De Sacrificio Missae
Giovanni Bona (1609–1674)
First published 1658
Cardinal Giovanni Bona’s De Sacrificio Missae is an ascetical guide to the worthy celebration of the Holy Sacrifice of the Mass. Addressed particularly to priests, it combines an account of the sacrifice, its efficacy, fruits, and application with practical instruction on priestly holiness, intention, devotion, preparation, the celebration itself, and thanksgiving afterward. Bona’s purpose is not merely ceremonial: the work seeks to form the interior dispositions by which the priest may celebrate attentively, devoutly, and reverently. The work first appeared in 1658. This transcription follows the 1810 Waterford edition and contains the author’s Praemonitio and Chapters I–VII, including the prayers and devotional exercises represented in the submitted sections; other appended matter is omitted.
Praemonitio I: Ad Sacerdotes de Usu et Scopo Huius Libelli
Caput I: Quedam praemittuntur de ipso Missae Sacrificio
Section I: Quale Sacrificium sit Missa
Section II: De his qui offerunt hoc Sacrificium
Section III: De vi effectiva huius Sacrificii
Section IV: De valore et fructibus Sacrificii
Section V: Quae praxis servanda in applicatione Missae
Caput II: De requisitis in Sacerdote ad rite et pie celebrandum.
Section I: De Puritate vitae
Section II: De rectitudine intentionis
Section III: De actuali devotione
Tertia dispositio in actuali devotione consistit, quam ut in se excitet sacerdos, satagere debet primo, ut quidquid de hoc ineffabili misterio, coelestiumque charismatum thesauris in eo reconditis sacro Sancta docet Ecclesia, firma fide apprehendat cum sublimissima eorumdem aestimatione, Verbis enim consecrationis ab eo prolatis, panis in corpus, et vinum in sanguinem Christi transubstantiatur, atque ibi adest sub specierum velamine illud purissimum Christi corpus, quod pro salute nostra cruci affixum fuit: adest sanguis, qui pro nobis effusus est: adest anima gloriosa, in qua sunt omnes thesauri sapientiae et scientiae Dei: adest Christus verus Deus et verus homo, mirabilis in maiestate sua, qui venturus est iudicare vivos et mortuos et saeculum per ignem.
Necessaria secundo est ad excitandam devotionem humilitas, quae prae caeteris virtutibus in huius sacramenti institutione, maxime enituit. Christus enim cum in forma Dei esset, exinanivit semetipsum, et sub exiguis speciebus panis et vini corpus suum et sanguinem atque Divinitatem conclusit, seipsum exponens sceleratorum hominum iniuriis, qui pleni immunditiis ad ipsum accedere, eumque pollutis manibus contrectare praesumunt. Par igitur est sacerdotem tantam humilitatem imitari, et in suum nihilum resiliere, ac nihil de se praesumere. Sola humilitas est, quae digne nos praeparat ad tantum hospitem suscipiendum. Nulla nostra dispositio, nulla industria, nulla virtus, sed sola Dei gratia nos dignos reddit: quare nostram debemus indignitatem agnoscere, et soli divinae misericordiae inniti.
Tertio, quia Christus huius mensae delicias acerbissima sua passione nobis promeruit, sanctos sacerdotes legimus ignem devotionis in se solitos succendere, ieiuniis, flagellationibus, ciliciis, et aliis huiusmodi cruciatibus, quos imitari et nos debemus, Agno pro nobis occiso nosmetipsos immolantes, silentio, solitudine, abstinentia, sensuum custodia, non omissis exterioribus castigationibus iuxta cuiusque vires et conditionem.
Multum denique prodest ad devotionem ingens fames, fervens desiderium, atque ardentissimus amor huius Angelici panis, ad quem sumendum nos amantissime invitat. Dominus dicens: Venite ad me omnes, qui laboratis et onerati estis et ego reficiam vos.1 Quod si desit hoc desiderium, illud saltem desiderare, et a Domino petere debemus ferventissimis amoris actibus. Desiderium enim pauperum exaudiet, et animam esurientem satiabit bonis.2