De auxiliis divinae gratiae et humani arbitrii viribus et libertate

Diego Álvarez

De auxiliis divinae gratiae et humani arbitrii viribus et libertate

Diego Álvarez (1550–1631)

De auxiliis divinae gratiae et humani arbitrii viribus et libertate, ac legitima eius cum efficacia eorundem auxiliorum concordia

First published 1610

Diego Álvarez’s twelve-book treatise on divine grace and human free choice, written for the de auxiliis controversy. The first eight books treat God’s knowledge of future contingents, his motion of secondary causes, providence and predestination, the powers of fallen nature, the preparation for grace and the division of grace; books nine to twelve treat the help of efficacious grace, the gift of perseverance, reprobation, and the reconciliation of created free choice with the grace that infallibly moves it, and close with an epilogue of twenty propositions. Latin from the Rome 1610 edition, with a new English translation.


Liber Primus

Liber Secundus

Liber Tertius

Liber Quartus

Liber Quintus

Liber Sextus

Liber Septimus

Liber Octavus

Prooemium

IN QUO AGITUR DE DIVISIONE Auxiliorum Gratiae, ac de Gratia Excitante, et Sufficiente.

COGNITA infirmitate liberi arbitrii post lapsum, necesse est, ad auxilia intrinseca, quibus a Deo roboratur, et adiuvatur, ut declinet a malo, et faciat bonum, procedamus. Et primo agendum est de divisione auxiliorum divinae gratiae in communi; deinde in particulari de singulis membris dividentibus erit disputandum: Circa primum quatuor sunt examinanda.

I. Utrum Gratia convenienter dividatur in operantem, et cooperantem: ubi etiam agitur de divisione gratiae in excitantem, et adiuvantem; in praevenientem, et subsequentem.

II. Utrum auxilium gratiae convenienter dividatur in auxilium sufficiens, sive inefficax, et auxilium efficax.

III. Utrum, cum dividitur auxilium gratiae in auxilium efficax, et inefficax, immediatum divisum huius divisionis sit auxilium praeveniens in tota sua latitudine; an solum auxilium sufficiens.

IIII. Utrum divisio auxilii in auxilium efficax, et inefficax, solum ab effectu, qui simul ab arbitrii cooperatione pendet, desumatur; an etiam ex virtute intrinseca ipsius auxilii.

Disputatio LXX: Utrum Gratia convenienter dividatur in operantem, et cooperantem; in excitantem, et adiuvantem; in praevenientem, et subsequentem.

Disputatio LXXI: Utrum Auxilium gratiae convenienter dividatur in auxilium sufficiens, et auxilium efficax.

Disputatio LXXII: Utrum in ea divisione, qua auxilium gratiae dividitur in auxilium efficax, et auxilium inefficax immediatum divisum, sit auxilium sufficiens.

Disputatio LXXIII: Utrum divisio auxilii praevenientis gratiae in auxilium efficax, et inefficax, solum ab effectu, qui simul a libera cooperatione arbitrii pendet, desumatur; an etiam ex reali virtute ipsius auxilii.

Disputatio LXXIV: Utrum gratia excitans, seu praeveniens sit formaliter aliquis actus vitalis liberi arbitrii; an vero aliquid antecedens omnem actum vitalem.

Disputatio LXXV: Quisnam sit proprius effectus gratiae excitantis, inquantum est formaliter excitans.

Disputatio LXXVI: Utrum gratia excitans sit idem, quod gratia sufficiens.

Disputatio LXXVII: Utrum Gratia excitans, quae secundum communem modum, hominibus confertur, dependeat a Ministris Ecclesiae.

Disputatio LXXVIII: Utrum Gratia excitans, quae regulariter hominibus confertur, dependeat a conatu, et industria eius, qui excitatur.

Disputatio LXXIX: Quodnam auxilium gratiae dicatur vere sufficiens.

Disputatio LXXX: Utrum omne auxilium sufficiens, secundum aliquam rationem sit efficax.

Liber Nonus

Liber Decimus

Liber Undecimus

Liber Duodecimus

↑ Top of work