De Consideratione

Bernard of Clairvaux

De Consideratione

Bernard of Clairvaux (1090–1153)

First published 1839

De Consideratione ad Eugenium (On Consideration, to Eugene) is Bernard of Clairvaux's last major treatise, composed between 1149 and 1152 and addressed to Pope Eugene III, a former monk of Clairvaux whom Bernard had personally formed before his elevation to the papacy. Written in five books, the work is at once a spiritual manual and a mirror for princes: Bernard urges the newly burdened pope not to let the ceaseless business of Rome — litigation, petitions, the "malicious occupations" of the Curia — extinguish the interior life of consideratio, the reflective self-examination that alone keeps action rightly ordered. The treatise moves outward in careful stages, following the fourfold scheme Bernard sets as its architecture: the pope's consideration of himself, of what lies beneath him (the clergy and people of Rome), of what surrounds him (the cardinals and household), and finally of what lies above him, culminating in Book V's ascent toward the contemplation of God, angelic hierarchy, and the divine nature itself. Alongside its mystical and pastoral concerns, the work is notable for its unsparing critique of curial corruption, its meditation on the proper limits of papal power (including the celebrated distinction between the "two swords"), and its warning — startling in an address to a reigning pope — that Eugene's worldly pomp descends "not from Peter, but from Constantine." Blending rhetorical intensity, biblical exegesis, and Cistercian spirituality, De Consideratione stands as one of the most influential texts of twelfth-century ecclesiology and remains a foundational witness to the monastic critique of ecclesiastical power.


Prologus

Liber Primus

Caput I: Pontifici, tam variis occupationibus presso, condolet

Caput II: Vis consuetudinis ad inducendos pravos mores, et duritiam cordis

Caput III: Indignum proceribus Ecclesiae, continue causis litigantium audiendis et decidendis incumbere

Caput IV: Quae servitus digna, quae indigna servo servorum Dei

Caput V: Non gerendam aliorum curam cum sui ipsius incuria et neglectu

Caput VI: Non tam episcopis, quam principibus iudiciariam potestatem competere

Caput VII: Pietati et rerum aeternarum considerationi in primis vacandum esse

Caput VIII: Ex pietate et contemplatione pulcherrimam quatuor primarum virtutum harmoniam et connexionem oriri

Caput IX: Recentia Pontificum exempla paulatim corrigenda, vetera imitanda

Caput X: Abusus advocatorum, iudicum, procuratorum, eorumque fraudes graviter perstringit

Caput XI: In advocatos et procuratores, qui ex iniquitate quaestum faciunt, severe animadvertendum

Liber Secundus

Caput I: Apologiam instituit, ob infelicem successum expeditionis in Terram-Sanctam susceptae

Caput II: Considerationis a contemplatione distinctio

Caput III: Considerationis quatuor puncta designat

Caput IV: Notitiam sui ipsius triplici consideratione sui complectitur; et primum quidem considerationis membrum hic exsequitur

Caput V: Alterum membrum considerationis sui proponit: nempe, Quis sit, et unde

Caput VI: Quale debeat esse procerum Ecclesiae studium

Caput VII: Resumens priorem quaestionem, quis sit, diligentius expendit

Caput VIII: De pontificiae dignitatis et potestatis excellentia disserit

Caput IX: Propriae naturae considerationem commendat

Caput X: Tertium membrum considerationis sui, nempe Qualis sit, exponit

Caput XI: Serium examen sui Pontifici serio commendat

Caput XII: Neque in prosperis animum nimis laxandum, neque in adversis deficiendum

Caput XIII: Ab otio et nugis, vanisque sermonibus Pontificem dehortatur.

Caput XIV: Personarum acceptionem in iudiciis summopere vitandam

Liber Tertius

Caput I: Pontificis esse, non tam ut omnes suo dominio subiiciat, sed ut omnes, quantum fieri potest, ad Ecclesiae gremium perducatur

Caput II: Quis modus in appellationibus ad Sedem apostolicam adhibendus sit

Caput III: Praesules Ecclesiae non tam ut praesint, ac semetipsos pascant, quam ut aliis prosint, constitutos esse

13. Et primum quod occurrit, minime transeundum reor. Praees, et singulariter. Ad quid? eget, tibi dico, consideratione. Numquid ut de subditis crescas? Nequaquam, sed ut ipsi de te. Principem te constituerunt, sed sibi, non tibi. Alioquin quo pacto te reputas superiorem his, a quibus beneficium mendicas? Audi Dominum: Qui potestatem habent super eos, benefici vocantur. At istud de his qui foris sunt. Quid ad nos? Tu id mendaciter diceris, si non tam beneficus esse, quam beneficis praeesse intendas. Parvi deiectique animi est, de subditis non profectum quaerere subditorum, sed quaestum proprium. In summo praesertim omnium nihil turpius. Quam pulchre Magister Gentium parentes filiis, non filios debere censuit thesaurizare parentibus. Non mediocris gloriae vox illa identidem ipsius: Non requiro datum, sed fructum. At iam transeamus et hinc, ne quis moram in his meam, avaritiae in te notam interpretetur: quae quam longe a te sit, libro superiori testatus sum, sciens quanta, et in quanta tua necessitate respueris. Ad te proinde scripserim ista, non propter te. Nempe quod tibi scribitur, soli prodesse non decet. Hic locus avaritiam carpit, a quo vitio immunis satis tua opinio est; an et opus, tu videris. Vidimus tamen (ut oblata a pauperibus taceam, quae tangere non acquiescis) Germanicos detumuisse saccos, sed pretio, non massa. Argentum reputatum est fenum: summarii non levatis sarcinis, onusti nihilominus repatriant vel inviti. Nova res. Quando hactenus aurum Roma refudit? Et nunc Romanorum consilio id usurpatum non credimus. Duo venerunt, ambo locupletes, et ambo rei. Siquidem unus Moguntinus, Coloniensis alter: alteri gratia gratis reddita est; alter, indignus credo cui gratia redderetur, audivit: Cum quali veste intrasti, cum tali egredieris. O vocem magnificam! vocem prorsus apostolicae libertatis! Quid minus ab illa haec habuit, Pecunia tua tecum sit in perditionem? Nisi quod in illa plus zeli, in ista plus modestiae sonuit. Quid ille de transmarinis partibus pene a finibus terrae, terra et mari currens pro episcopatu, suis et alienis facultatibus rursus emendo? Iam enim emerat prius. Tulit multa, sed retulit, non omnia tamen. Incidit miser in manus alias, accipere quam dare potentiores. Bene fecisti, tuas in utroque servans innoxias, nec imponere scilicet ambitioso, nec supponere iniquo mammonae acquiescens. Non sic a paupere episcopo continuisti, dans quod daret, ne immunificus notaretur: accepit clam, quod palam dedit. Sic de tuo sacculo consultum est verecundiae viri, sic quoque curiae morem gerens, tuo beneficio invidiam declinavit eorum qui diligunt munera. Non potes abscondere: et factum novimus, et personam. Audire gravat? Et ego eo libentius praedico, quo tu id molestius audis: si tibi sic expedit, et mihi sic. Tam non oportet Christi gloriam me silere, quam nec te quaerere tuam. Et si pergis murmurare adhuc, respondebitur tibi ex Evangelio: Quanto eis praecipiebat, tanto magis plus praedicabant, dicentes: Bene omnia fecit.

Caput IV: Gradus ordinum ac dignitatum, quae in Ecclesia sunt, non temere confundendos ac perturbandos. Hinc abusum quaerendi privilegia ac exemptiones perstringit

Caput V: Summo Pontifici incumbere curam de apostolicis decretis, et maiorum institutis per totum orbem servandis

Liber Quartus

Caput I: Tractat de iis quae circa ipsum sunt

Caput II: De cleri et populi Romani moribus agit, et de veterum Pastorum cura ac vigilantia

Caput III: De vestium pompa resecanda, et zelo Pontifici necessario

Caput IV: Quales collaterales et coadiutores a Pontifice adhibendi: ubi de virtutibus praelatorum

Caput V: Exemplis commendatur abstinencia munerum; et arrogantia ministrorum Papae perstringitur

Caput VI: Pontifici non convenire, utpote gravioribus intento, rei domesticae curam; proindeque alteri potius oeconomo committendam

Caput VII: Epilogus seu summa eorum quae in Pontifice requiruntur

Liber Quintus

Caput I: De his quae supra nos sunt, id est de Deo rebusque divinis, considerationem instituit, ad quas modo per creaturas erigimur

Caput II: Assignat varios considerationis gradus

Caput III: Ea quae supra nos sunt, Deum scilicet et Angelos, investigari opinione, fide, et intellectu

Caput IV: Angeli quomodo considerandi

Caput V: Gratias ac dotes Angelorum a Deo in ipsos derivari

Caput VI: Principii et essentiae rationem proprie soli Deo convenire

Caput VII: Deum et simplicem et trinum esse

Caput VIII: Personarum pluralitatem in Deo consurgere ex proprietatibus; essentiam tamen unam et simplicem esse

Caput IX: Uti in Deo simplex natura est in tribus personis, sic contra in Christo plures naturas in unam personam coalescere

Caput X: Parabola, quae est apud Matthaeum de tribus satis, Christi personae accommodatur

Caput XI: Continuatio considerationis de Deo

Caput XII: Deum et bonorum operum pium remuneratorem, et scelerum aequissimum vindicem esse

Caput XIII: De longitudine, latitudine, profunditate, et sublimitate Dei profunde et eleganter discurrit

Caput XIV: Modum, quo praedicta secundum Apostolum comprehendere possimus, ostendit

↑ Top of work