De auxiliis divinae gratiae et humani arbitrii viribus et libertate

Diego Álvarez

De auxiliis divinae gratiae et humani arbitrii viribus et libertate

Diego Álvarez (1550–1631)

De auxiliis divinae gratiae et humani arbitrii viribus et libertate, ac legitima eius cum efficacia eorundem auxiliorum concordia

First published 1610

Diego Álvarez’s twelve-book treatise on divine grace and human free choice, written for the de auxiliis controversy. The first eight books treat God’s knowledge of future contingents, his motion of secondary causes, providence and predestination, the powers of fallen nature, the preparation for grace and the division of grace; books nine to twelve treat the help of efficacious grace, the gift of perseverance, reprobation, and the reconciliation of created free choice with the grace that infallibly moves it, and close with an epilogue of twenty propositions. Latin from the Rome 1610 edition, with a new English translation.


Liber Primus

Liber Secundus

Liber Tertius

Liber Quartus

Liber Quintus

Liber Sextus

Liber Septimus

Liber Octavus

Liber Nonus

Prooemium

IN QUO AGITUR DE AUXILIO GRATIAE Operantis, et Cooperantis, Adiuvantis, seu Efficacis.

CONSIDERATIS auxiliis gratiae excitantis, et sufficientis; restat, ut de auxiliis gratiae adiuvantis, operantis, et cooperantis, seu efficacis disputemus. Cum autem haec auxilia possint dupliciter considerari, videlicet secundum se, et per comparationem ad auxilia gratiae excitantis, et sufficientis; primo agendum est de his auxiliis secundum se; postea considerandum de illis per comparationem ad auxilia gratiae excitantis, et sufficientis. Circa primum 14. sunt examinanda.

I. Quid sit gratia operans, quid cooperans, et quomodo a gratia operante distinguatur.

II. Utrum gratia cooperans, inquantum cooperans, seu adiuvans sit praeveniens, seu praemovens liberum arbitrium ad consensum; an solum simultanee cum libero arbitrio in eumdem consensum influat.

III. Quid sit auxilium efficax, et in quo eius efficacia consistat.

IIII. Quotuplex sit auxilium efficax.

V. Utrum auxilium gratiae adiuvantis, cooperantis, vel efficacis, et liberum arbitrium in ordine ad piam operationem sint duae causae partiales, sicut duo trahentes navim.

VI. Utrum Deus per auxilium efficax praeoperantis gratiae, faciat efficienter proprie, sive ad modum causae physicae, quod liberum arbitrium suum adhibeat influxum in consensum; an solum moraliter id efficiat, suadendo, invitando, alliciendo.

VII. Utrum auxilium efficax actuale subiaceat nostri arbitrii potestati, quantum ad usum, sicut subiacent habitus, quibus utimur, cum volumus.

VIII. Utrum in eo, qui habet habitus infusos ad eliciendum actum supernaturalem, sit necessarium auxilium speciale non solum excitantis, sed etiam adiuvantis gratiae, ab auxilio habitus infusi realiter distinctum.

IX. Utrum liberum arbitrium creatum sit prima causa, vel prima radix suae determinationis.

X. Utrum auxilium gratiae in ratione efficacis auxilii dependeat ex libero influxu arbitrii creati cum illo: an vero sit efficax secundum se, et ut venit a Deo antecedenter ad liberum consensum eiusdem arbitrii. Ubi expenduntur quidam modi loquendi circa naturam auxilii efficacis.

XI. Utrum Deus per auxilium efficax praeoperantis gratiae praedeterminet liberum arbitrium ad consensum.

XII. Utrum liberum arbitrium, motum a Deo auxilio efficaci, possit etiam in sensu composito idem auxilium abiicere, dissentire, et non converti. Ubi expenduntur, et explicantur quaedam decreta Concilii Tridentini, et Senonensis.

XIII. Utrum possit liberum hominis arbitrium resistere efficaci auxilio.

XIV. Quomodo explicandus sit, et intelligendus sensus compositus, et divisus, cum asseritur, liberum hominis arbitrium, a Deo motum auxilio efficaci, non posse in sensu composito dissentire, aut non converti, sed solum in sensu diviso.

Disputatio LXXXI: Quid sit gratia operans, quid cooperans, et quomodo inter se distinguantur.

Disputatio LXXXII: Utrum gratia cooperans, inquantum cooperans, sit praeveniens, seu praemovens liberum arbitrium ad consensum; an solum pariter, et simultanee cum illo in piam operationem influens.

Disputatio LXXXIII: Quid sit Auxilium Efficax praeoperantis gratiae, et in quo eius efficacia formaliter consistat.

Disputatio LXXXIV: Quotuplex sit Auxilium Efficax Praevenientis Gratiae.

Disputatio LXXXV: Utrum Deus, seu auxilium efficax, et liberum arbitrium sint duae causae partiales supernaturalis consensus, sicut duo trahentes navim.

Disputatio LXXXVI: Utrum Deus per auxilium efficax praeoperantis gratiae vere efficienter faciat, ut faciamus; an solum suadendo, invitando, et alliciendo, aut aliter, etiam interius moraliter attrahendo.

Disputatio LXXXVII: Utrum auxilium efficax actuale subiaceat nostri arbitrii potestati, quantum ad usum, sicut subiacent habitus, quibus utimur, cum volumus.

Disputatio LXXXVIII: Utrum in eo, qui habet habitus infusos ad singulos actus supernaturales, sit necessarium auxilium speciale, non solum excitantis, sed etiam adiuvantis gratiae, ab auxilio habitus infusi realiter distinctum.

Disputatio LXXXIX: Utrum liberum arbitrium creatum sit prima causa, vel prima radix suae determinationis.

Disputatio XC: Utrum auxilium gratiae, in ratione efficacis auxilii, dependeat ex libero influxu arbitrii creati cum illo; an vero sit efficax secundum se, et ut venit a Deo antecedenter ad liberam cooperationem eiusdem arbitrii.

Disputatio XCI: Utrum Deus per auxilium efficax praeoperantis gratiae ad modum causae physicae, idest vere efficienter, praedeterminet liberum arbitrium ad consensum.

Disputatio XCII: Utrum liberum arbitrium motum a Deo auxilio efficaci possit in sensu composito eidem auxilio dissentire, et non converti.

Disputatio XCIII: Utrum Liberum Arbitrium creatum possit resistere auxilio efficaci, proprie loquendo de resistentia.

Disputatio XCIV: Quomodo explicandus sit, et intelligendus sensus compositus, et divisus, cum asseritur, liberum hominis arbitrium a Deo motum auxilio efficaci, non posse in sensu composito dissentire, aut non converti, sed solum in sensu diviso.

Disputatio XCV: Utrum, postquam Deus misericorditer excitavit Arbitrium creatum, expectet liberum eius consensum, ut purgari, aut iustificari velit.

Disputatio XCVI: Utrum Liberum Arb. ex se ipso aliquid operetur, quando consentit Deo excitanti, et vocanti.

Disputatio XCVII: Utrum bonus usus, seu cooperatio Liberi Arbitrii, quo Deo excitanti, et vocanti consentit, procedat a sola, et innata eius libertate.

Disputatio XCVIII: Utrum, supposita gratia excitante, consensus, vel cooperatio liberi arbitrii sit primo inchoanda a voluntate creata; an vero a voluntate divina, sive ab auxilio efficaci praeoperantis gratiae.

Disputatio XCIX: Utrum ista causalis sit vera: Quia homo praeventus gratia excitante, vult converti, ideo adiuvatur a Deo, et convertitur: an e contra, ideo convertatur, quia a Deo adiuvatur.

Disputatio C: Utrum collatio efficacis auxilii sit adaequata causa, quod liberum arbitrium convertatur.

Disputatio CI: Utrum haec causalis sit vera: Quia homo non adiuvatur a Deo, ideo non convertitur.

Disputatio CII: Utrum haec causalis sit vera: Quia homo excitatus a Deo, non vult uti gratia sufficienti; ideo non adiuvatur a Deo, nec convertitur.

Liber Decimus

Liber Undecimus

Liber Duodecimus

↑ Top of work