De Deo uno
Heinrich Lennerz (1880–1961)
First published 1955
Lennerz's De Deo uno (Romae, 1955, editio quinta): his Gregorian course on the one God. The rights of the original Latin are held by the Deutsche Region der Jesuiten, K.d.ö.R., München.
Introductio
Pars I: De cognoscibilitate Dei
Sectio I: De cognitione Dei naturali
Magisterium ecclesiasticum de cognitione Dei naturali
Thesis I: Deus rerum omnium principium et finis naturali humanae rationis lumine e rebus creatis certo cognosci potest
Thesis II: Exsistentia Dei demonstrari potest
Thesis III: Naturalis Dei cognitio in hac vita non est nisi mediata
Thesis IV: Naturali hac cognitione Deum non cognoscimus per formam propriam, sed per formam creaturarum, quae sunt effectus eius; non tamen denominationes mere externas, sed vere, quamvis imperfecte, Dei quidditatem
Sectio II: De cognitione Dei supernaturali
Thesis I: Visio Dei intuitiva homini possibilis est
Thesis II: Visio Dei intuitiva est absolute supernaturalis
Sectio III: De universalitate cognitionis Dei
Thesis I: Cognitio Dei est tam universalis, ut non sint adulti athei negativi
Pars II: De perfectionibus divinis
Pars III: De scientia Dei
Thesis I: Deus cognoscit se ipsum et omnia, quae praeter ipsum sunt et esse possunt, ea etiam, quae libera creaturarum actione futura sunt et quae positis condicionibus futura essent
De divisione scientiae divinae
De scientia Dei, quae est causa rerum
Ulteriores explicationes de scientia Dei
Ex historia sententiarum theologorum de divina scientia futurorum contingentium
Thesis II: Deus actus liberos absolute futuros non cognoscit in causa proxime expedita ad agendum, neque in decreto praedeterminationis physicae, sed, supposita scientia liberorum condicionate futurorum, in decreto verificandi condiciones
Thesis III: Deus libera condicionate futura non cognoscit in signo antecedente eorum futuritionem
Pars IV: De providentia et praedestinatione
Sectio I: De providentia divina
Thesis I: Universa quae condidit Deus providentia sua gubernat
Sectio II: De praedestinatione et reprobatione
Conspectus historicus
Thesis I: In praesenti ordine salutis a Christo reparatae Deus sincere vult omnium adultorum salutem voluntate antecedente: nulla ergo est reprobatio antecedens positiva
De termino voluntatis antecedentis
Thesis II: Non est admittenda doctrina quae statuit reprobationem antecedentem negativam
Thesis III: Praedestinatio complete sumpta est gratuita; praedestinatio vero adultorum ad gloriam praecise sumpta est post praevisa merita
De effectibus praedestinationis et reprobationis
512. Opiniones theologorum de effectibus praedestinationis et reprobationis maxime inter se differunt, idque iam ob diversas sententias, quas de praedestinatione et reprobatione defendunt2. Cum LESSIO3 arbitramur, « non esse magnopere laborandum, ut explicemus quae gratiae vel bona opera sint effectus praedestinationis, quae non sint ». Magna ex parte responsum a modo rem considerandi dependet.
Iure effectus praedestinationis ea vocari possunt, quae efficaciter ad consecutionem vitae aeternae conferunt, uti sunt efficax vocatio ad fidem, iustificatio, generatim omnes gratiae efficaces, merita gratia acquisita, perseverantia, collatio praemii aeterni. Cum autem praedestinatus in via ad vitam aeternam peccare possit, sive est peccatum mortale, sive veniale, quaeri solet, utrum permissio peccati in praedestinato, vel potius collatio auxilii mere sufficientis, effectus praedestinationis sit. Et affirmative responderi potest; nam Deus cum libere praesentem ordinem eligeret, novit hominem quidem peccaturum, sed post peccatum sese conversurum esse et peccatum ipsi occasionem maioris forte virtutis esse. Simili modo omnes condiciones vitae praedestinati aliqua ratione ut effectus praedestinationis considerari possunt.
513. Ab iis qui reprobationem negativam docent, plures indicantur effectus reprobationis; e. g. a BILLUART: « Permissionem peccati non remittendi, denegationem gratiae, excaecationem, obdurationem ac tandem aeternam damnationem esse proprios effectus reprobationis; quia haec habent tres condiciones requisitas, sunt namque a Deo ex intentione manifestandi suam iustitiam et ad hunc finem efficaciter conducunt ». Cum autem secundum ea, quae thesi 13 dicta sunt, reprobatio negativa non habeatur, sed solum reprobatio positiva consequens, patet effectum reprobationis solam esse aeternam damnationem. Bona autem et gratiae, etiam mere sufficientes, quas talis homo a Deo accipit, sunt effectus voluntatis Dei salvificae antecedentis, quae perseverat in omni signo antecedente finalem impaenitentiam.