De Controversiis, Tertia Controversia Generalis: De Summo Pontifice

Robert Bellarmine

De Controversiis, Tertia Controversia Generalis: De Summo Pontifice

Robert Bellarmine (1542–1621)

This work is being completed — add a section.


Liber I: QUI EST DE ROMANI PONTIFICIS ECCLESIASTICA MONARCHIA

Liber II: DE SUCCESSIONE ROMANORUM PONTIFICUM IN PRIMATU

Liber III: UBI DE ANTICHRISTO

Liber IV: DE POTESTATE SPIRITUALI

Caput I: Quod Papa sit summus Iudex in controversiis Fidei, et morum diiudicandis

Caput II: Proponitur quaestio: Sitne certum Papae iudicium?

Caput III: Statuitur prima propositio de infallibili iudicio summi Pontificis

Caput IV: De Romana Ecclesia particulari

Caput V: De decretis morum

Caput VI: De Pontifice ut est particularis quaedam persona

Caput VII: Solvuntur obiectiones ex ratione petitae

Caput VIII: De erroribus qui falso adscribuntur Romanis Pontificibus, Petro, Lino, Anacleto, Telesphoro, Victori, Zephyrino, Urbano, Pontiano, Cornelio, et Marcellino, qui non solum Pontifices, sed etiam Martyres fuerunt

Caput IX: De iis, quae Liberio et Felici II obiiciuntur

Caput X: De Siricio, Innocentio, et aliis septem Pontificibus

Caput XI: De Honorio I

Caput XII: De aliis septem Pontificibus

Caput XIII: De Gregorio VII

Caput XIV: De caeteris Pontificibus, quibus error in Fide falso tribuitur

Caput XV: Proponitur quaestio: An summus Pontifex habeat iurisdictionem vere coactivam, ita ut possit leges condere, quae obligent in conscientia, et iudicare ac punire transgressores?

Caput XVI: Probatur testimoniis verbi Dei, posse Pontifices veras leges condere

Caput XVII: Solvuntur argumenta adversariorum, ex Scripturae testimoniis ducta

Caput XVIII: Solvitur argumentum ex comparatione legum

Caput XIX: Solvitur argumentum ductum ab exemplis

Septimum argumentum sumit Calvinus a tribus exemplis, quae habentur in Scriptura. Nam IV. Reg. XVI refertur factum Achaz Regis, et Uriae Pontificis, qui addiderunt Templo unum aliud altare: quod etsi videbatur ex se facere ad ornatum Templi; tamen quia Deus hoc non iusserat, tanquam humanum inventum reprobatur. Deinde, cap. XVII, refertur de iis, quos transtulit Rex Assyriorum de Babylone in Samariam, quod immissis a Deo leonibus puniti fuerint, quia coluerint Deum novis caeremoniis, quas Deus non praeceperat. Denique IV. Reg. XXI refertur de Manasse Rege, quod in eo praecipue peccaverit, quod in Templo exstruxit aras, quas nimirum Dominus non praeceperat.

Respondeo: admirabilem plane esse impudentiam Calvini, qui Achaz, et Manassem, et Babylonios docet in eo peccasse, quod caeremonias instituerint a Deo non praeceptas, cum Scriptura clarissime dicat, istos omnes peccasse peccato idololatriae. Nam Achaz reprehenditur, non quod altare novum erexerit in Templo, sed quod altare erexerit ad similitudinem altaris idoli, quod erat in Damasco, et quod altare Domini amoverit a loco suo, et noluerit sacrificia offerri in altari Domini, sed solum in altari illo novo, et idolo consecrato. Manasses quoque non arguitur, quod aras in Templo exstruxerit, sed quod exstruxerit eas universae militiae coeli, id est, in honorem omnium siderum, et quod in templum Domini traduxerit idolum, quod antea in luco manebat.

Quod enim non fuisset malum erigere in Templo aliud altare, etiamsi Dominus hoc non imperasset, patet ex III. Reg. VIII, ubi legimus, Salomonem, cum vidisset altare Domini aeneum non capere omnia holocausta, quae offerebantur, sanctificasse alium locum in Templo, et ibi obtulisse etiam holocausta: hoc enim Salomonis factum Deus nec imperavit, nec improbavit. Nisi potius approbasse dicendus sit, cum seq. cap. Salomoni per quietem apparuerit, eumque laudaverit, ac multa illi bona promiserit.

Porro Babylonios illos, qui habitabant in regione Samariae, constat idolatras fuisse; sic enim Scriptura loquitur lib. IV Reg. cap. XVII: Cumque ibi habitare caepissent, non timebant Dominum, et immisit in eos Dominus leones, qui interficiebant eos. Et infra: Unaqueque gens fabricata est Deum suum, posueruntque eos in fanis excelsis. Et infra: Et cum Dominum colerent, Diis quoque suis serviebant, iuxta consuetudinem Gentium, de quibus translati fuerant Samariam. Hoc igitur peccatum Scriptura reprehendit, non autem quod Deum novis caeremoniiis colerent.

Caput XX: Solvuntur argumenta duo desumpta ex ratione conscientiae

Caput XXI: Solvuntur argumenta ex Patribus

Caput XXII: Proponitur quaestio postrema: An Christus iurisdictionem Ecclesiasticam soli Pontifici summo immediate contulerit

Caput XXIII: Apostolos a Christo iurisdictionem omnem accepisse

Caput XXIV: Episcopos omnes a Papa iurisdictionem accipere

Caput XXV: Solvuntur argumenta adversariorum

Liber V: DE POTESTATE PONTIFICIS TEMPORALI

↑ Top of work