De Auctoritate Summi Pontificis et Generalis Concilii
Denis the Carthusian (1402–1471)
Treatise on the authority of the pope and the general council. Divided into three books, it examines the scriptural, patristic, and canonical foundations of papal primacy, defends the universal jurisdiction of the Roman Pontiff, and addresses conciliarist arguments concerning the relationship between papal and conciliar authority.
✦ This work is being completed — add a section.
Epistola nuncupatoria
Liber Primus
Prooemium
Articulus I: De motivo editionis huius tractatus
Quarto capitulo De divinis nominibus magnus ille theologus s. Dionysius protestatur: Bonitas divina dicitur lumen, ex propria plenitudine omnem mentem illuminans et intellectualia ac rationalia, scilicet angelos et homines, in superfuso radio congregans et concordans. Quemadmodum enim ignorantia (seu ratio humana in quantum est defectiva) est divisiva ab invicem eorum qui ducti sunt in errores multiplices, ut in haereticorum et schismaticorum multitudine constat; ita praesentia sive infusio lucis divinae, est coadunativa eorum qui illustrantur et conversiva seu reductiva eorum a multis opinionibus ad unam, veram, consistentem, divinam et inviolabilem veritatem.
Itaque causa tam variarum tamque discordantium opinionum in his quae statum Ecclesiae et animarum concernunt salutem, est carentia illustrationis supernae: quam Deus sublimis et benedictus iam iusto iudicio subtrahit multis, quia indigni sunt ea. Hinc contra se mutuo altercantur unusque alterum damnat, haereticum atque schismaticum nominat. Hinc fidelibus, ne in huiusmodi schisma labantur, maxime necessaria est illuminatio instructioque divina, ut naturale lumen rationis per lumen gratiae confortetur, atque directione Sancti Spiritus in omnibus concordent. Quod universis Christifidelibus summe necessarium esse cognoscens Apostolus, ait et orat: Deus patientiae et solatii det vobis id ipsum sapere in alterutrum secundum Iesum Christum, ut unanimes uno ore honorificetis Deum et Patrem Domini nostri Iesu Christi.1 Et iterum Philippenses affectuosissime exhortatur: Si qua consolatio in Christo, si quod solatium caritatis, si qua societas spiritus, si qua viscera misericordiae, implete gaudium meum, ut idem sapiatis, unanimes, id ipsum sentientes, nihil agentes per contentionem neque per inanem gloriam, sed in humilitate superiores sibi invicem arbitrantes, non quae sua sunt singuli considerantes, sed quae aliorum.2
Praeterea, quia nunc, proh dolor! in Ecclesia Dei periculosissimum schisma emersit, in quo opiniones multifarie dissentientes nascuntur, quibusdam quasi pro papa loquentibus atque scribentibus, aliis vero quasi pro concilio verbo et scripto agentibus, quorum tamen diversificatio in hoc praesertim consistit quod una pars dicit papam esse supra concilium, alia autem affirmat quod concilium sit supra papam; idcirco de hac re quod Spiritus Sanctus, Spiritus utique veritatis et pietatis, dignatus est aut dare dignabitur, scribere cogitavi, tanto humilius hoc ipsum exordiens tantoque minus de viribus meis praesumens, quanto minorem me esse cognosco et impotentiorem ad ista, quanto etiam difficilior praesens exstat materia: nempe altissimum et vere arduissimum est istud negotium, nec sine specialissima ope ac gratia Spiritus Sancti poterit expediri. Eius ergo illuminationem, directionem et confortationem in cunctis cordialissime invoco, qui naturaliter bonus est infiniteque pius, dulcis et liberalis.