IN QUO AGITUR DE LEGITIMA Ratione concordandi libertatem Arbitrii creati cum certitudine, et infallibilitate Praescientiae, et Providentiae, ac Praedestinationis Divinae, et cum efficacia Auxiliorum Gratiae.
POSTQUAM de omnibus auxiliis divinae gratiae, tam extrinsecis, quam intrinsecis disputatum est in praecedentibus: restat, ut in hoc ultimo libro explicemus, qualiter cum efficacia eorumdem auxiliorum illaesa conservetur arbitrii creati libertas. Et quoniam concordia duorum extremorum cognosci non potest, nisi prius utriusque extremi natura dignoscatur: antequam ad declarandam legitimam concordiam gratiae, et liberi arbitrii deveniamus, necessarium erit quasdam difficultates circa naturam eiusdem arbitrii dissolvere: nam de altero extremo, scilicet de auxilii efficacis quidditate, iam in superioribus dictum est. Igitur circa naturam liberi arbitrii, ac illius concordiam cum infallibilitate praescientiae, providentiae, et praedestinationis Divinae, octo sunt consideranda.
I. Quaenam sit legitima definitio, ac propria natura liberi arbitrii.
II. Utrum indifferentia sit de essentia potentiae liberae, et in qua indifferentia consistat formaliter libertas.
III. Utrum liberum arbitrium creatum vere, et proprie habeat dominium sui actus, et quale sit huiusmodi dominium.
IIII. Utrum concordia liberi arbitrii cum infallibilitate praescientiae, providentiae, et praedestinationis divinae possit naturali ratione demonstrari.
V. Utrum per potentiam Dei absolutam possit aliqua creatura citra visionem beatificam habere evidentem cognitionem mysterii Trinitatis, vel aliorum, quae per se pertinent ad fidem.
VI. Varii modi concordiae liberi arbitrii cum gratia; qui assignantur a diversis Theologis, referuntur, et confutantur.
VII. Antiqua, et legitima concordia liberi arbitrii cum infallibilitate divinae praedestinationis, et efficacia auxiliorum gratiae statuitur, explicatur, et defenditur.
VIII. Epilogus fere omnium, quae in praecedentibus disputationibus dicta sunt subiungitur, continens propositiones viginti.