De Sacrificio Missae

Haec pars Missae Canon dicitur, id est Regula, quae in sacrificii oblatione servanda est. Constat autem, ut testatur Tridentinum Concilium, ex ipsis verbis Domini, ex Apostolorum traditionibus, ac summorum Pontificum institutionibus; nihilque continet quod non maximam redoleat pietatem et sanctitatem, atque offerentium mentes in Deum erigat, et cum eo coniungantur. Submissa voce recitatur, ut per silentium tum gravitas negotii, quod quasi secreto cum Deo tractatur; tum compositus, pacatusque animi status, qui ad hanc functionem rite peragendam necessarius est, intelligatur. Eius verba attente et devote prolata ipsa litterali significatione pios affectus suppeditabunt. Per particulam, igitur, connectitur cum praecedentibus; cum enim tibi Angelorum ministerio, quorum vocibus tuas adiungi in Praefatione rogasti, iam quasi pateat ad coelum via; statim fiducialiter ad thronum Dei accedis, et elevatis sursum oculis, expansisque manibus, preces tuas ad Deum effundis, per Christum eum rogans, uti accepta habeat haec dona, ab ipso nobis collata, haec munera, a nobis ipsi oblata, haec sancta sacrificia quae pro peccatis nostris offeruntur. Et primo quidem personam commemoras, cui oblatio dirigitur, nempe Deum Patrem: secundo, mediatorem Christum Iesum: tertio, offerentes, eorumque affectum: quarto, res oblatas, quas petis ut Deus acceptet et benedicat: quinto, eos pro quibus offertur, Ecclesiam scilicet, summum Pontificem, et alios: sexto, ea omnia, que consequi hac oblatione desideras, redemptionem, salutem, incolumitatem: septimo Beatam Virginem, et praecipuos Principes Curiae coelestis, quorum suffragia memor tuae imbecillitatis imploras, ut Deum tibi propitium reddant.

Ut omnium recordari possis, pro quibus orare debes, postquam dixisti, Memento, Domine, famulorum, famularumque tuarum: utque ipsae preces vim habeant efficaciore, multum proderit cum Christi Domini cruciatibus illas sociare, hunc fere in modum. Primo, pro teipso orabis per sanguinem pro nobis effusum, ut per illum expieris a peccatis, et eas virtutes obtineas, quae tibi maxime sunt necessariae, et finalem perseverantiam. 2. Per latus transfixum, Ecclesiam commendabis, quae ex eo orta est. 3. Per caput spinis coronatum, summum Pontificem, omnesque Principes, et Antistites. 4. Per vulnus dexterae manus, amicos, consanguineos, et benefactores. 5. Per vulnus sinistrae, omnes qui te oderunt, vel aliqua molestia aut scandalo affecerunt. 6. Per dextrum pedem transforatum, personas, et negotia a superioribus commendata. 7. Per sinistrum, omnes qui sunt in peccato mortali, ut in dexteram partem transferantur. 8. Per flagella, sputa, et alapas, ethnicos, haereticos, caeterosque infideles, qui Deum contumeliis afficiunt. 9. Per crucifixionem, Religiosos omnium Ordinum, ut crucem voluntariae asperitatis libenter ferant. 10. Per sitim, eos omnes qui tuas preces expetunt. 11. Per angorem, quem in horto pati voluit, omnes qui in aliqua calamitate, periculo, necessitate, tentatione, aut molestia versantur. 12. Per mortem et sepulturam, iustos omnes, ut cum ipso sepulti semper in iustitia perseverent. Speciatim vero pro illis orabis, quorum te Deus meminisse vult, et tu nescis: pro his quos Deus maxime diligit, licet eorum numerum et nomina ignores: id enim gratissimum illi est, ut amicorum eius memor sis. Ab his autem orationibus te brevissime expedies, imitatus Ecclesiam, quae paucissimis verbis seipsam, summum Pontificem, et Antistitem, omnesque orthodoxos commendat. Neque enim decet privatas causas prolixius quam publicas tractare, praesertim apud eum Principem, qui omnia scit, et nos admonuit, ne orantes multum loquamur. Consultius itaque erit pro omnibus ante Missam fusius orare, ut in ipsa brevior sis.

Postquam vero privatae devotioni satisfecisti, rursum publicas Ecclesiae preces assumis pro circumstantibus et pro offerentibus, sive praesentes sint, sive absentes: et quia sacrificium iam oblatum fuit in expiationem culparum, in gratiarum actionem, et impetrationem omnium beneficiorum, iam primarius eius finis exprimitur hac oratione, Hanc igitur oblationem servitutis nostrae, qua protestaris et agnoscis supremum Dei dominium, et infinitam nostram servitutem ac subiectionem, expansis manibus super oblata veteri ritu, ut ea transferas in Dei potestatem, ipsum exorans, ut ab aeterna damnatione nos eripi iubeat, et electorum suorum grege numerari. Tum ipsi commendas sacrificii oblationem, ut eam in omnibus benedictam, et inter dona sibi grata adscriptam et ratam, sive approbatam, et confirmatam: atque rationabilem, divinis scilicet rationibus congruentem, ac tandem acceptabilem, id est dignam, quae non solum ex parte doni, sed etiam ex parte ministri offerentis a Deo acceptetur, non quidem ex nostris meritis habere, sed sua gratia facere dignetur. Porro ad illa verba, Ut nobis Corpus et Sanguis fiat dilectissimi Filii tui Domini nostri Iesu Christi; actualem et expressam intentionem renovabis consecrandi Corpus et Sanguinem Christi per transsubstantiationem panis et vini Christi verbis conficiendam.