De visione Dei

nisi deus: esset infinitus: non esset finis desiderii. Non cessat ignis ab ardore: neque amor desiderii qui fertur ad te deus, qui es forma omnis desiderabilis! et veritas illa quae in omni desiderio desideratur. Unde quia coepi ex tuo mellifluo dono degustare incomprehensibilem suavitatem tuam, quae tanto mihi fit gratior, quanto infinitior apparet: video quod ob hoc tu deus es omnibus creaturis incognitus, ut habeant in hac sacratissima ignorantia maiorem quietem, quasi in thesauro innumerabili et inexhauribili. multo enim maiori gaudio perfunditur ille, qui repperit thesaurum talem quem scit penitus innumerabilem et infinitum: quod qui repperit numerabilem et finitum. Hinc haec sacratissima ignorantia magnitudinis tuae: est pascentia intellectus mei desiderabilissima. maxime quando talem repperio thesaurum in meo agro: ita quod thesaurus sit meus. O fons divitiarum: vis comprehendi possessione mea, et manere incomprehensibilis et infinitus, quia es thesaurus deliciarum, quarum nullus potest finem appetere. quomodo appetitus posset appetere non esse! sive enim appetat esse, sive appetat non esse voluntas: ipse appetitus quiescere nequit, sed fertur in infinitum. Descendis domine ut comprehendaris: et manes innumerabilis et infinitus. et nisi maneres infinitus: non esses finis desiderii. Es igitur infinitus: ut sis finis omnis desiderii. Desiderium enim intellectuale non fertur in id quod potest esse maius, aut desiderabilius. omne autem citra infinitum: potest esse maius. Finis igitur desiderii: est infinitus. Tu igitur deus es ipsa infinitas: quam solum in omni desiderio desidero. ad cuius quidem infinitatis scientiam non possum propius accedere: quod scio eam esse infinitam. Quanto igitur te deum meum comprehendo magis incomprehensibilem: tanto plus attingo te, quia plus attingo finem desiderii mei. Igitur quidquid mihi occurrit quod te comprehensibilem ostendere nititur: hoc abicio, quia seducit. desiderium meum in quo tu reluces, me ad te ducit: quia omne quod finitum et comprehensibile abicit. in his enim quiescere nequit: quia per te ducitur ad te. tu autem es principium sine principio: et finis sine fine. Ducitur igitur desiderium per principium aeternum, a quo habet quod est desiderium: ad finem sine fine. et hic est infinitus. quod igitur ego homuncio non contentarer de te deo meo si scirem te comprehensibilem: est quia ducor per te ad te in comprehensibilem et infinitum. Video te domine deus meus. In raptu quodam mentali: quoniam si visus non satiatur visu, nec auris auditu, tunc minus intellectus intellectu. Non igitur id quod satiat intellectum, seu quod est finis eius: est id quod intelligit. neque id satiare potest quod penitus non intelligit: sed solum id quod non intelligendo intelligit. intelligibile enim quod cognoscit non satiat: nec intelligibile satiat quod penitus non cognoscit. sed intelligibile quod cognoscit adeo intelligibile, quod numquam possit ad plenum intelligi: hoc solum satiare potest. sicut habentem insaturabilem famem non satiat cibus brevis quem deglutire potest, nec cibus qui ad eum non pervenit: sed solum ille cibus qui ad eum pervenit. et licet continue deglutiatur, tamen numquam ad plenum potest deglutiri. quoniam talis est quod deglutiendo non imminuitur: quia infinitus.