De visione Dei

Quomodo actualis infinitas est unitas: in qua figura est veritas. Sustine adhuc servulum, utique insipientem nisi quantum concesseris: ut loquatur ad te deum suum. Video in hac picta facie: figuram infinitatis. nam visus est interminatus ad obiectum vel locum: et ita infinitus. Non enim plus est conversus ad unum quod alium qui intuetur eam. et quamvis visus eius sit in se infinitus: videtur tamen per quemlibet respicientem terminari. quia ita quemlibet respicit determinate qui intuetur eam: quasi solum eum et nihil aliud. Videris igitur mihi domine quasi posse esse absolutum et infinitum: formabile et terminabile per omnem formam. dicimus enim potentiam materiae formabile, esse infinitam: quia numquam penitus finietur. sed respondes in me lux infinita: absolutam potentiam esse ipsam infinitatem, quae ultra murum est coincidentiae, ubi posse fieri coincidit cum posse facere, ubi potentia coincidit cum actu. materia (etsi sit in potentia ad infinitas formas) non tamen actu illas habere potest: sed per unam terminat potentia, qua sublata terminat per aliam. Si igitur posse esse materiae coincideret cum actu: ipsa esset sic potentia quod actus. et sicut fuit in potentia ad infinitas formas: ita actu esset infinite formata. Infinitas autem actu: est sine alteritate. et non potest esse infinitas quin sit unitas. non possunt igitur esse infinitae formae actu: sed actualis infinitas est unitas. Tu igitur deus qui es ipsa infinitas: es ipse unus deus. in quo video omne posse esse: esse actu. nam absolutum posse ab omni potentia contracta ad materiam, seu quamcumque passivam potentiam: est absolutum esse. quidquid enim est in infinito esse: est ipsum esse infinitum simplicissimum. ita posse esse omnia in infinito esse: est ipsum infinitum esse. similiter et actu esse omnia in infinito: est ipsum infinitum esse. quare posse esse absolutum, et actu esse absolutum in te deo meo: non sunt nisi tu deus meus infinitus. omne posse esse tu es deus meus. Posse esse materiae est materiale, et ita contractum et non absolutum. Sic et posse esse sensibile vel rationale contractum est: sed penitus incontractum posse, cum absoluto simpliciter hoc est infinito coincidit. quando igitur tu deus meus occurris mihi quasi materia formabilis, quia recipis formam cuiuslibet te intuentis: tunc me elevas ut videam, quomodo intuens te non dat tibi formam: sed in te intuetur se, quia a te recipit id quod est. et ita id quod videris ab intuente recipere, hoc donas: quasi sis speculum aeternitatis vivum, quod est forma formarum. in quod speculum dum quis respicit: videt formam suam in forma formarum, quae est speculum. et iudicat formam quam videt in speculo illo esse figuram formae suae, quia sic est in speculo materiali polito, licet contrarium illius sit verum. quia quod videt in illo aeternitatis speculo: non est figura, sed veritas, cuius ipse videns est figura. figura igitur in te deus meus: est veritas, et exemplar omnium et singulorum quae sunt, aut esse possunt.

O deus qui es omni mente admirandus: videris aliquando quasi sis umbra qui es lux. Nam dum video, quomodo ad mutationem meam videtur visus iconae tuae mutatus: et facies tua videtur mutata. quia mutatus occurris mihi: quasi sis umbra quae sequitur mutationem ambulantis. sed quia ego sum viva umbra, et tu veritas: iudico ex mutatione umbrae veritatem mutatam. Es igitur deus meus sic umbra: quod veritas. sic es imago mea, et cuiuslibet: quod exemplar.

Domine deus illustrator cordium: facies mea, vera est facies, quia tu mihi eam dedisti, qui es veritas. Est et facies mea imago: quia non est ipsa veritas, sed veritatis absolutae imago. complico igitur in conceptu meo veritatem et imaginem faciei meae: et video in ea coincidere imaginem cum veritate faciali. ita quod quantum imago: in tantum vera. et tunc ostendis mihi domine: quomodo ad mutationem faciei meae, facies tua est pariter mutata et immutata. mutata: quia non deserit veritatem faciei meae. immutata: quia non sequitur mutationem imaginis. Unde sicut facies tua non deserit faciei meae veritatem: sic etiam non sequitur mutationem alterabilis imaginis. absoluta enim veritas: est inalterabilitas. veritas faciei meae, est mutabilis: quia sic veritas quod imago. tua autem immutabilis: quia sic imago quod veritas. Veritatem faciei meae: absoluta veritas deserere non potest. si enim desereret eam absoluta veritas: non posset subsistere ipsa facies mea, quae est veritas mutabilis. Sic videris tu deus, propter bonitatem tuam infinitam mutabilis: quia non deseris creaturas mutabiles. sed quia es absoluta bonitas: non es mutabilis, quia non sequeris mutabilitatem.

O altitudo profundissima deus meus: qui non deseris, et simul non sequeris creaturas.

O inexplicabilis pietas. offers te intuenti te, quasi recipias ab eo esse: et conformas te ei, ut eo plus te diligat, quo appares magis similis ei. non enim possumus odisse nos ipsos. hinc diligimus id quod esse nostrum participat et comitatur. et similitudinem nostram amplectimur: quia repraesentamur nos in imagine in qua nos ipsos amamus. Ostendis te deus quasi creaturam nostram ex infinita bonitatis tuae humilitate: ut sic nos trahas ad te. Trahis enim nos ad te omni possibili trahendi modo: quo libera rationalis creatura trahi potest. et coincidit in te deus creari cum creare. similitudo enim quae videtur creari a me: est veritas quae creat me. ut sic saltem capiam quantum tibi astringi debeam, cum in te amari coincidat cum amare. Si enim ego me in te similitudine mea diligere debeo, et tunc maxime ad hoc constringor quando video te, me diligere ut creaturam et imaginem tuam. quomodo pater potest non diligere filium, qui sic est filius, quod pater! et si multum est diligibilis qui est aestimatione filius, et cognitione pater: nonne tu maxime qui aestimatione excedis filium, et cognitione patrem! tu deus voluisti filialem dilectionem in aestimatione constitui, et vis similior filio aestimari, et intimior patre cognosci: quia es amor complicans tam filialem quod paternalem dilectionem. Sis ergo tu qui es dulcissimus amor meus, deus meus: in aeternum benedictus.