De Fide ad Petrum

84. Firmissime tene, et nullatenus dubites, aream Dei esse catholicam Ecclesiam, et intra eam usque in finem saeculi frumento mixtas paleas contineri, hoc est bonis sacramentorum communione misceri; et in omni professione, sive clericorum, sive monachorum, sive laicorum, esse bonos simul et malos; nec pro malis bonos deserendos, sed pro bonis malos, in quantum exigit fidei et caritatis ratio tolerandos, id est, vel si vel fratres ad aliquod malum opus mortifera imitatione non ducunt. Nec posse aliquem intra Ecclesiam catholicam recte credentem beneque viventem alieno unquam maculari peccato, si cuiquam peccanti nec consensionem praebeat, nec favorem; utiliterque malos a bonis intra Ecclesiam tolerari, si hoc cum eis bene vivendo et bene monendo agatur, ut sic videntes et audientes quae bona sunt, mala sua respuant, et iudicandos se a Deo pro suis malis operibus contremiscant; atque ita, praevenienti dono gratiae, de suis iniquitatibus confundantur, et ad bonam vitam Dei misericordiam convertantur. Bonos vero a malis intra Ecclesiam duntaxat catholicam constitutos non debere nisi operum dissimilitudine separari¹, ut cum quibus divina communicant sacramenta, non habeant mala opera, quibus illi sunt criminosi, communia. In fine vero saeculi bonos a malis etiam corpore separandos, quando veniet Christus habens ventilabrum in manu sua, et permundabit aream suam, et congregabit triticum suum in horreum², paleas autem comburet igni inextinguibili (Matth. III, 12); quando iudicium iustum segregabit iustos ab iniustis, bonos a malis, rectos a perversis, et ex eius ore iusti aeternaeque iudicii sempiterna atque incommutabili prolata sententia, iniqui omnes ibunt in combustionem aeternam, iusti autem in vitam aeternam (Matth. XXV, 45): iniqui semper arsuri cum diabolo, iusti autem regnaturi sine fine cum Christo.