De Consideratione

Bernard of Clairvaux

De Consideratione

Bernard of Clairvaux (1090–1153)

First published 1839

De Consideratione ad Eugenium (On Consideration, to Eugene) is Bernard of Clairvaux's last major treatise, composed between 1149 and 1152 and addressed to Pope Eugene III, a former monk of Clairvaux whom Bernard had personally formed before his elevation to the papacy. Written in five books, the work is at once a spiritual manual and a mirror for princes: Bernard urges the newly burdened pope not to let the ceaseless business of Rome — litigation, petitions, the "malicious occupations" of the Curia — extinguish the interior life of consideratio, the reflective self-examination that alone keeps action rightly ordered. The treatise moves outward in careful stages, following the fourfold scheme Bernard sets as its architecture: the pope's consideration of himself, of what lies beneath him (the clergy and people of Rome), of what surrounds him (the cardinals and household), and finally of what lies above him, culminating in Book V's ascent toward the contemplation of God, angelic hierarchy, and the divine nature itself. Alongside its mystical and pastoral concerns, the work is notable for its unsparing critique of curial corruption, its meditation on the proper limits of papal power (including the celebrated distinction between the "two swords"), and its warning — startling in an address to a reigning pope — that Eugene's worldly pomp descends "not from Peter, but from Constantine." Blending rhetorical intensity, biblical exegesis, and Cistercian spirituality, De Consideratione stands as one of the most influential texts of twelfth-century ecclesiology and remains a foundational witness to the monastic critique of ecclesiastical power.


Prologus

Liber Primus

Caput I: Pontifici, tam variis occupationibus presso, condolet

Caput II: Vis consuetudinis ad inducendos pravos mores, et duritiam cordis

Caput III: Indignum proceribus Ecclesiae, continue causis litigantium audiendis et decidendis incumbere

Caput IV: Quae servitus digna, quae indigna servo servorum Dei

Caput V: Non gerendam aliorum curam cum sui ipsius incuria et neglectu

Caput VI: Non tam episcopis, quam principibus iudiciariam potestatem competere

Caput VII: Pietati et rerum aeternarum considerationi in primis vacandum esse

Caput VIII: Ex pietate et contemplatione pulcherrimam quatuor primarum virtutum harmoniam et connexionem oriri

Caput IX: Recentia Pontificum exempla paulatim corrigenda, vetera imitanda

Caput X: Abusus advocatorum, iudicum, procuratorum, eorumque fraudes graviter perstringit

Caput XI: In advocatos et procuratores, qui ex iniquitate quaestum faciunt, severe animadvertendum

Liber Secundus

Caput I: Apologiam instituit, ob infelicem successum expeditionis in Terram-Sanctam susceptae

Caput II: Considerationis a contemplatione distinctio

Caput III: Considerationis quatuor puncta designat

Caput IV: Notitiam sui ipsius triplici consideratione sui complectitur; et primum quidem considerationis membrum hic exsequitur

Caput V: Alterum membrum considerationis sui proponit: nempe, Quis sit, et unde

Caput VI: Quale debeat esse procerum Ecclesiae studium

Caput VII: Resumens priorem quaestionem, quis sit, diligentius expendit

Caput VIII: De pontificiae dignitatis et potestatis excellentia disserit

Caput IX: Propriae naturae considerationem commendat

Caput X: Tertium membrum considerationis sui, nempe Qualis sit, exponit

Caput XI: Serium examen sui Pontifici serio commendat

Caput XII: Neque in prosperis animum nimis laxandum, neque in adversis deficiendum

Caput XIII: Ab otio et nugis, vanisque sermonibus Pontificem dehortatur.

Caput XIV: Personarum acceptionem in iudiciis summopere vitandam

Liber Tertius

Caput I: Pontificis esse, non tam ut omnes suo dominio subiiciat, sed ut omnes, quantum fieri potest, ad Ecclesiae gremium perducatur

Caput II: Quis modus in appellationibus ad Sedem apostolicam adhibendus sit

Caput III: Praesules Ecclesiae non tam ut praesint, ac semetipsos pascant, quam ut aliis prosint, constitutos esse

Caput IV: Gradus ordinum ac dignitatum, quae in Ecclesia sunt, non temere confundendos ac perturbandos. Hinc abusum quaerendi privilegia ac exemptiones perstringit

Caput V: Summo Pontifici incumbere curam de apostolicis decretis, et maiorum institutis per totum orbem servandis

Liber Quartus

Caput I: Tractat de iis quae circa ipsum sunt

Caput II: De cleri et populi Romani moribus agit, et de veterum Pastorum cura ac vigilantia

Caput III: De vestium pompa resecanda, et zelo Pontifici necessario

Caput IV: Quales collaterales et coadiutores a Pontifice adhibendi: ubi de virtutibus praelatorum

Caput V: Exemplis commendatur abstinencia munerum; et arrogantia ministrorum Papae perstringitur

Caput VI: Pontifici non convenire, utpote gravioribus intento, rei domesticae curam; proindeque alteri potius oeconomo committendam

Caput VII: Epilogus seu summa eorum quae in Pontifice requiruntur

Liber Quintus

Caput I: De his quae supra nos sunt, id est de Deo rebusque divinis, considerationem instituit, ad quas modo per creaturas erigimur

Caput II: Assignat varios considerationis gradus

Caput III: Ea quae supra nos sunt, Deum scilicet et Angelos, investigari opinione, fide, et intellectu

Caput IV: Angeli quomodo considerandi

Caput V: Gratias ac dotes Angelorum a Deo in ipsos derivari

Caput VI: Principii et essentiae rationem proprie soli Deo convenire

Caput VII: Deum et simplicem et trinum esse

Caput VIII: Personarum pluralitatem in Deo consurgere ex proprietatibus; essentiam tamen unam et simplicem esse

Caput IX: Uti in Deo simplex natura est in tribus personis, sic contra in Christo plures naturas in unam personam coalescere

Caput X: Parabola, quae est apud Matthaeum de tribus satis, Christi personae accommodatur

Caput XI: Continuatio considerationis de Deo

Caput XII: Deum et bonorum operum pium remuneratorem, et scelerum aequissimum vindicem esse

Caput XIII: De longitudine, latitudine, profunditate, et sublimitate Dei profunde et eleganter discurrit

27. Quid est Deus? Longitudo, latitudo, sublimitas, et profundum. Quid, inquis? tenemus te quaternitatis, quam abominatus es, professorem. Minime. Abominatus sum, et abomino. Visus sum protulisse plura, sed unum est. Unus Deus signatus est pro captu nostro, non pro suo statu. Divisus est hic, non ille. Voces diversae, semitae multae: sed unum per eas significatur, unus quaeritur. Non divisiones substantiae in quaternario isto expressae sunt; non dimensiones, quales in corporibus intuemur; non distinctio personalis, qualem in Trinitate adoramus; non numerus proprietatum, qualem personis ipsis inesse fatemur, etsi non aliud a personis. Alioquin hoc singulum horum in Deo, quod quatuor simul; hoc quatuor ipsa, quod singulum est. Nobis autem, quia non possumus cum Deo simplicitate contendere, dum contendimus apprehendere unum, occurrit veluti quadruplicatum. Facit hoc speculum et aenigma, per quod solum interim videri datur. Cum autem videbimus facie ad faciem, videbimus sicuti est. Nec enim iam tunc fragilis acies mentis nostrae, quantumlibet vehementer intendens, aliquatenus resiliet, dissilietve in suam pluralitatem. Colliget sese magis, adunabit, conformabitque unitati illius, vel potius unitati illi, ut una uni facies respondeat faciei. Nempe similes ei erimus, quia videbimus eum sicuti est. Beata visio! ad quam merito suspirabat, qui ait: Exquisivit te facies mea; faciem tuam, Domine, requiram. Et quia adhuc in quaerendo res est, interim ascendamus quadrigam istam, utpote infirmi et imbecilles, indigentes tali vehiculo, si forte vel sic apprehendamus, in quo apprehensi sumus, id est, huius ipsius vehiculi rationem. Nam hoc monitum habemus ab ipso auriga et primo currus huius exhibitore, ut studeamus comprehendere cum omnibus sanctis, quae sit longitudo, latitudo, sublimitas, et profundum. Comprehendere dixit, non, Cognoscere: ut non curiositate contenti scientiae, tota cura fructui inhiemus. Non in cognitione est fructus, sed in comprehensione. Alioquin scienti bonum, et non facienti, ut ait quidam, peccatum est ei: et ipse Paulus alio loco, Sic currite, inquit, ut comprehendatis. Quid sit comprehendere, inferius declarabo.

28. Quid igitur est Deus? Longitudo, inquam. Quid ipsa? Aeternitas. Haec tam longa, ut non habeat terminum, non magis loci, quam temporis. Est et latitudo. Et ipsa quid? Charitas. Quibus et ista terminis angustetur in Deo, qui nihil odit eorum quae fecerit? Denique solem suum oriri facit super bonos et malos, pluit super iustos et iniustos. Ergo et inimicos concludit sinus ille. Nec hoc quoque contentus, evadit in infinitum. Omnem non modo affectionem, sed et cognitionem excedit, adiiciente Apostolo et dicente: Scire etiam supereminentem scientiae charitatem Christi. Quid plus dicam? Aeterna est. Nisi quod hoc plus forsitan est, quia aeternitas est. Vides tantam esse latitudinem, quantam et longitudinem? Utinam sic videas non tantam esse, sed ipsam: id esse unam quod alteram; non minus unam quam duas, nec plus duas quam unam. Deus aeternitas, Deus charitas est: longitudo sine protensione, latitudo sine distensione. In utroque pariter locales quidem excedit temporalesque angustias, sed libertate naturae, non enormitate substantiae. Tali modo immensus est qui omnia fecit in mensura; et quamvis immensus, hic tamen modus et ipsius immensitatis.

29. Quid item Deus? Sublimitas et profundum. In altero supra omnia, in altero infra omnia. Liquet in deitate nusquam claudicare aequalitatem, stare eam undique firmiter, constare immobiliter sibi. Sublime, potentiam; profundum, sapientiam eius considera. Ex aequo et ista respondent sibi, dum et sublimitas inattigibilis, et profunditas aeque inscrutabilis cognoscatur, Paulo admirante et exclamante: O altitudo divitiarum sapientiae et scientiae Dei! quam inscrutabilia sunt iudicia eius, et investigabiles viae illius! Libet et nos exclamare cum Paulo, horum utcumque intuentes in Deo, et cum Deo simplicissimam unitatem: O sapientia potens, attingens ubique fortiter! o potentia sapiens, disponens omnia suaviter! Res una, effectus multiplex, operationesque diversae. Et illa una res est longitudo propter aeternitatem, latitudo propter charitatem, sublimitas propter maiestatem, profunditas propter sapientiam.

Caput XIV: Modum, quo praedicta secundum Apostolum comprehendere possimus, ostendit

↑ Top of work