De convenientia institutorum Romanae Ecclesiae cum Evangelica libertate

1. Intolerabili etiam onere christianos premi autumant lutherani, quod plura Romana Ecclesia praecipiat sacramenta quam in Evangeliis sint perscripta; quando tamen non ad Romanum Pontificem, non ad Concilia, non ad fidelium coetum, sacramentorum institutio spectet,¹ sed supremi nostri Capitis fuerit ea sacramenta decernere, quae nobis ad salutem utilia fore prospiceret. Nulla autem ab ipso, excepto Baptismate atque Eucharistia, instituta fuisse dicunt sacramenta; cetera Romanorum Pontificum Conciliorumque fuisse inventa, quibus sane christianus populus usqueadeo captivus tenetur, ut neque extremum agentibus spiritum libeat quod voluerint; sed morituri cogantur inungi, nisi coelestibus arceri sedibus velint.² — Adde, quod nihil aut Confirmationis aut Extremae-unctionis sacramento in veteri lege respondet; quum tamen sacramentorum novae legis nullum esse debeat, quod non aliquo signo in antiquae legis observantiis ac caeremoniis fuerit praemonstratum.

2. Ceterum, in Evangeliis de septem sacramentis quae celebrat Ecclesia mentionem haberi, eaque congrua quadam ratione fuisse instituta, non est difficile demonstrare. Sed hoc in primis animadvertendum est, non ad Apostolos ullo pacto spectasse, ut instituerent sacramenta, ut de Confirmatione atque Extrema-unctione asseruere nonnulli, sed ad Ecclesiae institutorem³ Christum Iesum. Quum enim prima christianae Ecclesiae⁴ fundamenta, ipsa sint⁵ sacramenta, cuius est ea⁶ suo loco statuere, nisi eius qui et Ecclesiae conditor auctorque est, et omnium eius legum institutor? Quamobrem, quum omnia sint ab ipso constituta, de Baptismo in multis Evangeliorum⁷ locis mentio fit; de Poenitentia, Matth. IV;⁸ de Confirmatione, Ioann. XVI,⁹ atque Lucae, ultimo,¹⁰ ubi de plena in Apostolos Spiritus sancti missione narratur; de Eucharistia copiosam enarrationem in Evangeliis¹¹ fieri satis constat; de Matrimonio, Matth. XIX,¹² dum Matrimonii perpetuitas explicatur, quod sane magnum esse Ecclesiae sacramentum, Apostolus ad Ephesios¹³ scribit. Ordinis sacri¹⁴ institutio datur intelligi, quum¹⁵ Apostolos¹⁶ septuagintaque duos¹⁷ discipulos Christus Ecclesiae ministros instituit;¹⁸ Extremam unctionem in hoc intelligimus, quod Apostolos, Christi mandato, ut Marc. VI¹⁹ narratur, infirmos olei unctione sanasse describitur.

Non obstat autem quod nulla de quorundam sacramentorum materia formave in Evangelio mentio fiat.²⁰ Erant enim eiusmodi sacramenta²¹ in ipso primo Ecclesiae ortu infidelibus occultanda, ne eis irridendi christianos mores ansa praeberetur. Quae sane caussa Dionysium etiam Areopagitam ab²² aperta sacramentorum omnium enarratione deterruit. Credendum vero est, ut Augustino IV contra Donatistas libro²³ videtur, eiusmodi sacramenta quae catholica veneratur Ecclesia, apostolica traditione fuisse²⁴ recepta.²⁵

3. Potest autem et conveniens quaedam horum sacramentorum ratio reddi. Nam, quum spiritualis nostrae salutis caussa sint instituta, sunt²⁶ ad ea, in quibus humani corporis salus constituitur, quadam proportione²⁷ definienda. — Ut enim primum vitam a parentibus naturali generatione nanciscimur; tum per augmentum in iustam magnitudinem perfectumque robur assurgimus; deinde acquisitum robur nitimur alimento servare; et si in aegritudinem inciderimus medicos adhibemus; ita ad spiritualem vitam regeneramur Baptismate atque renovamur, iuxta illud Apostoli ad Titum, III cap.²⁸ Secundum suam misericordiam salvos nos fecit per lavacrum regenerationis, et renovationis Spiritus sancti. — Fidei constantiam, animum inquam, ad confitendum Christum, Confirmatione adipiscimur. — Nutrimur Eucharistia, iuxta illud Servatoris nostri dictum, Ioannis VI cap.²⁹ Qui manducat hunc panem, vivet in aeternum. — Curationem animi quidem Poenitentia; corporis vero, ex animo, quum fuerit opportunum,³⁰ Extrema-unctione consequimur. — Quemadmodum praeterea, et parentum beneficio vitam adipiscimur, et Principum cura ac diligentia pace fruimur et tranquillitate; ita sunt et spiritualis vitae propagatores quidam ac conservatores: spirituali quidem tantummodo ministerio, qui in sacris sunt Ordinibus constituti; corporali vero pariter et spirituali, ii qui prolem ad divinum educandam cultum³¹ congenerant.

4. At in veteri lege quorundam quidem sacramentorum erant imagines definitae, aliquorum tamen definitae non erant. Nam, Baptisma circumcisio; Eucharistiam oblationes et sacrificia; sacrum Ordinem consecrationes Aaron ac filiorum; Matrimonium inter praescriptas quasdam personas coniugium; Poenitentiam expiatio pro peccatis praesignabant. Confirmationis vero atque etiam Extremae-unctionis nulla debuerunt signa praecedere, propterea quod sub eam aetatem, neque Spiritus sancti plenitudo, quae in Confirmatione confertur, esset hominibus impertita; neque post mortem, aeternam continuo quispiam assequi beatitudinem posset, ad quam Extrema-unctione,³² tanquam proximo quodam adiumento, fit praeparatio. — Verum, etsi duo haec sacramenta vetus lex in suis³³ sacris non contineret, sunt tamen a Christo Domino, ut diximus, instituta, a catholicaque Ecclesia Apostolorum traditione recepta, Confirmaturum enim³⁴ se discipulos pollicitus erat Christus, quum, ut in Evangelio Ioannis cap. XVI³⁵ perscribitur, dixit: Si non abiero, Paracletus non veniet ad vos: si autem abiero, mittam eum ad vos. Lucae quoque ultimo,³⁶ ab eo dictum fuisse narratur: Sedete in civitate, quoadusque induamini virtute ex alto. — Extremae quoque unctionis meminit, quum, ut superius citavimus, Apostolis ut olei unctione sanarent aegrotos edixit.

5. Satis haec superque de sacramentorum pluralitate dicta sint: hoc unum tantummodo addiderim, non usque adeo universa haec sacramenta nobis necessaria fore,³⁷ quasi si eorum unum defuerit, sint nobis coelestis regni fores occlusae. Nam absoluta quidem nobis Baptismatis necessitas innuitur,³⁸ aut, inquam, actu, aut interno desiderio suscepti, quum Servatoris nostri sententia sit:³⁹ Nisi quis renatus fuerit ex aqua, et Spiritu sancto, in regnum Dei introire non posse,⁴⁰ — Poenitentiae item sacramentum, si fuerit scelus⁴¹ quopiam expiandum, est cum necessitate coniunctum, iuxta illud Lucae ultimo:⁴² Oportebat Christum pati, et resurgere a mortuis tertia die: et praedicari in nomine eius poenitentiam, et remissionem peccatorum in omnes gentes. Cetera quanquam hanc coniunctam necessitatem non habent, si tamen habeantur contemptui, in perditionem trahunt. Quare si quis qui est animum vitamque efflaturus, Extremam renuat unctionem, tanquam evangelicae legis contemptor, aeternam sibi⁴³ damnationem comparat: si vero sese ex hominum conspectu repentina morte praeripiat, non propterea aeternae damnationis reus constituitur, quod non unctus e vita migraverit.