De Deo uno

¹

514. Deus praesentem ordinem omnino determinatum libere elegit. Sicut omnia et singula in concreto hoc ordine determinata sunt usque ad minimas differentias et haec omnia Deo cognita sunt (e. g. numerus hominum, qui sunt ab initio mundi usque ad finem eius), ita quoque omnino determinatum et Deo cognitum est, qui et quanti homines salvabuntur, qui et quanti damnabuntur. Postquam Deus praesentem ordinem absolute elegit, nulla iam possibilis est mutatio: praedestinatus non damnabitur, reprobatus non salvabitur; praedestinatio et reprobatio sunt omnino certa. Hinc certum est, praedestinatum, postquam mortaliter peccavit, accepturum esse gratiam efficacem conversionis seseque conversurum esse et moriturum in statu gratiae; similiter certum est, reprobatum, si in statu gratiae est, non in eo statu mansurum, sed mortaliter peccaturum et in statu peccati mortalis moriturum. Cum autem, secundum sententiam supra expositam, haec ita se habeant non consequenter ad absolutum decretum hos exclusive salvandi et reliquos non salvandi, certitudo praedestinationis et reprobationis et earum immutabilitas non praebent occasionem vel desperationis vel negligentiae in servitio Dei (cf. nr. 465-467).

515. Illi qui salvantur, praedestinati, inscripti sunt in libro vitae², et eodem sensu, quo praedestinatio certa est, impossibile quoque est aliquem de libro vitae deleri. Quo sensu autem aliquis de libro vitae deleri possit, S. THOMAS ita explicat³. Liber vitae est conscriptio ordinatorum in vitam aeternam. Haec ordinatio potest esse ex praedestinatione divina, et haec ordinatio numquam deficit, proinde ii, qui ex praedestinatione ordinati sunt ad vitam aeternam, simpliciter scripti sunt in libro vitae neque de illo deleri amplius possunt. Ordinatio in vitam aeternam potest autem etiam haberi ex gratia, nam qui gratiam habet, dignus est vita aeterna; haec autem ordinatio in vitam aeternam potest deficere; hinc ii, qui ex sola gratia in vitam aeternam ordinantur, scripti sunt in libro vitae secundum quid, et illi deleri possunt de libro vitae.

516. Obiective ergo praedestinatio est omnino certa; ipse praedestinatus autem per se non habet strictam certitudinem de sua praedestinatione. CALVINUS docuit: « Vere fidelis non est, nisi qui divinae erga se benevolentiae promissionibus fretus indubitatam salutis exspectationem praesumit »⁴. CONCILIUM TRIDENTINUM, sess. 6 cap. 12: « Nemo quoque, quamdiu in hac mortalitate vivitur, de arcano divinae praedestinationis mysterio usque adeo praesumere debet, ut certo statuat, se omnino esse in numero praedestinatorum, quasi verum esset, quod iustificatus aut amplius peccare non possit, aut, si peccaverit, certam sibi resipiscentiam promittere debeat. Nam, nisi ex speciali revelatione, sciri non potest, quos Deus sibi elegerit » (DENZ 805). Can. 15: « Si quis dixerit, hominem renatum et iustificatum teneri ex fide ad credendum, se certo esse in numero praedestinatorum, a. s. » (DENZ 825). Can. 16: « Si quis magnum illud usque in finem perseverantiae donum se certo habiturum absoluta et infallibili certitudine dixerit, nisi hoc ex speciali revelatione didicerit, a. s. » (DENZ 826). Haec « incertitudo fovet humilitatem et fervorem, ut qui stat, videat, ne cadat; et qui cecidit, velociter surgat. Attamen cum hac incertitudine bene coniungi potest, quod credamus Deum velle sincere nostram salutem et velle nobis petentibus dare perseverantiam, dummodo debito modo petamus, qui modus praecipue includit indefessam assiduitatem; coniungi etiam potest fiducia, qua omnem nostram spem in Deo collocamus, qui non deserit, nisi prius deseratur »⁵.