De Sacrificio Missae
Giovanni Bona (1609–1674)
First published 1658
Cardinal Giovanni Bona’s De Sacrificio Missae is an ascetical guide to the worthy celebration of the Holy Sacrifice of the Mass. Addressed particularly to priests, it combines an account of the sacrifice, its efficacy, fruits, and application with practical instruction on priestly holiness, intention, devotion, preparation, the celebration itself, and thanksgiving afterward. Bona’s purpose is not merely ceremonial: the work seeks to form the interior dispositions by which the priest may celebrate attentively, devoutly, and reverently. The work first appeared in 1658. This transcription follows the 1810 Waterford edition and contains the author’s Praemonitio and Chapters I–VII, including the prayers and devotional exercises represented in the submitted sections; other appended matter is omitted.
Praemonitio I: Ad Sacerdotes de Usu et Scopo Huius Libelli
Caput I: Quedam praemittuntur de ipso Missae Sacrificio
Section I: Quale Sacrificium sit Missa
Quamvis in lege veteri plura fuerint sacrificia, in nova tamen unicum est, quod omnium legalium hostiarum differentiam tanto perfectius complectitur, quanto excellentior Deoque acceptabilior est victima, quae in eo immolatur. Est igitur Missa sacrificium Latreuticum, sive honorarium oblatum Deo ad summum et supremum cultum atque honorem ipsi exhibendum, tanquam primo principio et ultimo fini nostro, in protestationem infinitae eius excellentiae, domini, et maiestatis; nostraeque ab eo dependentiae, servitutis, et subiectionis. Est Eucharisticum in gratiarum actionem pro omnibus beneficiis naturae, gratiae, et gloriae collatis, et conferendis ab ipso Deo, ut summo benefactore. Est Propitiatorium et satisfactorium pro peccatis et poenis debitis; applicat enim omnibus, pro quibus offertur, vim et virtutem sacrificii crucis: imo est idem sacrificium quoad substantiam, eadem hostia, idem principalis offerens, licet diverso modo offeratur. Ideo vero Propitiatorium dicitur, quia hac oblatione placatus Dominus gratiam et donum poenitentiae peccatoribus non ponentibus obicem concedit: Poenas item peccatis debitas relaxat, quia per ipsum applicatur sacrificium Christi, qui pro peccatis totius mundi in cruce satisfecit. Easdem poenas remittit defunctis existentibus in purgatorio, quia ad eum quoque finem a Christo institutum est; ut constat ex1 potestate, quae confertur Sacerdotibus in Ordinatione, offerendi pro vivis et defunctis: nec potest hoc effectu carere, quia ex parte ipsorum nullus obex esse potest. Porro in illis, pro quibus tantum offertur, sive vivis sive defunctis, tanta erit poenae remissio, quantam Christus ex sua misericordia taxavit. Licet enim res, quae offertur, sit infiniti valoris, nostra tamen oblatio non nisi finitum habet effectum, ut communiter docent Theologi. In iis vero qui simul etiam offerunt, augetur pro cuiusque affectu et devotione. Denique quia Christus non solum nobis remissionem peccatorum, sed alia quaecunque beneficia promeruit, idcirco hoc sacrificium est etiam omnium bonorum Impetratorium, spiritualium quidem primo et per se, temporalium vero secundario, et quatenus ad spiritualia conducunt. Sed quia ex se vim habet dumtaxat impetrandi in genere, ut aliquid determinatum impetretur, debet ad illud offerentis intentio specialiter applicari. Ad impetrandum autem pro Ecclesia, semper intervenit eiusdem Ecclesiae intentio, praesertim quoad ea quae in orationibus Missae a Deo petuntur: nam ipsa quoque Ecclesia est offerens in persona sui Ministri.