresis Nestorii

Caput VII: Solvuntur argumenta adversariorum

Caput VIII: Explicatur, in quo proprie consistat unio hypostatica duarum naturarum

Caput IX: Proponitur quaestio: an ex unione hypostatica sequatur communicatio realis attributorum divinorum, ac praecipue Immensitatis sive Ubiquitatis

Caput X: Ex unione hypostatica non fluxisse communicationem idiomatum realem respectu naturarum

Caput XI: Refellitur Ubiquitas humanitatis Christi, quia pugnat cum Scripturis

Caput XII: Refellitur Ubiquitas corporis Christi, quia repugnat Symbolo Apostolico

Caput XIII: Refellitur Ubiquitas, quia repugnat praesentiae corporis Domini in Eucharistia

Caput XIV: Refellitur Ubiquitas testimoniis Patrum

Caput XV: Solvitur argumentum haereticorum

Caput XVI: Solvuntur aliae objectiones ex Verbo Dei petitae

Caput XVII: Solvitur argumentum ex ipsa Incarnatione ductum

Caput XVIII: Solvitur argumentum ex Patrum testimoniis petitum

Caput XIX: Solvitur argumentum depromptum ex doctrina Scholasticorum

Caput XX: Solvitur postrema objectio ex naturali ratione deducta

Liber IV: De Christi Anima

Caput I: Proponitur controversia prima de scientia animae Christi

Caput II: Probatur veritas ex Scripturis

Caput III: Idem probatur ex doctrina Patrum

Caput IV: Idem probatur rationibus

Caput V: Solvuntur argumenta adversariorum

Caput VI: Proponitur quaestio secunda, quae est de descensu ad inferos

Caput VII: Quod descendere ad inferos non sit omnino extingui

Caput VIII: Christum non pertulisse poenas damnatorum

Caput IX: Proponitur tertius error refellendus de descensu Christi ad inferos

Caput X: Inferos esse loca subterranea distincta a sepulchris

Caput XI: Animas piorum non fuisse in coelo ante Christi ascensionem

Caput XII: Christum ad inferos descendisse vere, ostenditur ex Scripturis

Caput XIII: Explicatur locus obscurissimus ex epistola prima S. Petri, cap. III et IV

Caput XIV: Adfertur traditio Patrum de descensu Christi ad inferos

Caput XV: Christum proprie, ac reipsa descendisse ad inferos

Caput XVI: Solvuntur quaedam dubia

Liber V: Qui est de mediatore, et ejus merito

Caput I: Explicantur breviter, secundum quam naturam Christus sit Mediator

Caput II: Refutatur error Stancari de Mediatore

Caput III: Refutatur ex Scripturis errores Calvinistarum et Lutheranorum de Mediatore

Caput IV: Refellitur idem error ex Patribus

Caput V: Refellitur idem error rationibus

Caput VI: Solvuntur argumenta adversariorum deprompta ex Scripturis

Caput VII: Explicantur testimonia Patrum, quae adversarii proferunt

Caput VIII: Solvuntur argumenta ex ratione petita

Caput IX: Ostenditur, Christum sibi etiam aliquid meruisse

Caput X: Solvuntur argumenta Calvini

↑ Top of work