De visione Dei

Nicholas of Cusa

De visione Dei

Nicholas of Cusa (1401–1464)

De visione Dei sive de icona

De visione Dei, or De icona (On the Vision of God, 1453), addressed to the Benedictines of Tegernsee: seeing God through the icon that gazes on all. Latin transcribed from the 1514 Paris Opera; English translation new.


Epistola ad abbatem et fratres Tegernseos

Praefatio

Capitulum I: Perfectio apparentiae verificari de deo perfectissimo

Capitulum II: Visus absolutus complectitur omnes modos

Capitulum III: Quae de deo dicuntur realiter non differunt

Capitulum IV: Visio dei: prouidentia, gratia, et vita dicit aeterna

Capitulum V: O magna multitudo dulcedinis tuae

Capitulum VI: De visione faciali

Capitulum VII: Quis fructus facialis visionis

Capitulum VIII: Quomodo visio dei est amare

Capitulum IX: Quomodo est uniuersalis pariter et particularis

Capitulum X: Quomodo videtur deus ultra coincidentiam contradictoriorum

Capitulum XI: Quomodo videtur in deo successio sine successione

Quomodo videtur in deo successio sine successione. Experior bonitatem tuam deus meus: quae me miserum peccatorem non solum non spernit, sed quandam desiderio dulciter pascit. Inspirasti similitudinem mihi gratam circa unitatem verbi mentalis seu conceptus tui, et varietatem eiusdem in successive apparentibus. nam simplex conceptus horologii perfectissimi: me ducit, ut sapidius rapiar ad visionem conceptus et verbi tui. Conceptus enim simplex horologii: complicat omnem successionem temporalem. et esto quod horologium sit conceptus: tunc licet prius audiamus sonum sextae horae quod septimae: non tamen auditur septima nisi quando iubet conceptus. neque sexta est prius in conceptu quod septima aut octava: sed in unico conceptu horologii, nulla hora est prior aut posterior

MARG: Horologium

alia, quia horologium numquam horam sonet, nisi quando conceptus iubet. et verum est dicere quando audimus sextam sonare: quod tunc sexta sonat, quia conceptus magistri sic vult. Et quia horologium in conceptu dei, est conceptus: tunc aliquantulum videt quo modo successio in horologio est sine successione in verbo seu conceptu, et quod in simplicissimo illo conceptu complicantur omnes motus et soni, et quidquid in successione experimur. et quod omne illud quod successive evenit: non exit quovis modo conceptum, sed est explicatio conceptus, ita quod conceptus dat esse cuilibet. et quod propterea nihil prius fuit quod eveniat: quia prius non fuit conceptum ut esset. Sit igitur conceptus horologii quasi ipsa aeternitas: tunc motus in horologio est successio. complicat igitur aeternitas successionem et explicat. Nam conceptus horologii qui est aeternitas: complicat pariter et explicat omnia. Benedictus igitur sis domine deus meus, qui me lacte similitudinum pascis et nutris: quousque solidiorem tribuas mihi cibum. deduc me domine deus: per has semitas ad te. quia nisi me duxeris: subsistere in via nequeo, propter fragilitatem naturae corruptibilis, et futilis vasis quod circumfero. Redeo iterum confisus adiutorio tuo domine: ut te ultra murum coincidentiae complicationis et explicationis reperiam. et cum per hoc ostium verbi et conceptus tui, intro et exeo: simul pascua repperio dulcissima. cum te repperio virtutem complicantem omnia: intro. cum te repperio virtutem explicantem: exeo. cum te repperio virtutem complicantem pariter et explicantem: intro pariter et exeo. Intro de creaturis ad te creatorem, de effectibus ad causam: exeo de te creatore ad creaturam, de causa ad effectus. Intro et exeo simul: quando video quomodo exire est intrare, et intrare exire simul. sicut qui numerat explicat pariter et complicat. explicat virtutem unitatis: et complicat numerum in unitate. exire enim creaturae a te: est creaturam intrare. et explicare: est cum plicare. et quando video te deum in paradiso, quem illic murus coincidentia oppositorum cingit: video te nec complicare nec explicare disiunctive vel copulative. disiunctio enim pariter et coniunctio est murus coincidentia: ultra quem exsistis absolutus ab omni eo quod aut dici aut cogitari potest.

Capitulum XII: Ubi inuisibilis videtur, increatus creatur

Capitulum XIII: Deus videtur absoluta infinitas

Capitulum XIV: Quomodo deus omnia complicat sine alteritate

Capitulum XV: Quomodo actualis infinitas est unitas

Capitulum XVI: Nisi deus esset infinitus non esset finis desiderii

Capitulum XVII: Deus non nisi unitrinus videri perfecte potest

Capitulum XVIII: Nisi deus trinus esset non esset felicitas

Capitulum XIX: Quomodo IESUS est unio dei et hominis

Capitulum XX: Quomodo intelligitur IESUS copulatio

Capitulum XXI: Sine IESU non sit possibilis felicitas

Capitulum XXII: Quomodo IESUS videat et operatus sit

Capitulum XXIII: Quomodo IESUS mortuus fuit, unione cum vita manente

Capitulum XXIV: Quomodo IESUS sit verbum vitae

Capitulum XXV: Quomodo IESUS sit consummatio

↑ Top of work