De Controversiis, Tertia Controversia Generalis: De Summo Pontifice

Robert Bellarmine

De Controversiis, Tertia Controversia Generalis: De Summo Pontifice

Robert Bellarmine (1542–1621)

This work is being completed — add a section.


Liber I: QUI EST DE ROMANI PONTIFICIS ECCLESIASTICA MONARCHIA

Liber II: DE SUCCESSIONE ROMANORUM PONTIFICUM IN PRIMATU

Liber III: UBI DE ANTICHRISTO

Liber IV: DE POTESTATE SPIRITUALI

Caput I: Quod Papa sit summus Iudex in controversiis Fidei, et morum diiudicandis

Caput II: Proponitur quaestio: Sitne certum Papae iudicium?

Caput III: Statuitur prima propositio de infallibili iudicio summi Pontificis

Caput IV: De Romana Ecclesia particulari

Caput V: De decretis morum

Caput VI: De Pontifice ut est particularis quaedam persona

Caput VII: Solvuntur obiectiones ex ratione petitae

Caput VIII: De erroribus qui falso adscribuntur Romanis Pontificibus, Petro, Lino, Anacleto, Telesphoro, Victori, Zephyrino, Urbano, Pontiano, Cornelio, et Marcellino, qui non solum Pontifices, sed etiam Martyres fuerunt

Caput IX: De iis, quae Liberio et Felici II obiiciuntur

Caput X: De Siricio, Innocentio, et aliis septem Pontificibus

Caput XI: De Honorio I

Caput XII: De aliis septem Pontificibus

Caput XIII: De Gregorio VII

Caput XIV: De caeteris Pontificibus, quibus error in Fide falso tribuitur

Caput XV: Proponitur quaestio: An summus Pontifex habeat iurisdictionem vere coactivam, ita ut possit leges condere, quae obligent in conscientia, et iudicare ac punire transgressores?

Caput XVI: Probatur testimoniis verbi Dei, posse Pontifices veras leges condere

Caput XVII: Solvuntur argumenta adversariorum, ex Scripturae testimoniis ducta

Caput XVIII: Solvitur argumentum ex comparatione legum

Caput XIX: Solvitur argumentum ductum ab exemplis

Caput XX: Solvuntur argumenta duo desumpta ex ratione conscientiae

Caput XXI: Solvuntur argumenta ex Patribus

Caput XXII: Proponitur quaestio postrema: An Christus iurisdictionem Ecclesiasticam soli Pontifici summo immediate contulerit

Caput XXIII: Apostolos a Christo iurisdictionem omnem accepisse

Quod igitur Apostoli acceperint a Christo immediate suam iurisdictionem, Primum testantur verba Domini, Ioann. XX: Sicut misit me Pater, et ego mitto vos. Quem locum sic exponunt Patres, Chrysostomus et Theophylactus, ut aperte dicant, factos esse his verbis Apostolos Christi Vicarios, imo ipsum Christi officium et auctoritatem accepisse.

Addit Cyrillus in hunc locum, his verbis proprie Apostolos creatos esse Apostolos, et Orbis totius Doctores, et ut intelligeremus, in Apostolica auctoritate contineri omnem potestatem Ecclesiasticam; ideo adiecisse Christum: Sicut misit me Pater; siquidem Pater Filium misit summa potestate praeditum. Cyprianus lib. de unit. Eccles.: « Loquitur, inquit, Dominus ad Petrum: Tibi dabo claves regni coelorum: et eidem post resurrectionem suam dicit: Pasce oves meas. Et quamvis Apostolis omnibus post resurrectionem suam parem potestatem tribuat, et dicat: Sicut misit me Pater, et ego mitto vos: tamen, ut unitatem manifestaret, unam cathedram constituit etc ». Ubi vides, idem dari Apostolis per illa verba: Ego mitto vos, quod Petro fuerat promissum per illud: Tibi dabo claves; et postea exhibitum per illud: Pasce oves meas. Constat autem per illa tibi dabo claves, et per illud pasce oves intelligi iurisdictionem plenissimam, etiam exteriorem. Quomodo autem haec non impediant Petri Primatum, alibi satis ostendimus.

Secundo, idem ostendit electio Matthiae in Apostolatum. Nam Act. I. legimus, Matthiam Apostolum non fuisse ab Apostolis electum, nec datam ei ullam auctoritatem, sed implorata divinitus et impetrata electione eius, mox inter Apostolos annumeratum. Certe si Apostoli omnes a Petro habuerunt iurisdictionem, in Matthia maxime id ostendi debuisset.

Tertio, probatur ex Paulo, qui ex professio docet, se auctoritatem ac iurisdictionem habuisse a Christo, et inde probat se verum esse Apostolum. Nam Galat. I ait: Paulus Apostolus non ab hominibus, neque per hominem, sed per Iesum Christum et Deum Patrem. Et ibidem ut ostenderet, se non accepisse auctoritatem a Petro, vel aliis Apostolis, ait: Cum autem placuit ei, qui me segregavit ex utero matris meae, et vocavit per gratiam suam, continuo non acquievi carni, et sanguini, neque veni Hierosolymam ad antecessores meos Apostolos, sed abii in Arabiam, et iterum reversus sum Damascum: deinde post annos tres veni Hierosolymam videre Petrum etc. Et cap II: Mihi enim, qui videbantur esse aliquid, nihil contulerunt.

Quarto, probatur evidenti ratione. Nam Apostoli a solo Christo facti sunt, ut patet Luc. VI: Vocavit discipulos suos et elegit duodecim ex ipsis quos et Apostolos nominavit. Et Ioan. VI: Nonne ego vos duodecim elegi? Quod autem Apostoli habuerint iurisdictionem, patet tum ex gestis Pauli, qui I. Cor. V excommunicat. et I. Cor. VI, VII, XI, XIV et alibi passim, leges constituit, tum quia Apostolica dignitas est prima et suprema dignitas in Ecclesia, ut patet I. Cor. XII et Ephes. IV: Et quosdam quidem posuit in Ecclesia, primum Apostolos, deinde Prophetas etc.. Vide B. Thomam in cap. VII, 1. ad Cor. Quod autem ante Christi passionem Apostoli essent, nec tamen adhuc essent Episcopi, vel Sacerdotes, nec ullam haberent iurisdictionem; non est mirum: Dominus enim variis temporibus varias contulit Apostolis potestates; et praecipue Ioann. XX absolvit, quod ante passionem inchoaverat.

Caput XXIV: Episcopos omnes a Papa iurisdictionem accipere

Caput XXV: Solvuntur argumenta adversariorum

Liber V: DE POTESTATE PONTIFICIS TEMPORALI

↑ Top of work