De Sacrificio Missae

Quia finis bonorum operum debet esse gratiarum actio, ab altari post sacrum discessurus Canticum incipis trium puerorum, quo ad gratias pro tanto beneficio Deo agendas omnes creaturas invitas. Ipsum itaque recitabis dum pergis in sacristiam, dum te sacris vestibus exuis, omni possibili devotione atque ardentissimo affectu Deum benedicendi et superexaltandi propter ipsius infinitam bonitatem. Quo absoluto in persona Ecclesiae, quae illo concludi sacrificium praecepit, in locum te recipies ab omni strepitu et distractione remotum, in quo clauso ostio cordis tui, caeterisque cogitationibus exclusis, soli Deo vacabis, nec ab eo recedes donec benedixerit tibi. Sunt quaedam orationes variis affectibus plenae, post Missam recitandae, quas Sancti Doctores Thomas et Bonaventura composuerunt. Has si devote et sedate recitaveris, ponderatis verbis et sensibus, non erunt inutiles et infructuosae. At si eas celeriter percurreris, ut nonnulli solent, statimque recesseris, nulla protracta cum Christo mora, vide et considera quam plene tuae conscientiae satisfacias. Nullum certe pietatis sensum habere convincitur, qui non libenter cum Deo manet. Nec valent praetextus negotiorum vel studii, quibus se tepidi excusant: quod enim gravius et utilius negotium, quam de animae salute cum Deo tractare? Vel quid possunt docere libri, quod non Deus praesens melius doceat? Sicut igitur post prandium necessaria est quies a negotiis et laboribus, ut nativus calor cibum subigat, et in substantiam aliti convertat; ita post hoc convivium quies requiritur ab externis et humanis occupationibus, ut divinum sacramentum vim suam et virtutem in animam diffundat.

Et primo quidem diversarum virtutum actus elices: Fidei, confitendo Christum a te susceptum, esse vere Deum et hominem, cuius divinitati et humanitati ea omnia conveniant, quae credit et docet Ecclesia. Spei, sperando ab eo multa bona, naturae, gratiae, et gloriae. Charitatis, elicito erga illum ferventissimo amoris affectu: gaudendo quod eius Divinitas tantae sit eminentiae, ut nullo modo comprehendi possit: dolendo quod tot peccata contra illum et tu olim commiseris, et passim committantur. Humilitatis, considerando quis venerit, et ad quem: ponderando magnitudinem huius beneficii, attentis peccatis tuis praeteritis, statu praeSENTI, et perfectissimo gradu vitae spiritualis, ad quem tendere debes, et a quo adhuc longissime distas. Desiderii et zeli, optando ut cessent peccata, impii convertantur, iusti multiplicentur et proficiant, et Deus ab omnibus glorificetur.

Deinde quinque sensus internos animae circa Dominum praesentem exercebis. Et primo inspice illum in te, eius maiestatem, et splendorem, manusque, pedes, et latus cum quinque splendidissimis vulneribus: aspice quod ipse sit Deus, splendor paternae gloriae, et figura substantiae eius, tam excellentis pulchritudinis, ut omnes ipsum videntes beatos faciat. Concipe affectus nunc reverentiae et humilitatis, avertens oculos a conspectu tantae maiestatis: mox gaudii et exultationis: tum laudis, et gratiarum actionis. 2. Audi quid loquatur in te, et disce ab eo veram morum emendationem, et veras virtutes. 3. Percipe odorem virtutum eius, et post eum curre, atque illum imitare: considera quoque quanta sit fragrantia oblati sacrificii, quod suavissime olet aeterno Patri. 4. Gusta quam suavis sit Dominus, et dulcissimo convivio corporis et Sanguinis eius recreatus, propone mundi vilissimos cibos nunquam amplius degustare, cumque ipse sit summa iucunditas, statue de caetero non affici erga aliquam creaturam. 5. Tange eum, et ora ut perlustret cor tuum et omnia interiora tua, et virtus de ipso exeat ad sanandum et vivificandum quidquid morbidum et vitiosum in te repererit: Pete etiam humiliter osculum eius, et dic cum sponsa: Osculetur me osculo oris sui; et suspira ad intimam cum ipso unionem. Oscula quoque spiritualia figes pedibus, manibusque transfixis, et caeteris membris, quae gravioribus tui causa doloribus et vulneribus excruciata fuerunt.

His demum alia exercitia adiunges, vel quae infra describuntur, vel quae tibi devotio suggerit; quibus peractis, singulari cura cor tuum et sensus custodire satages, tantam Dei dignationem crebro per diem in memoriam revocabis, piis affectibus et aspirationibus acceptam gratiam conservabis, atque in omnibus te ita geres, ut in Christum, quem suscepisti, omnino transformatus videaris, virtutum ipsius imitatione, morum gravitate, et rerum omnium abdicatione.

Amo te, Domine Iesu, iucunditas mea, et requies mea; amo te, summum et unicum bonum meum, ex toto corde, ex tota mente, ex tota anima, ex totis viribus meis: et si tu vides me in hoc deficere, saltem desidero amare te: et si satis id non opto, saltem desidero id multum desiderare. Succende, Domine, igne tuo ardentissimo viscera mea, et quandoquidem non nisi amorem petis a me, da quod iubes, et iube quod vis. Nisi enim dederis mihi velle et perficere, peribo utique in infirmitate mea. Sonet vox tua in auribus meis, vox illa dulcissima et efficacissima, Volo. Nam si vis, potes me mundare, et illuminare; potes me ad supremum amoris gradum elevare. Sicut voluisti pro me pati et mori; ita etiam velis, ut appareat in me fructus passionis et mortis tuae. Memento verbi tui servo tuo, in quo mihi spem dedisti: tu enim dixisti: Qui manducat meam carnem et bibit meum sanguinem, in me manet et ego in eo. O dulcissimum verbum, tu in me, et ego in te! O quantus amor, tu in me vilissimo peccatore, et ego in te, Deus meus, cuius maiestas incomprehensibilis est! Unum est mihi necessarium et hoc solum quaero, in te vivere, in te quiescere, a te nunquam separari. Felix est, qui te quaerit; felicior qui te possidet; felicissimus qui in hac possessione perseverat et moritur. O dies infelices, quos turpiter transegi diligens vanitatem, et recedens a te! Et nunc, Domine, qui venisti in hunc mundum, ut peccatores salvos faceres, redime animam meam in sola fiducia miserationum tuarum respirantem, et aufer a me omnia amoris tui impedimenta. Procul sit a me omnis terrena delectatio, nihil sapiat mihi, nihil me alliciat nisi tu. Vive et regna semper in me, fidelissime amator animae meae, in te enim sunt omnia bona, et iam deinceps paratus sum omnia potius mala perpeti, quam ut unquam cessem amare te. O corpus sacratissimum quinque vulneribus sauciatum, pone te ut signaculum super cor meum, et imprime illi charitatem tuam. Obsigna pedes meos, ut sequar vestigia tua: obsigna manus, ut bona semper opera exerceam: obsigna latus, ut ferventissimos amoris tui actus proferam in aeternum. O sanguis pretiosissime, qui omnem hominem abluis et purificas, lava animam meam, et pone signum in faciem meam, ut nullum praeter te amatorem admittam. O dulcedo cordis mei et vita animae meae, sicut tu in Patre, et Pater in te est, ita ego per gratiam tuam unus tecum sim amore et voluntate: mihique mundus crucifixus sit, et ego mundo. Amen.

Gratias tibi ago, benignissime Deus, quod me vilissimum peccatorem admittere dignatus sis ad vivificum tuae mensae convivium. Et quis sum ego pulvis et cinis, ut apponeres erga me cor tuum, inclinans coelos tuos et descendens, ut sanguine tuo purissimo sordes meas lavares, et deficientem prae fame animam meam, non manna de coelo, sed carne tua immaculata reficeres et satiares? Si coeli coelorum te capere non possunt, et Angeli non sunt mundi in conspectu tuo, quis ego sum, et quae domus mea, ut ad me venire, et indignis manibus meis contrectari, ac in me commorari volueris? Quid in me invenisti, Rex tremendae maiestatis, quod a templo gloriae tuae traheret te, et descendere faceret in abyssum miseriarum? Vos Angeli sancti, vos omnes electi Dei, venite, audite, et narrabo vobis quanta fecit Deus animae meae: cum enim essem pauper et abominabilis, nec auderem oculos meos levare ad coelum prae multitudine iniquitatem mearum, ille me de pulvere suscitavit, erexit de stercore, ut sederem cum Principibus, et de mensa eius comederem omnibus diebus vitae meae. Gratias illi agite ex me, vos amici mei fidelissimi: ego enim puer sum, non annis, sed sensu, et nescio loqui, nec verba invenio, quibus possim, ut par est, tam copiosum munus gratiae extollere, et praedicare. Quis enim amor infinitae charitati eius a me reddi potest, qui frigus et gelu dici, non autem amor mereatur? Quae laus, quae adoratio, quale obsequium meum erit, quod nullum non reddat infinita eius perfectio et dignitas; et ima ac summa indignitas mea? Sed tu, Domine, miserator et clemens, et immensae bonitatis, tu nosti figmentum meum, non despices humillimam gratiarum actionem, quam tibi offero de paupertate mea, et sacrificium laudis meae honorificabit te. Tua est magnificentia, tua est gloria, et tibi laus in perpetuas aeternitates pro tam excelso et incomparabili beneficio. Tibi laudes concinant, tibi mecum gratias agant universi populi, tribus et linguae, omnes Angeli et Sancti tui; quoniam misericordia tua magnificata est super me, et miserationes tuae super omnia opera tua. Iubilent tibi omnes creaturae, quaecunque coeli, terrae, et abyssi ambitu continentur, et laudem tibi perpetuam dicant: quae a te exiens in te refluat omnium rerum principium et finem. Iubilent tibi et gratias agant cor meum et anima mea, vires, sensus, potentiae, et omnia membra corporis mei; tibi que soli honor et gloria, a quo, per quem, et in quo omnia: qui es Deus benedictus et laudabilis in saecula saeculorum. Amen.

Servus tuus ego sum, Domine Deus meus, et pro tributo servitutis meae aliquid tibi offerre vellem, quod maiestate tua dignum et acceptabile foret: sed excedit omnem facultatem meam debitum meum, quia tantum tibi debeo, quanti tu vales, qui infinitus es. Et ex me quidem nihil possum, nihil sum: habeo tamen ex gratia tua donum praeclarissimum, quod nullo modo recusare potes: habeo dilectissimum Filium tuum Dominum meum Iesum Christum, qui ita se mihi communicavit, ut ego in illo et ille in me sit. Quare verba Prophetae tui aptissime usurpabo et dicam: Benedic, anima mea, Domino, et omnia quae intra me sunt, nomini sancto eius. Ipse enim Filius tuus digne pro me nomini tuo benedicet, teque amabit, et glorificabit; nam intra me sacramentaliter existens factus est unum mecum, et ego unum cum illo. Ipsum igitur offero tibi ut thymiama suavissimi odoris ad maximam tui gloriam et honorem, in gratiarum actionem pro universis beneficiis tuis; in remissionem peccatorum meorum, et totius mundi; ad impetrandum mihi et omnibus, pro quibus oravi et orare debeo, omnia subsidia vitae temporalis et aeternae et pro animabus omnium fidelium defunctorum. Suscipe, Domine, cum hac sacratissima oblatione animam meam et corpus meum, omnes vires et affectus meos, ut sim perpetuum holocaustum iugiter ardens Maiestati tuae. Praesta ut deinceps nec membra, nec sensus, nec potentias, nec vitam habeam, nisi ut te amem et serviam tibi. Tu sapientia mea, tu lux mea es; tu fortitudo mea et robur meum: doce me, illumina me, corrobora me, ut cognoscam et faciam voluntatem tuam. Offero me tibi in servum perpetuum, meque totum resigno in beneplacitum tuum, abiecta de me omni cura et sollicitudine. Quidquid mihi evenire permiseris, a divina manu tua amantissime suscipiam. In tempore et in aeternitate id volo, quod tu ab aeterno de me decrevisti, sive prosperum illud sit, sive adversum. Vivat semper et regnet super me beneplacitum tuum; quod in omni verbo, actione, cogitatione, et levissimo quoque motu implere desidero. Domine, ante te omne desiderium meum, et gemitus meus a te non est absconditus. Desunt enim mihi verba, quibus explicem affectum meum, sed proiicio me in ardentissimam fornacem amoris tui, quo succensus ad me venire dignatus es, et mansionem apud me facere. Succende me, Domine, inflamma cor meum, viscera combure, ut iugiter tibi ardeam, in te vivam, et in te moriar. Amen.

Dulcissime amator, Domine Iesu Christe, qui me Corpore tuo immaculato, et pretiosissimo Sanguine refecisti, ignosce, obsecro, indignitati meae, et quidquid deliqui in huius Missae celebratione, misericorditer indulge. Agnosco enim et confiteor praesumptionem meam, quia ad hoc tremendum mysterium accedere ausus sum sine debita praeparatione, reverentia, humilitate, et charitate. Respice in me oculis misericordiae tuae, et supple excessu meritorum tuorum meam nimiam imperfectionem. Heu, quotidie venisti ad me, ut pauperrimam animam meam donis tuis locupletares! Ego autem contempsi te, et abii in regionem dissimilitudinis post prava desideria cordis mei. Cumque inutiliter dissipata omni substantia, ad te nudus et fame consumptus reversus sum, tu suscepisti me, et omnium iniquitatum mearum oblitus es. Bonum mihi quod amasti me amore aeterno et infinito; nisi enim infinita esset bonitas tua, nullo modo posses tolerare miseriam meam. Vincat igitur et absorbeat bonitas tua malitiam meam. Riga me lacrymis quas fudisti pro me; unge me myrrha doloris tui, adstringe vinculis, abue Sanguine, Cruce erige, morte vivifica. Penetret amor tuus viscera mea, et omnem alienum amorem expellat. Abscedat phantasmatum multitudo, meque totum in te transforma, ut in te pereat omnis substantia mea, neque amplius non inveniam nisi in te. Imprime cordi meo amorem crucis et humiliationis, qui, ut me redimeres uno nequidem momento sine cruce esse voluisti. Ne patiaris me sine fructu a te recedere, sed operare mecum mirabilia tua, sicut cum Sanctis tuis operatus es: et fac me ambulare in fortitudine cibi istius usque ad montem perfectionis. Succende me ignita vi amoris tui, ut sim tecum consummatus in unum, omnio abstractus a meipso, et ab omni creatura. Omnibus quoque famulis tuis, pro quibus obtuli hoc sacrificium, et pro quibus orare debeo, seu tu rogari vis, da pacem, salutem, et tuam benedictionem. Converte miseros peccatores ad te, revoca haereticos atque schismaticos, illumina Infideles te ignorantes. Adesto omnibus qui in aliqua necessitate, et tribulatione constituti sunt, Esto propitius propinquis et benefactoribus meis. Miserere omnium adversantium mihi, vel qui me aliqua molestia affecerunt. Succurre illis qui se meis precibus commendarunt. Da vivis veniam et gratiam, da fidelibus defunctis lucem et requiem sempiternam. Amen.

Respice in me, gloriosissima Virgo Maria, quia dignum obiectum oculorum tuorum nunc. factus sum. Loquere pro me bona dilectissimo Filio tuo, qui me Corpore et Sanguine suo suavissime refecit, et offer ei merita tua in supplementum imperfectionis meae. Gratias age ei pro me, et impetra mihi, ut sacramentali sua praesentia non discedat a me, nisi relinquat post se animae meae largissimam benedictionem.

Angeli sancti, Ministri Dei altissimi, facientes verbum illius, aspicite Primogenitum Patris aeterni, quem introeuntem in orbem terrarum iussu Patris adorastis, et facite me in eo spiritu et veritate illi servire, qua vos eidem in hac vita ministrastis, et nunc in coelesti patria servitis.

Sancti Patriarchae, et Prophetae, viri desideriorum, conscii secretorum Dei, intuemini promissum ab initio mundi Redemptorem, quem tam ardente desiderastis, et tanto tempore expectastis, nec videre potuistis: facite me toto affectu ad ipsum suspirare, ut reliquae promissiones eius fideles inveniantur, et sentiam promissos huius Sacramenti effectus.

Apostoli Iesu Christi, eiusque Evangelii clarissimi Praedicatores, aspicite in me ipsum dilectissimum magistrum vestrum, quem tantopere dilexistis: et impetrate mihi ut intimis visceribus ipsum super omnia amem, eiusque fervoris particeps fiam, quem tunc experimentaliter gustastis, quando hoc cibo de manu eius refecti fuistis.

Invictissimi Martyres, Christum respicite crucifixum, pro cuius amore Sanguinem vestrum tam libenter fudistis, ipsumque orate, ut me semper in cruce vivere et mori faciat, quatenus vicem quam possum eius dilectioni rependam.

Beati Pontifices, dominici gregis pastores, Agnum cernite immaculatum, quem omnipotentem Deo in sacro altari toties immolastis; et vestris precibus facite me tanti sacrificii dignum ministrum, ut meipsum bonis operibus perpetuo immolem tam sacrae oblationi associatum.

Servi fideles Christi, sancti Monachi et Eremitae, videte dulcissimum Dominum vestrum, pro quo omnia huius mundi oblectamenta, et affectu et reipsa reliquistis, et facite me pro eiusdem amore prospera mundi despicere, nulla eius adversa formidare, et ad fastigium sanctitatis quantocius pervenire.

Purissimae Virgines, Sponsum vestrum intuemini, cui cum summa exultatione Virginitatem vestram consecrastis, illibatam mihi mentis et corporis puritatem obtinete, ut huius vitae cursu peracto, mundus ab omni labe in conspectu Domini merear praesentari.

Omnes Sancti et Sanctae Dei, consolatio pauperculae animae meae, vos praesertim Patroni et protectores mei, aspicite magistrum, auctorem, et praemium sanctitatis vestrae, ac universam vestram felicitatem intra viscera mea manentem, mihique ab ipso, cui vos tantopere verbo et exemplo in hac vita conformastis, vestris intercessionibus impetrate, ut vestra semper vestigia sequar, et ut ad scopum mihi propositae perfectionis, ac tandem plenus meritis ad vestrum merear consortium pervenire.

Anima Christi, sanctifica me: Corpus Christi, salva me: Sanguis Christi, inebria me, Aqua lateris Christi, lava me: Passio Christi, conforta me: O bone Iesu, exaudi me: Intra tua vulnera absconde me: Ne permittas me separari a te: Ab hoste maligno defende me: In hora mortis meae voca me, et iube me venire ad te, ut cum Sanctis tuis laudem te in saecula saeculorum. Amen.

Recedo a te modicum, Domine Iesu, sed non sine te: consolatio, felicitas, et omne bonum animae meae, et me amplissimae dilectioni tuae cum omnibus fratribus, amicis et inimicis meis humillime commendo. Ama nos, Domine, et transforma quam simillime in te. Totus occuper in te, et propter te, nihilque sit obiectum verborum, actionumque mearum internarum et externarum, nisi tu amor meus, qui vivis et regnas per omnia saecula saeculorum. Amen.

Cum multi sint Sacerdotes, qui frequenter, multi etiam qui quotidie celebrant; et nihilominus huius vivifici ac divini sacramenti admirabiles fructus non percipiunt, necessarium procul dubio est tanti mali causas investigare. Unde enim in cura salutis tanta tepiditas, tanta in studio perfectionis negligentia? cum dicat Chrysostomus oportere nos ab hac mensa recedere daemonibus terribiles, et ignem omni ex parte spirantes. Si Deus noster ignis consumens est, venitque in terras suum ignem ferens, qui ardeat et omnium corda comburat: cur ipso intra nos recepto, nec frigus a nobis expellitur, nec ardorem eius sentimus? Nonne mortis indicium est, vel gravissimae aegritudinis ignem habere in sinu, et omni calore destitui? Si olim non potuit coram Arca Domini statua Dagon subsistere, sed statim corruit et contrita est: cur Christi praesentia amoris proprii tyrannice in anima dominantis idolum non atterit et confringit? Cur tanta Christi demissio superbiae spiritum non elidit? Cur tanta eius mansuetudo iram non compescit? Cur tantus amor ad eius sequenda vestigia non impellit? Effectus Eucharistiae sunt, praeservare a peccatis, augere gratiam, terrenorum odium infundere, ad aeternorum amorem mentem elevare, illuminare intellectum, succendere affectum, conferre animae et corpori puritatem, conscientiae pacem et laetitiam, atque inseparabilem cum Deo unionem. Plerique tamen post frequentem celebrationem his effectibus non fruuntur, ad quos nimirum spectat Aggaei Prophetae obiurgatio dicentis: Comedistis, et non estis satiati: bibistis, et non estis inebriati. Defectus autem non in cibo et potu est, sed in prava edentis et bibentis dispositione. Et haec prima tanti mali causa est, quia aliud comedimus, aliud esurimus: comedimus panem Angelorum, et immundorum animalium siliquas esurimus, deteriores Israelitis, qui dum manna comederent in deserto, ad ollas AEgypti suspirabant. Quid igitur miramur, si fauces amaritudine infectae mellis dulcedinem non percipiunt? Purganda est anima a delectationibus carnis et sensuum, a tepiditate, ab omni affectu ad creaturas, ut possit divinum sacramentum suos in ea affectus operari. Nam cor terrenis occupatum delectatio sancta declinat, nec datur divina consolatio admittentibus alienam.

Altera causa est omissio necessariae praeparationis: plerique enim ad tantum ministerium accedere non verentur perfunctorie, ex consuetudine, ex motivo humano, lucro potius quam devotionis causa, non considerantes quanti oneris sit vel semel celebrare Cum vir Apostolici spiritus Iohannes Avila quemdam Sacerdotio paulo ante initiatum immatura morte decessisse audisset, statim quaesit num aliquando celebrasset: respondentero semel duntaxat; multum, inquit, deferet ante Iudicem. Timere itaque oportet, quia nemo digne Sacerdotio fungi, nemo huius sacramenti fructus percipere potest, nisi, quantum fert humana fragilitas, se ad illud disponat ea puritate, amore, et devotione, quae supra a nobis explicatae sunt.

Tertia demum causa est, quia multi Sacro peracto ad exteriora statim divertunt, nec sinunt ut sacramentum suam in eis virtutem exerceat. Isti revera gratiam Dei in vacuum recipiunt, nec de mensa coelesti fructum reportant; quia tantum Dominum ad se venientem indigne excipiunt, nec reverentur, aut gratias agunt; imo proinus ab eo recedunt, ipsumque contristant, maiestatem eius, et incomprehensibilem dignitatem parvipendentes, nec advertentes quanta sit foeditas, vilitas, et miseria ipsorum ad quos venire dignatus est. Quod si adhibita omni diligentia ad digne et devote celebrandum, contingat aliquem huius convivii fructibus minime perfrui, id admirabili sapientia Dei adscribendum est, qui hoc permittit ut suae industriae non tribuat homo hoc gratiae donum, sed caute illud custodiat et se illo semper indignum profiteatur.