De Controversiis, Tertia Controversia Generalis: De Summo Pontifice

Robert Bellarmine

De Controversiis, Tertia Controversia Generalis: De Summo Pontifice

Robert Bellarmine (1542–1621)

This work is being completed — add a section.


Liber I: QUI EST DE ROMANI PONTIFICIS ECCLESIASTICA MONARCHIA

Caput I: Proponitur quaestio : Quodnam sit optimum regimen?

Caput II: Probatur prima propositio , quod Monarchia simplex simplici Aristocratiae et Democratiae praestet.

Caput III: Quod Monarchia Aristocratiae et Democratiae admixta, utilior sit in hac vita, quam simplex Monarchia.

Caput IV: Quod circumstantiis seclusis, Monarchia simplex absolute et simpliciter excellat.

Sequitur tertia propositio, quae talis erat : Circumstantiis seclusis, Monarchia simplex omnibus aliis gubernandi formis absolute et simpliciter praestat. Nam si ea de causa mixtum regimen inter homines Monarchiae simplici anteponimus, quod nequeat unus homo omnibus locis adesse, et necessario cogatur aut per administros vicarios suos, aut per Principes negotia Reipublicae procurare ; certe hac circumstantia personae, et aliis si quae sunt eiusdem generis exclusis, nulla erit ratio, cur simplex Monarchia aliis formis regiminis non praeferatur.

Sed habemus praeterea aliud efficacius argumentum. Siquidem Monarchia simplex in imperio Dei et Christi locum habet : debent autem Deo et Christo optima quaeque attribui ; igitur optimum regimen simplicem Monarchiam esse necesse est. Si quis autem id negare voluerit, non video quemadmodum in Marcionis ac Manichaei, atque etiam Ethnicorum errorem non prolabatur. Nam cum Mundus ab effectore suo, et sine controversia, optime gubernetur ; si Aristocratia praestantissima est forma regiminis, multi erunt Mundi huius moderatores, et quod inde sequitur, multi effectores, multa principia prima, multi Dii.

Quocirca veteres Patres, S. Cyprian. in tract. de idol. vanit., S. Iustinus in Orat. exhortat., S. Athanasius in Orat. adver. idol., quibus etiam Philo Iudaeus adiungi potest in lib. de confus. lingu. unum esse Deum, qui res omnes creatas regit, et moderatur, eo potissimum argumento probant, quia Monarchia est optimum regimen : qua etiam de causa Iustinus et Philo libros inscriptos de Monarchia Dei posteris reliquerunt.

Quae cum ita sint, excusari non potest Ioannis Calvini error, qui excaecatus odio Ecclesiasticae hierarchiae, Aristocratiam praefert omnibus aliis gubernandi formis, etiam si per se et praecisis circumstantiis omnibus consideretur. Haec enim sunt ipsius verba lib. IV Institut. cap. 20, §. 6 : « Et si ipsos status citra circumstantias inter se compares, non facile sit discernere, quis utilitate praeponderet, adeo aequis conditionibus contendunt. » Et paulo post : « Equidem si in se considerentur tres illae, quas ponunt Philosophi, regiminis formae, minime negaverim, vel Aristocratiam, vel temperatum ex ipsa et Politia statum, aliis omnibus longe excellere. » Haec ille.

At inquies, lege quod sequitur, et solutionem tuae objectionis invenies. Sic enim Calvinus subiungit : « Non id quidem per se, sed quia rarissime contingit, Reges ita sibi moderari, ut nunquam a iusto et recto discrepet eorum voluntas : deinde tanto acumine et prudentia instructos esse, ut unusquisque videat quantum satis est. Facit ergo hominum vitium vel defectus, ut tutius sit, ac magis tolerabile, plures tenere gubernacula. »

Audio : sed quid fiet de editione anni 1554, ubi verba ista non habentur ? Sed, inquies, admonitus postea emendavit errorem. Omitto quod in tanto magistro in Israel ferendum non erat, ut unquam tam graviter laberetur : illud miror, non potuisse Calvinum errorem illum corrigere, nisi secum ipse pugnaret ; nam si, ut ipse dicit, non facile est discernere, quis status praeponderet, etiam si citra circumstantias inter se comparentur : et si dum in se considerantur tres illae, quas ponunt Philosophi, regiminis formae, Aristocratia indicatur excellere ; quomodo verum est, quod statim addit : « Non id quidem per se etc. » Et : « Facit ergo hominum vitium vel defectus, ut tutius sit ac magis tolerabile, plures tenere gubernacula ? » Pugnant enim ista, ni fallor : « Si in se considerentur formae illae tres ; Aristocratia excellit. » Et : « Non id quidem per se, sed quia rarissime contingit, Reges a recto non discrepare. »

Nec minus illa pugnant : « Non potest discerni quis status praeponderet, si citra circumstantias considerentur. » Et : « Facit vitium hominum, ut Aristocratia iudicetur utilior. » Nam secluso isto vitio hominum, atque omnibus aliis circumstantiis remotis, vel excellet Monarchia, vel non : si excellet ; qua ratione verum erit illud, non posse discerni quis status praeponderet, etiam si citra circumstantias inter se comparentur ? si non excellet ; quo pacto Dei Monarchiam adversus Manichaeos atque Ethnicos defendemus ? Sed iam ad alteram quaestionem veniendum est.

Caput V: Proponitur secunda quaestio : Debeatne Ecclesiasticum regimen esse Monarchicum.

Caput VI: Quod Ecclesiae gubernatio non sit Democratia.

Caput VII: Quod non sit Ecclesiasticum regimen penes Principes saeculares.

Caput VIII: Quod non sit Ecclesiasticum regimen praecipue penes Episcopos.

Caput IX: Quod regimen Ecclesiasticum praecipue Monarchicum esse debeat.

Caput X: Proponitur tertia quaestio, et probatur Petri Monarchia ex loco Evangelii, Matth. XVI.

Caput XI: Quid sit super petram aedificari Ecclesiam, Matth. XVI.

Caput XII: Quis sit ille, cui dicitur : Tibi dabo claves, Matth. XVI.

Caput XIII: Quid intelligatur per claves, Matth. XVI.

Caput XIV: Soli Petro esse a Christo dictum : Pasce oves meas, Io. XXI.

Caput XV: Quid significet Pasce Io. XXI.

Caput XVI: Quod illis verbis Io. XXI. Oves meas, universa Ecclesia significata sit.

Caput XVII: Explicatur prima praerogativa S. Petri ex mutatione nominis.

Caput XVIII: Explicatur secunda praerogativa ex modo quo ab Evangelistis Apostoli numerantur.

Caput XIX: Explicantur quatuor aliae praerogativae ex Evangelio S. Matthaei.

Caput XX: Explicantur tres aliae praerogativae ex Evangelio S. Lucae.

Caput XXI: Explicantur aliae duae ex Evangelio Sancti Ioannis.

Caput XXII: Explicantur aliae novem praerogativae ex Actis Apostolorum et epistola ad Galatas.

Caput XXIII: Proponuntur aliae praerogativae ex variis Auctoribus.

Caput XXIV: Tres ultimae praerogativae in medium adferuntur.

Caput XXV: Testimoniis Patrum Graecorum et Latinorum confirmatur primatus Petri.

Caput XXVI: Diluitur argumentum ex comparatione Petri cum Iacobo.

Caput XXVII: De comparatione Petri cum Paulo.

Caput XXVIII: Refellitur obiectio ex quindecim peccatis S. Petri a Magdeburgensibus concinnata.

Liber II: DE SUCCESSIONE ROMANORUM PONTIFICUM IN PRIMATU

Caput I: Proponitur quaestio : An B. Petrus Romae fuerit ibidemque Episcopus existens mortuus sit.

Caput II: Quod Petrus Romae fuerit.

Caput III: S. Petrum Romae mortuum esse.

Caput IV: Petrum Romae usque ad mortem Episcopum fuisse.

Caput V: Solvitur argumentum primum haereticorum.

Caput VI: Solvitur secundum argumentum.

Caput VII: Solvuntur alia quinque argumenta.

Caput VIII: Solvuntur alia octo argumenta.

Caput IX: Solvitur argumentum decimumsextum.

Caput X: Solvitur decimum septimum argumentum.

Caput XI: Solvitur argumentum ultimum.

Caput XII: Romanum Pontificem Petro succedere in Ecclesiastica Monarchia, probatur ex divino iure et ratione successionis.

Caput XIII: Idem probatur ex Conciliis.

Caput XIV: Idem probatur ex testimoniis summorum Pontificum.

Caput XV: Idem probatur ex Patribus Graecis.

Caput XVI: Idem probatur ex Patribus Latinis.

Caput XVII: Idem probatur ex origine et antiquitate Primatus.

Caput XVIII: Idem probatur ex auctoritate, quam exercuit Romanus Pontifex in alios Episcopos.

Caput XIX: Idem probatur ex legibus, dispensationibus et censuris.

Caput XX: Idem probatur ex Vicariis Papae.

Caput XXI: Idem probatur ex iure Appellationum.

Caput XXII: Solvuntur argumenta Nili de iure Appellationum.

Caput XXIII: Solvitur argumentum primum Lutheranorum.

Caput XXIV: Solvuntur alia tria argumenta.

Caput XXV: Solvitur argumentum ultimum.

Caput XXVI: Idem probatur ex eo, quod summus Pontifex a nemine iudicatur.

Caput XXVII: Solvuntur argumenta Nili.

Caput XXVIII: Solvuntur obiectiones Calvini.

Caput XXIX: Solvuntur alia novem argumenta.

Caput XXX: Solvitur argumentum ultimum, et tractatur quaestio : An Papa haereticus deponi possit.

Caput XXXI: Idem probatur ex nominibus, quae Romano Pontifici tribui solent.

↑ Top of work