De Fide ad Petrum
Fulgentius of Ruspe (468–533)
First published 1861
De Fide ad Petrum (also known as De Regula Verae Fidei) by St. Fulgentius of Ruspe (Fulgentius Ruspensis), a concise and precise manual of the Catholic faith originally written for a lay pilgrim journeying to Jerusalem
Prologus
Caput I
Caput II: Humanitas Christi
Caput III: Unde naturae creatae proficiant et deficiant
Caput IV: Seu Regula Prima. Natura divina
Caput V: Seu Reg. II. Unus Deus
Caput VI: Seu Reg. III. Deus aeternus
Caput VII: Seu Reg. IV. Deus incommutabilis
Caput VIII: Seu Reg. V. Deus omnium creator
Caput IX: Seu Reg. VI. Trinitas in unitate
Caput X: Seu Reg. VII. Distinctio personarum
Caput XI: Seu Reg. VIII. Spiritus sanctus
Caput XII: Seu Reg. IX. Trinitas nullis terminis circumscripta
Caput XIII: Seu Reg. X. Persona Filii
Caput XIV: Seu Reg. XI. Humanitas Christi
Caput XV: Seu Reg. XII. Divinitas Christi
Caput XVI: Seu Reg. XIII. De duabus in Christo naturis
Caput XVII: Seu Reg. XIV. Unitas personae in Christo
Caput XVIII: Seu Reg. XV. Verbi et carnis unio
Caput XIX: Seu Reg. XVI. Sacrificia. Sacrificium panis et vini
Caput XX: Seu Reg. XVII. Humanitas Christi
Caput XXI: Seu Reg. XVIII. Natura nihil non bonum
Caput XXII: Seu Reg. XIX. Nulla creatura est eadem cum Deo
Caput XXIII: Seu Reg. XX. Angeli facti stabiles
Caput XXIV: Seu Reg. XXI. Creaturae rationales
Caput XXV: Seu Reg. XXII. Libera voluntas Adae
Caput XXVI: Seu Reg. XXIII. Peccatum originale
Caput XXVII: Seu Reg. XXIV. Non baptizatorum poena quae
Caput XXVIII: Seu Reg. XXV. Iudicium
Caput XXIX: Seu Reg. XXVI. Resurrectio carnis
Caput XXX: Seu Reg. XXVII. Fides et baptismus
Caput XXXI: Seu Reg. XXVIII. Gratia
Caput XXXII: Seu Reg. XXIX. Nihil agi sine gratia
73. Firmissime tene, et nullatenus dubites, posse quidem hominem quem nec ignorantia litterarum, nec aliqua prohibet imbecillitas vel adversitas, verba sanctae legis et Evangelii, sive legere, sive ex ore cuiusquam praedicatoris audire; sed divinis mandatis obedire neminem posse, nisi quem Deus gratia sua praeveniat, ut quod audit corpore, etiam corde percipiat, et accepta divinitus bona voluntate atque virtute, mandata Dei facere et velit et possit. Neque enim qui plantat est aliquid, neque qui rigat, sed qui incrementum dat Deus (I Cor. III, 7): qui etiam operatur in nobis et velle et perficere, pro bona voluntate (Philip. II, 13).