De Controversiis, Tertia Controversia Generalis: De Summo Pontifice

Robert Bellarmine

De Controversiis, Tertia Controversia Generalis: De Summo Pontifice

Robert Bellarmine (1542–1621)

This work is being completed — add a section.


Liber I: QUI EST DE ROMANI PONTIFICIS ECCLESIASTICA MONARCHIA

Caput I: Proponitur quaestio : Quodnam sit optimum regimen?

Caput II: Probatur prima propositio , quod Monarchia simplex simplici Aristocratiae et Democratiae praestet.

Caput III: Quod Monarchia Aristocratiae et Democratiae admixta, utilior sit in hac vita, quam simplex Monarchia.

Caput IV: Quod circumstantiis seclusis, Monarchia simplex absolute et simpliciter excellat.

Caput V: Proponitur secunda quaestio : Debeatne Ecclesiasticum regimen esse Monarchicum.

Caput VI: Quod Ecclesiae gubernatio non sit Democratia.

Caput VII: Quod non sit Ecclesiasticum regimen penes Principes saeculares.

Caput VIII: Quod non sit Ecclesiasticum regimen praecipue penes Episcopos.

Caput IX: Quod regimen Ecclesiasticum praecipue Monarchicum esse debeat.

Caput X: Proponitur tertia quaestio, et probatur Petri Monarchia ex loco Evangelii, Matth. XVI.

Caput XI: Quid sit super petram aedificari Ecclesiam, Matth. XVI.

Caput XII: Quis sit ille, cui dicitur : Tibi dabo claves, Matth. XVI.

Caput XIII: Quid intelligatur per claves, Matth. XVI.

Caput XIV: Soli Petro esse a Christo dictum : Pasce oves meas, Io. XXI.

Hactenus de verbis illis Domini disseruimus, quibus Apostolo Petro summa potestas Ecclesiastica promittebatur. Nunc de verbis illis disputandum erit, quibus eadem illa potestas eidem Petro data fuit. Sunt autem haec verba : Simon Ioannis, pasce oves meas : in quorum verborum explicationem tria demonstranda sunt. Primum soli Petro dictum esse : Pasce oves meas. Deinde verbo illo Pasce traditam esse summam Ecclesiasticam potestatem. Postremo illis vocibus Oves meas universam Christi Ecclesiam esse designatam. Siquidem haec omnia adversarii negant.

Ac primum quidem soli Petro dici : Pasce oves meas, probatur. Primo ex illo nomine Simon Ioannis : nam eo nomine solus Petrus vocabatur, nec sine mysterio, ut supra monuimus, eodem modo Christus Petrum appellat, et cum promittit ei claves, Matth. XVI, et cum oves pascendas committit, Io. ult., ut nimirum intelligeremus, illud ipsum reipsa dari Io. ult., quod fuerat promissum Mat. XVI, et eidem illi Simoni dari, cui fuerat ante promissum.

Secundo probatur ex verbis illis : Diligis me plus his ? Illi enim dicitur Pasce oves meas, cui dicitur Diligis me plus his ? Hoc autem soli Petro dici manifestum est, cum disertis verbis excludantur caeteri, illa comparatione plus his. Porro qui excluduntur, non quicumque homines, sed praecipui Apostoli sunt : erant enim tunc praesentes cum Petro, Nathanael, quem multi Bartholomaeum esse putant, Iacobus, Ioannes, Thomas, et duo alii discipuli, quorum alterum credibile est, fuisse Andream ; non igitur omnibus Apostolis, sed soli Petro dicitur Pasce oves meas.

Tertio probatur ex trina interrogatione. Nam ex Cyrillo et Augustino et aliis in hunc locum discimus, Petrum ter interrogatum an diligeret plus caeteris, quia ter negaverat : at solus ipse ter negavit ; igitur solus ipse interrogatur ; proinde soli ipsi dicit : Pasce oves meas.

Quarto probatur ex illis verbis Contristatus est Petrus etc. Propterea enim contristatus est Petrus, si Chrysostomo credimus, quia metuebat, ne forte falleretur, cum diceret : Tu scis Domine, quia amo te : quemadmodum falsus fuerat quando dixerat : Et si oportuerit me mori tecum, non te negabo. Sed ista causa tristitiae soli Petro qui Dominum negaverat convenit ; igitur solus Petrus tristabatur, et solum Petrum alloquitur Christus cum ait : Pasce oves meas.

Quinto ex illis verbis : Cum senueris extendes manum tuam etc. Illi enim dicitur Pasce, cui praedicitur crucifixio : soli autem Petro, et in propria persona mors praedicitur.

Sexto ex illis : Hic autem quid ? et ex responsione Domini : Quid ad te ? tu me sequere. Numquam enim Petrus interrogasset, quid Ioannes acturus esset, si intellexisset dictum omnibus : Pasce oves meas : neque Dominus dixisset : Quid ad te ? tu me sequere ; sed dixisset, item faciet quod tu.

Septimo ex Patribus. Nam praeter Chrysostomum, Cyrillum, Augustinum in hunc locum, qui dicunt ei dictum Pasce, qui ter negaverat, qui sine dubio solus erat Petrus : idem habet Ambrosius in cap. ult. Lucae exponens haec ipsa verba : « Ideo, inquit, quia solus profitetur ex omnibus, omnibus antefertur. » Item Maximus serm. de S. Petro et Paulo : « Iam necessarium, inquit, reor, ut proprias eorum specialesque virtutes proloquamur. Hic est Petrus, cui Christus ascensurus ad Patrem pascendas oviculas suas, agnosque commendat » : ergo proprium et speciale hoc fuit Petro. Item Leo epist. 89. ad Episc. Viennen. prov. : « Cui cum prae caeteris solvendi et ligandi potestas tradita sit, pascendarum tamen ovium cura specialius mandata est. »

Sed contra in hunc modum ratiocinatur lib. IV, cap. 6, §. 3. Ioannes Calvinus. Petrus hortatur Compresbyteros suos, ut pascant gregem Dei, I. Pet. V, igitur vel illa verba pasce oves dicta sunt omnibus, vel certe Petrus ius suum in alios transtulit.

Respondeo : Petrum hortari Compresbyteros ut pascant gregem, non universalem, sed particularem ; ait enim : Pascite gregem qui in vobis est. Quemadmodum et Paulus cum Act. XX, hortatur Asianos Episcopos, ut tendant sibi et universo gregi, statim adiungit : In quo vos Spiritus sanctus posuit Episcopos, id est, non universo simpliciter, sed tantum universo illi gregi, qui vobis commendatus est. Itaque ista verba Petri non prohibent, quin soli Petro sit commissa potestas generalis totum gregem Christi pascendi, et quin ipse ius suum plenarium in neminem transtulerit.

Deinde obiici possunt Augustinus et Chrysostomus. Nam Augustinus lib. de ag. Christ., cap. 30. ita scripsit : « Cum ei (Petro) dicitur, omnibus dicitur : Amas me, Pasce oves meas. » Chrysostomus lib. II de Sacerdot., persuasurus Basilio ut Episcopatum, ad quem vocabatur, susciperet, hunc locum allegat, atque ait : « Tum ostensurum Basilium eximiam suam dilectionem in Christum, si pascat eius gregem, cum scriptum sit : Si diligis me, pasce oves meas. » Itaque vult Chrysostomus non ad solum Petrum, sed ad omnes Episcopos verba ista Domini pertinere.

Respondeo : etsi haec verba proprie et principaliter ad solum Petrum pertineant, omnibus tamen Episcopis suo quodam modo convenire, quia videlicet, omnes qui in partem sollicitudinis a Petro vocantur, Petri formam in pascendo grege imitari debent. Itaque quod summo Pastori dicitur, id etiam suo modo, servata proportione, aliis minoribus pastoribus dicitur. Atque idcirco Dominus facturus Petrum Pastorem Ecclesiae, interrogavit eum, an diligeret plus caeteris, ut admonerentur ii, ad quos pertinet eligere et constituere pastores, ut eos eligerent ad Episcopatus, qui charitate caeteris excellunt. Atque huc pertinet illud Leonis serm. 3. de annivers. suae assump. : « Ideo Petro hoc singulariter creditur, quia cunctis Ecclesiae Rectoribus Petri forma praeponitur. »

Caput XV: Quid significet Pasce Io. XXI.

Caput XVI: Quod illis verbis Io. XXI. Oves meas, universa Ecclesia significata sit.

Caput XVII: Explicatur prima praerogativa S. Petri ex mutatione nominis.

Caput XVIII: Explicatur secunda praerogativa ex modo quo ab Evangelistis Apostoli numerantur.

Caput XIX: Explicantur quatuor aliae praerogativae ex Evangelio S. Matthaei.

Caput XX: Explicantur tres aliae praerogativae ex Evangelio S. Lucae.

Caput XXI: Explicantur aliae duae ex Evangelio Sancti Ioannis.

Caput XXII: Explicantur aliae novem praerogativae ex Actis Apostolorum et epistola ad Galatas.

Caput XXIII: Proponuntur aliae praerogativae ex variis Auctoribus.

Caput XXIV: Tres ultimae praerogativae in medium adferuntur.

Caput XXV: Testimoniis Patrum Graecorum et Latinorum confirmatur primatus Petri.

Caput XXVI: Diluitur argumentum ex comparatione Petri cum Iacobo.

Caput XXVII: De comparatione Petri cum Paulo.

Caput XXVIII: Refellitur obiectio ex quindecim peccatis S. Petri a Magdeburgensibus concinnata.

Liber II: DE SUCCESSIONE ROMANORUM PONTIFICUM IN PRIMATU

Caput I: Proponitur quaestio : An B. Petrus Romae fuerit ibidemque Episcopus existens mortuus sit.

Caput II: Quod Petrus Romae fuerit.

Caput III: S. Petrum Romae mortuum esse.

Caput IV: Petrum Romae usque ad mortem Episcopum fuisse.

Caput V: Solvitur argumentum primum haereticorum.

Caput VI: Solvitur secundum argumentum.

Caput VII: Solvuntur alia quinque argumenta.

Caput VIII: Solvuntur alia octo argumenta.

Caput IX: Solvitur argumentum decimumsextum.

Caput X: Solvitur decimum septimum argumentum.

Caput XI: Solvitur argumentum ultimum.

Caput XII: Romanum Pontificem Petro succedere in Ecclesiastica Monarchia, probatur ex divino iure et ratione successionis.

Caput XIII: Idem probatur ex Conciliis.

Caput XIV: Idem probatur ex testimoniis summorum Pontificum.

Caput XV: Idem probatur ex Patribus Graecis.

Caput XVI: Idem probatur ex Patribus Latinis.

Caput XVII: Idem probatur ex origine et antiquitate Primatus.

Caput XVIII: Idem probatur ex auctoritate, quam exercuit Romanus Pontifex in alios Episcopos.

Caput XIX: Idem probatur ex legibus, dispensationibus et censuris.

Caput XX: Idem probatur ex Vicariis Papae.

Caput XXI: Idem probatur ex iure Appellationum.

Caput XXII: Solvuntur argumenta Nili de iure Appellationum.

Caput XXIII: Solvitur argumentum primum Lutheranorum.

Caput XXIV: Solvuntur alia tria argumenta.

Caput XXV: Solvitur argumentum ultimum.

Caput XXVI: Idem probatur ex eo, quod summus Pontifex a nemine iudicatur.

Caput XXVII: Solvuntur argumenta Nili.

Caput XXVIII: Solvuntur obiectiones Calvini.

Caput XXIX: Solvuntur alia novem argumenta.

Caput XXX: Solvitur argumentum ultimum, et tractatur quaestio : An Papa haereticus deponi possit.

Caput XXXI: Idem probatur ex nominibus, quae Romano Pontifici tribui solent.

↑ Top of work