De visione Dei

Quomodo videtur deus ultra coincidentiam contradictoriorum: et quomodo videre est esse. Sto coram imagine faciei tuae deus meus: quam oculis sensibilibus respicio: et nitor oculis interioribus intueri veritatem, quae in pictura signatur: et occurrit mihi domine quod visus tuus loquatur. nam non est aliud loqui tuum, quod videre tuum: cum non differant realiter in te, qui es ipsa simplicitas absoluta. tunc clare experior: quod tu simul omnia vides et singula. quia ego simul et semel dum praedico: ecclesiae loquor congregatae, et singulis in ecclesia existentibus, unum verbum loquor: et in illo unico singulis loquor. id quod mihi est ecclesia: hoc tibi domine est totus hic mundus, et singulae creaturae quae sunt aut esse possunt. Sic igitur singulis loqueris: et ea quibus loqueris vides. Domine qui es summa consolatio in te sperantium: inspiras ut te laudem ex me. nam dedisti mihi faciem¹ unam sicut voluisti: et illa per omnes quibus praedico singulariter et simul videtur. videtur itaque facies mea unica per singulos: et sermo simplex meus integre a singulis auditur. ego autem non possum simul omnes loquentes discrete audire, sed unum post unum: neque omnes simul discrete videre, sed unum post unum. sed si in me esset tanta vis quod audiri cum audire coinciderent, sic et videri et videre, sic et loqui et audire uti in te domine qui es summa virtus: tunc omnes et singulos simul audirem et viderem. et sicut singulis simul loquerer: ita etiam in eodem tunc quando loquerer, omnium et singulorum responsa viderem et audirem. Unde in ostio coincidentiae oppositorum quod angelus custodit in ingressu paradisi constitutus: te domine videre incipio. nam ibi es: ubi loqui, videre, audire, gustare, tangere, ratiocinari scire, et intelligere sunt idem, et ubi videre coincidit cum videri, et audire cum audiri, et gustare cum gustari, et tangere cum tangi, et loqui cum audire et creare cum loqui. Si ego viderem sicut visibilis sum: non essem creatura. et si tu deus non videres sicut visibilis es: non esses deus omnipotens. ab omnibus creaturis es visibilis: et omnes vides. in eo enim quod omnes vides: videris ab omnibus. aliter enim esse non possunt creaturae: quia visione tua sunt. quod si te non viderent videntem: a te non caperent esse. esse creaturae: est videre tuum, pariter et videri. loqueris verbo tuo omnibus quae sunt: et vocas ad esse quae non sunt. vocas igitur ut te audiant: et quando te audiunt, tunc sunt. quando igitur loqueris: omnibus loqueris, et omnia te audiunt, quibus loqueris. loqueris terrae, et vocas eam ad humanam naturam: et audit te terra. et hoc audire eius: est fieri hominem. loqueris nihilo quasi sit aliquid, et vocas nihil ad aliquid: et audit te nihil, quia fit aliquid quod fuit nihil. O vis infinita: concipere tuum est loqui. concipis caelum: et est uti concipis. concipis terram: et est ut concipis. dum concipis: vides, et loqueris, et operaris, et quidquid dici potest. sed admirabilis es deus meus. semel loqueris. semel concipis. quomodo ergo non sunt omnia simul, sed successive multa? quomodo tot sunt diversa ex unico conceptu? tu me in limine ostii constitutum illustras: quia conceptus tuus est ipsa aeternitas simplicissima. nihil est autem possibile fieri post aeternitatem simplicissimam. ambit igitur infinita duratio quae est ipsa aeternitas, omnem successionem. Omne igitur quod nobis in successione apparet: nequaquam est post tuum conceptum qui est aeternitas. Unicus enim conceptus tuus qui est et verbum tuum: omnia et singula complicat. verbum tuum aeternum: non potest esse multiplex, nec diversum, nec variabile, nec mutabile, quia simplex aeternitas. Sic video domine post tuum conceptum nihil esse: sed sunt omnia quia concipis. concipis autem in aeternitate. successio autem in aeternitate: est sine successione ipsa aeternitas, ipsum verbum tuum domine deus. rem aliquam quae nobis temporaliter apparet: non prius concepisti quod est. In aeternitate enim in qua concipis: omnis successio temporalis in eodem nunc aeternitatis coincidit. Nihil igitur praeteritum vel futurum: ubi futurum et praeteritum coincidunt cum praesenti. sed quod res in hoc mundo secundum prius et posterius existunt: est quia tu prius res tales ut essent non concepisti. si prius concepisses: prius fuissent. sed in cuius conceptu potest cadere prius et posterius, ut prius unum concipiat et postea aliud: non est omnipotens. Ita quia tu es deus omnipotens: es intra murum in paradiso. murus autem est coincidentia illa: ubi posterius coincidit cum priore. ubi finis: coincidit cum principio. ubi alpha et ω sunt idem. Semper igitur res sunt: quia tu dicis ut sint. et non sunt prius: quia non dicis prius. et quando ego lego Adam ante tot annos fuisse, et hodie talem natum: videtur impossibile quod Adam tunc fuit, quia tunc voluisti, et similiter hodie natus quia nunc voluisti, et quod tamen non prius voluisti Adam esse quod hodie natum. sed illud quod videtur impossibile: est ipsa necessitas. nam nunc et tunc: sunt post verbum tuum. et ideo accedenti ad te: occurrunt in muro qui circundat locum ubi habitas in coincidentia. Coincidit enim nunc et tunc: in circulo muri paradisi. Tu vero deus meus ultra nunc et tunc exsistis et loqueris: qui es aeternitas absoluta.