Theoremata de Esse et Essentia

Giles of Rome

Theoremata de Esse et Essentia

Giles of Rome (1243–1316)

First published 1930

Giles of Rome’s Theoremata de esse et essentia offers a compact yet systematic presentation of some of the central principles of his metaphysics. Organized into twenty-two theorems, the work examines esse as a participated perfection, the metaphysical constitution of created beings, and the real distinction between essence and existence. It also considers the relation of esse to form, causality, and the dependence of creatures upon the first principle. The text follows Edgar Hocedez’s critical edition (Louvain, 1930).


Theorema I: Omne Esse vel est Purum Per Se Existens et Infinitum vel est Participatum in Alio Receptum et Limitatum

Theorema II: Omne Esse Purum et Infinitum Multiplicari non Potest quia nec Secundum Numerum in Eadem Specie, nec Secundum Speciem in Eodem Genere, nec Secundum Genus in Unitate Analogiae Potest Plurificationem Recipere

Theorema III: Formae Per Se Existentes, in Alio non Receptae, Plurificari Possunt, Licet Esse Per Se Existens in Alio non Receptum Plurificari Omnino Ratio Contradicat

Theorema IV: Omne Esse Participatum, in Alio Receptum et Limitatum, ab Illo Esse Causatur et Fluit quod est Purum Per Se Existens et Infinitum

Omne esse participatum fluere et causari ab esse per se existenti potest tripliciter declarari: primo ex actualitate ipsius esse primi et per se existentis, secundo ex puritate eius, tertio ex simplicitate ipsius.

Prima via sic patet. Nam quidquid agit vel causat aliquid agit et causat ut est in actu, et quidquid agitur et causatur, secundum quod huiusmodi est in potentia. Nam quod est actu frigidum habet causalitatem et actionem super id quod est potentia tale, et quod est actu calidum super id quod est calidum in potentia. Quod ergo habet in se actu omne esse, habet causare et efficere quidquid habet rationem entis. Igitur cum omne esse participatum sit actus entis existentis in potentia, si ens in potentia se habet ut causatum, ens in actu se habet ut causa; ens primum per se existens in quo est omnis actualitas erit causa omnis entis habentis esse per participationem, in quo potentialitatem aliquam oportet existere. Secunda via ad hoc idem sumitur ex puritate entis primi. Nam semper quod est maxime tale in omni genere est causa omnium aliorum, ut quod est maxime calidum est causa omnium calidorum; ergo in genere entium quod habet maxime esse erit causa omnis entis; et quia omne participatum est esse limitatum et contractum et non habet rationem omnis esse, ab esse puro per se esistenti et infinito in quo reservatur omnis ratio essendi et quod est maxime tale, fluit et causatur omne esse participatum quod respectu esse primi est esse secundum quid et contractum. Omne enim aliud esse ab esse primo est esse hoc vel esse illud, ipsum autem primum est esse separatum in quo reservatur omne esse, non per aliud esse ens sed omnis alterius esse est causa, principium et origo. Tertia via sumitur ex simplicitate eius; nam semper numeri ab unitate procedunt et omnia composita ex simplicibus sumunt originem. Ab esse ergo puro et per se esistenti quod est omnino simplex fluunt omnia alia entia in quibus omnibus aliqua compositio reperitur. Ab esse itaque puro per se esistenti et infinito, 1° quia est summe in actu; 2° quia est maxime tale quia maxime habet esse, et 3° quia est omnino simplex, causatur et fluit omne esse participatum et limitatum in quo est aliqua potentialitas et quod respectu entis primi est secundum quid tale et in quo semper compositio aliqua reperitur.

Sed ut lucidius appareat quomodo omne aliud esse causatur et fluit ab esse puro per se esistenti, diligenter est advertendum quod semper potentia participat actum, loquendo de participatione reali, ut si materia est in potentia ad formam dicitur materia participare formam, et non proprie e converso, et si quod est vel si essentia est in potentia ad esse dicitur participare esse et non proprie e converso. Nam illud quod recipitur in alio non recipitur secundum modum suum, sed secundum modum rei recipientis. Ideo omne receptum in alio dicitur esse participatum quia ex quo in alio recipitur non est in eo secundum omne esse suum nec habet in ipso esse totale, sed particulatur et limitatur in ipso et hoc sonat participare, quasi partem capere. Ergo id quod recipitur participatur, quia secundum partem capitur et id quod recipit participat quia secundum partem capit; ut si forma recipitur in materia secundum partem capietur ab ea, quia illa forma non habebit omnem rationem illius formae nec erit in materia secundum omne suum esse, et sicut forma recepta participatur et secundum partem capitur, sic materia recipiens participat et secundum partem capit. Et quod dictum est de materia respectu formae, intellegendum est de essentia respectu esse; nullum enim esse receptum in alio est infinitum, nec habet omnem rationem essendi, sed omne esse receptum participatur, id est secundum partem capitur ab eo, in quo recipitur et omne recipiens esse participat ipsum, id est secundum partem capit. Dimissa ergo participatione quae est secundum rationem, quae est inter genus et speciem, secundum quem modum dicimus quod species participat suum genus, eo quod aliquo modo partem capit de ipso, quia non secundum totum ambitum comprehendit illud. Nam ut genus est totum universale ad speciem oportet quod excedat ipsam et quod non comprehendatur ab ea; et ut species est pars subiectiva ipsius, exceditur a genere et non comprehendit ipsum, ideo dicitur ipsum participare quasi partem de ipso capere. Dimissa ergo hac participatione quia videtur quodammodo esse secundum rationem, eo quod ratio talia adinvenit, sed loquendo de participatione reali secundum quam materia participat formam et essentia esse et omnino potentia actum, dicamus ut antea dicebatur, quod omne quod recipitur in alio se habet ut participatum et id quod recipit se habet ut participans. Et quia in ipso esse nihil recipitur sed in omnibus aliis recipitur esse, ipsum esse nihil participat sed omnia alia participant esse. Unde BOETIUS in libro De hebdomadibus ait: Quod id quod est participare aliquo potest sed ipsum esse nullomodo aliquo participat.

Dicebatur enim quod semper potentia participat actum; actus vero secundum quod huiusmodi, non participat alio, quia potentia, ut potentia, habet recipere, actus vero secundum quod huiusmodi est nullius receptivus. Et quia esse dicit maxime actum et omnia alia a primo sunt in potentia ad esse, et omnia alia participant esse, ipsum vero esse nullo modo potest aliquid participare. Et quia omne quod est per participationem causatur et fluit ab eo quod est per se ipsum, ideo cum omnia alia participent esse causantur et fluunt ab esse puro quod est per se existens et quod nullo alio participare potest.

Theorema V: Omnis Forma Immaterialis et Etiam Abstracta, si ab Alio Habet Esse, non est Ipsum Esse sed a Suo Esse est Realiter Differens et Distincta

Theorema VI: Compositio Essentiae et Esse cum Compositione Materiae et Formae Magnam Affinitatem et Similitudinem Habere Videtur, non Tamen Una est Alia sed Inter Hanc et Illam Contingit Multiplicem Differentiam Assignari

Theorema VII: Omne Agens Naturale Primo Disponit Materiam, Secundo Inducit Formam, Tertio Causat Esse, Propter quod Manifeste Concluditur quod Esse Immediatus Transmutationis Terminus Esse non Potest

Theorema VIII: Omnes Res Materiales Formam Partis et Formam Totius in Se Habere Dicuntur, et quia a Forma Causatur Esse, Videbitur ex Hoc Duplex Esse in Rebus Materialibus Reperiri. sed Illorum Unum est Esse Simpliciter, Aliud Vero non est Esse Simpliciter, sed Modus Essendi Poterit Nuncupari

Theorema IX: Omnes Immateriales Substantiae, quia Habent Naturam Simplicem et Sunt Formae Per Se Existentes, ab Hac Distinctione, Qua Distinguitur Forma Partis et Forma Totius, Penitus Sunt Semotae. in Talibus Itaque Locum non Habet quod de Duplici Esse Materialium Narrabatur

Theorema X: Omnes Materiales Substantiae per Actualitatem Quam Habent a Forma Sunt Intellegibiles, sed per Actualitatem Quam Habent ab Esse Dicuntur Existere. Possunt Ergo Intellegi sed non Existere sine Esse, Attamen nec Intellegi Possunt nec Existere sine Forma

Theorema XI: Omnes Immateriales Substantiae Quoniam Sunt Formae Per Se Existentes et a Materia Sunt Abstractae, Seipsis Sunt Intellegibiles, sed Actu Nullo Modo Existere Possunt Nisi a Primo Agente Eis Influatur Esse Aliquod Differens a Natura

Theorema XII: Omne quod est Citra Primum non est Suum Esse sed Habet Essentiam Realiter Differentem ab Esse et per Aliud est Ens et per Aliud Existens

Theorema XIII: Omne quod est Citra Primum, Ne Fiat Processus in Infinitum, est Ens per Essentiam Suam sed Existit per Esse Superadditum Essentiae vel Naturae

Theorema XIV: Omnis Forma Accidentalis Dat Suo Subiecto Aliquod Esse, sed quia ex Ea et Suo Susceptibili Natura Tertia non Conflatur Sic Causatur Aliquod Esse a Tali Forma quod ab Ipso Toto Nullum Aliud Esse Fluit

Theorema XV: Omne Esse quod ab Accidentali Forma Subiecto Imprimitur cum Ipsa Forma Accidentali et cum Suo Susceptibili non Ponit in Numerum ut Res Tertia Dici Possit

Theorema XVI: Omne Esse quod in Substantiis Causatur a Forma Partis, cum Materia et Forma non Ponit in Numerum, ut ab Eis Res Tertia Realiter Differens Valeat Nuncupari

Theorema XVII: Omnis Formarum Pluralitas non Plura Esse, sed Plures Essendi Modos aut Plures Determinationes Materiae vel Subiecti Causat et Efficit. Quare Sive Una Sive Plures Formae in Re Composita Esse Dicantur, Semper Tamen est Unum Tantum Esse Uniuscuiusque Rei

Theorema XVIII: Omne quod Esse Coniungitur, Participat Ipso Esse, Ipsum Autem Esse Nullo Alio Participare Potest. Ponendo Itaque in Uno Supposito Plura Esse, Unum Participabit Altero, Participans Ergo non Erit Esse Propter quod Unius et Eiusdem Rei est Tantummodo Unum Esse

Theorema XIX: Omne Esse quod Fluit in Compositis a Forma Totius vel quod in Simplicibus Causatur a Quidditate non est Coniunctio Essentialium Partium, nec Respectus ad Agens, nec Determinatio Materiae, vel Subiecti, sed est Actualitas Quaedam Realiter Differens et Superaddita Quidditati ex Quo Esse et Essentia Componitur Quodlibet Citra Primum

Theorema XX: Omne Ens Creatum et Citra Primum Nisi Esset Compositum ex Essentia et Esse, et Nisi Haberet Esse Realiter Differens et Superadditum Quidditati, Necessario Esset Aeternum Purum et Infinitum quae de Creatura Asserere est Concedere Contradictoria Simul Esse

Theorema XXI: Omnis Essentia Participans Esse Per Se Determinatur ad Genus. Omne Autem Esse de Se est Extra Terminos et non Clauditur Genere, si Autem Determinatur ad Genus Hoc est per Essentiam in Qua Recipitur. Sicut Ergo Esse per Essentiam Determinatur ad Genus, Sic Essentia ut est Idem cum Esse Poterit Excellere Omne Genus

Theorema XXII: Omne Esse Participatum per Essentiam in Qua Recipitur, ad Genus Determinatur Substantiae. de Ipso Tamen Huiusmodi Esse Directe nec Substantia Que est Genus, nec Substantia quae est Analogum Praedicatur

↑ Top of work