De Sacrificio Missae

Recte Psalmographus de Domino loquens dixit: Et factus est in pace locus eius: et Apostolus etiam ait, Pacem habete, et Deus pacis et dilectionis erit vobiscum. Non ergo mirari debes, si saepius repetita imploratione docet Ecclesia proxime ante Communionem pacem a Deo petere, quae et omnia bona in se complectitur, et dignum Altissimo praeparat habitaculum. Hanc petitionem continet prima ex tribus orationibus, quae communioni praemittuntur; post quam in secunda remissionem postulas peccatorum, et donum perseverantiae. Tertia vero timorem in te excitat ne panis vitae et potus aeternae salutis proveniat tibi in iudicium et condemnationem: sed mox fiduciam concipies, sperans ut meritis Christi tibi prosit ad tutamentum mentis et corporis, et ad medelam percipiendam. Tum genuflexus Deum adorabis, ardentissimum concipiens desiderium ipsum in Sacramento suscipiendi, cum versiculum illum profers: Panem coelestem accipiam, et nomen Domini invocabo.

Cum dicis, Domine, non sum dignus, confitere indignitatem tuam, sed simul agnosce Dei omnipotentiam et misericordiam sequentibus verbis, sed tantum dic verbo, et sanabitur anima mea. Te autem indignum fateberis, primo propter peccata tua: secundo ob vilitatem naturae tuae: tertio, quia ex te nihil es, nihil habes, nihil potes.

Ante Communionem subsiste aliquantulum, et praecipuarum virtutum, humilitatis, fidei, spei, charitatis, contritionis, abnegationis et adorationis actus breviter elice, quos sequenti, vel simili modo formabis. Quamvis autem longiusculi videantur, si tamen memoriae bene impressos habebis, fient tibi ex ipso usu et agilitate a Deo tributa adeo familiares, ut quasi in instanti eos mente depromas.

Ita est, Domine Iesu, indignissimus sum, quia omnibus peccatoribus, et ipsis damnatis deterior sum, indignus omni bono, et dignus omni malo. Fretus tamen pietate et misericordia tua infinita, te sumere praesumo. Credo, Domine, quidquid credit a te edocta Sancta Romana Ecclesia, et quidquid illa damnat, ego pariter damno et anathematizo. Spero a te, et peto omnia auxilia necessaria pro consequenda mea perfectione et salute aeterna tuis infinitis meritis, et Sanctorum tuorum opilulationi ac communioni innixus. Gaudeo et exulto de omni bono et gloria tua, eiusque propagationem quam maximam desidero. Omnia peccata mea quantum possum detestor propter te, paratus pro iis plenissime in hac vita satisfacere, ut anima mea purissimum tuae maiestatis habitaculum semper sit. Parco omnibus qui me aliqua molestia affecerunt, aut deinceps afficient et eos propter te sincere amo. Offero me ad omnia mala paenae iuxta beneplacitum tuum toleranda, renuntians voluntati, iudicio, amori proprio, ac libertati, meque tibi resignans cum omnimoda indifferentia. Te denique summum bonum meum suppliciter adoro et precor, per illam amaritudinem quam sustinuisti pro me in cruce, maxime in illa hora, quando anima tua egressa est de corpore tuo, ut miserearis animae meae in egressu suo.

Haec postrema verba addita sunt, ut impetres bonam mortem, et cum ea dicis, Christi corpus sumere intendes per modum Viatici, si ipsa die te mori contingat.

Sumpturus Sanguinem, considera te nihil habere, quo digne possis pro Christi Corpore quod sumpsisti, gratias agere; et ideo paris valoris Sanguinem offerens, dices magno spiritu verba illa: Quid retribuam Domino, cum subsequentibus orationibus quae sumpto Sanguine dici debent.

Quia vero post Communionem aliqua mora intercedit, dum abluitur calix, complicatur corporale, extenditur velum; ea durante eos affectus breviter et ferventer elices, qui magnis Principibus exhiberi solent, cum alicuius domum dignantur invisere. Primo itaque tantum hospitem adorabis in eius Divinitate et Humanitate. 2. Gratias ages, quod ad te tam indignum venire dignatus sit, et pro aliis beneficiis generalibus et particularibus. 3. Splendide eum tractabis, praebendo illi omnia quae a te desiderat, detestando scilicet omnia peccata; renovando vota, et bona proposita; proponendo ab iis abstinere, quae illi displicent, et facere semper quod melius est; offerendo te paratum ad omnem crucem et molestiam. 4. Petes a tanto Rege qui omnia potest, quidquid tibi et aliis, vivis et defunctis est necessarium.