De Consideratione

Bernard of Clairvaux

De Consideratione

Bernard of Clairvaux (1090–1153)

First published 1839

De Consideratione ad Eugenium (On Consideration, to Eugene) is Bernard of Clairvaux's last major treatise, composed between 1149 and 1152 and addressed to Pope Eugene III, a former monk of Clairvaux whom Bernard had personally formed before his elevation to the papacy. Written in five books, the work is at once a spiritual manual and a mirror for princes: Bernard urges the newly burdened pope not to let the ceaseless business of Rome — litigation, petitions, the "malicious occupations" of the Curia — extinguish the interior life of consideratio, the reflective self-examination that alone keeps action rightly ordered. The treatise moves outward in careful stages, following the fourfold scheme Bernard sets as its architecture: the pope's consideration of himself, of what lies beneath him (the clergy and people of Rome), of what surrounds him (the cardinals and household), and finally of what lies above him, culminating in Book V's ascent toward the contemplation of God, angelic hierarchy, and the divine nature itself. Alongside its mystical and pastoral concerns, the work is notable for its unsparing critique of curial corruption, its meditation on the proper limits of papal power (including the celebrated distinction between the "two swords"), and its warning — startling in an address to a reigning pope — that Eugene's worldly pomp descends "not from Peter, but from Constantine." Blending rhetorical intensity, biblical exegesis, and Cistercian spirituality, De Consideratione stands as one of the most influential texts of twelfth-century ecclesiology and remains a foundational witness to the monastic critique of ecclesiastical power.


Prologus

Liber Primus

Caput I: Pontifici, tam variis occupationibus presso, condolet

Caput II: Vis consuetudinis ad inducendos pravos mores, et duritiam cordis

Caput III: Indignum proceribus Ecclesiae, continue causis litigantium audiendis et decidendis incumbere

Caput IV: Quae servitus digna, quae indigna servo servorum Dei

Caput V: Non gerendam aliorum curam cum sui ipsius incuria et neglectu

Caput VI: Non tam episcopis, quam principibus iudiciariam potestatem competere

Caput VII: Pietati et rerum aeternarum considerationi in primis vacandum esse

Caput VIII: Ex pietate et contemplatione pulcherrimam quatuor primarum virtutum harmoniam et connexionem oriri

Caput IX: Recentia Pontificum exempla paulatim corrigenda, vetera imitanda

Caput X: Abusus advocatorum, iudicum, procuratorum, eorumque fraudes graviter perstringit

Caput XI: In advocatos et procuratores, qui ex iniquitate quaestum faciunt, severe animadvertendum

Liber Secundus

Caput I: Apologiam instituit, ob infelicem successum expeditionis in Terram-Sanctam susceptae

Caput II: Considerationis a contemplatione distinctio

Caput III: Considerationis quatuor puncta designat

Caput IV: Notitiam sui ipsius triplici consideratione sui complectitur; et primum quidem considerationis membrum hic exsequitur

Caput V: Alterum membrum considerationis sui proponit: nempe, Quis sit, et unde

Caput VI: Quale debeat esse procerum Ecclesiae studium

Caput VII: Resumens priorem quaestionem, quis sit, diligentius expendit

Caput VIII: De pontificiae dignitatis et potestatis excellentia disserit

Caput IX: Propriae naturae considerationem commendat

17. En quis es. Sed noli oblivisci etiam quid? Nam et ego non sum oblitus, id me promisisse repetiturum in opportunitate. Quam opportune cum eo qui es, etiam quod ante eras, consideras! Quid dico, eras? Et nunc es. Quid desinas intueri, quod non desisti esse? Una sane consideratio est, quid fueris, et quid sis: nam quis sis factus, altera. Non oportet ut ista extundat illam in scrutinio tui. Es enim, ut dixi, adhuc quod eras: et non minus hoc es, quam quod factus es post, forte et magis. Denique illud natus es, mutuatus hoc, non in hoc mutatus. Non reiectum illud, sed istud adiectum. Tractemus utrumque simul: nam, ut praefatum me memini, collatae ex invicem ambae res utiliores fient. Dixi supra consideranti quid sis, naturam occurrere, qua es homo: nam homo natus es. Porro percunctanti quis, personae respondebitur nomen, quod est episcopus: quod quidem factus, non natus es. Quid tibi horum videtur ad purum esse tui, et ad te principalius pertinere? quod factus, an quod natus? Nonne quod natus? Hoc ergo consulo consideres maxime, quod maxime es, hominem videlicet, quod et natus es.

18. Nec modo quid natus, sed et qualis natus, oportet attendas, si non vis tuae considerationis fructu et utilitate fraudari. Tolle proinde nunc haereditaria haec perizomata ab initio maledicta. Dirumpe velamen foliorum celantium ignominiam, non plagam curantium. Dele fucum fugacis honoris huius, et male coloratae nitorem gloriae, ut nude nudum consideres, quia nudus egressus es de utero matris tuae. Numquid infulatus? numquid micans gemmis, aut floridus sericis, aut coronatus pennis, aut suffarcinatus metallis? Si cuncta haec, veluti nubes quasdam matutinas, velociter transeuntes et cito pertransituras, dissipes et exsuffles a facie considerationis tuae; occurret tibi homo nudus, et pauper, et miser, et miserabilis; homo dolens quod homo sit, erubescens quod nudus sit, plorans quod natus sit, murmurans quod sit; homo natus ad laborem, non ad honorem; homo natus de muliere, et ob hoc cum reatu; brevi vivens tempore, ideoque cum metu; repletus multis miseriis, et propterea cum fletu. Et vere multis, quia corporis et animae simul. Quid enim calamitate vacat nascenti in peccato, fragili corpore, et mente sterili? Vere ergo repletus, cui infirmitas corporis, et fatuitas cordis cumulatur traduce sordis, mortis addictione. Salubris copula, ut cogitans te summum Pontificem, attendas pariter vilissimum cinerem non fuisse, sed esse. Imitetur cogitatio naturam; imitetur et, quod dignius est, Auctorem naturae, summa imaque consocians. Nonne natura in persona hominis vili limo vitae spiraculum colligavit? Nonne Auctor naturae in sui persona Verbum limumque contemperavit? Ita tibi sume formam tam de nostrae concretione originis, quam de sacramento redemptionis: ut altus sedens, non alta sapiens sis: sed humilia de te sentiens, humilibusque consentiens.

Caput X: Tertium membrum considerationis sui, nempe Qualis sit, exponit

Caput XI: Serium examen sui Pontifici serio commendat

Caput XII: Neque in prosperis animum nimis laxandum, neque in adversis deficiendum

Caput XIII: Ab otio et nugis, vanisque sermonibus Pontificem dehortatur.

Caput XIV: Personarum acceptionem in iudiciis summopere vitandam

Liber Tertius

Caput I: Pontificis esse, non tam ut omnes suo dominio subiiciat, sed ut omnes, quantum fieri potest, ad Ecclesiae gremium perducatur

Caput II: Quis modus in appellationibus ad Sedem apostolicam adhibendus sit

Caput III: Praesules Ecclesiae non tam ut praesint, ac semetipsos pascant, quam ut aliis prosint, constitutos esse

Caput IV: Gradus ordinum ac dignitatum, quae in Ecclesia sunt, non temere confundendos ac perturbandos. Hinc abusum quaerendi privilegia ac exemptiones perstringit

Caput V: Summo Pontifici incumbere curam de apostolicis decretis, et maiorum institutis per totum orbem servandis

Liber Quartus

Caput I: Tractat de iis quae circa ipsum sunt

Caput II: De cleri et populi Romani moribus agit, et de veterum Pastorum cura ac vigilantia

Caput III: De vestium pompa resecanda, et zelo Pontifici necessario

Caput IV: Quales collaterales et coadiutores a Pontifice adhibendi: ubi de virtutibus praelatorum

Caput V: Exemplis commendatur abstinencia munerum; et arrogantia ministrorum Papae perstringitur

Caput VI: Pontifici non convenire, utpote gravioribus intento, rei domesticae curam; proindeque alteri potius oeconomo committendam

Caput VII: Epilogus seu summa eorum quae in Pontifice requiruntur

Liber Quintus

Caput I: De his quae supra nos sunt, id est de Deo rebusque divinis, considerationem instituit, ad quas modo per creaturas erigimur

Caput II: Assignat varios considerationis gradus

Caput III: Ea quae supra nos sunt, Deum scilicet et Angelos, investigari opinione, fide, et intellectu

Caput IV: Angeli quomodo considerandi

Caput V: Gratias ac dotes Angelorum a Deo in ipsos derivari

Caput VI: Principii et essentiae rationem proprie soli Deo convenire

Caput VII: Deum et simplicem et trinum esse

Caput VIII: Personarum pluralitatem in Deo consurgere ex proprietatibus; essentiam tamen unam et simplicem esse

Caput IX: Uti in Deo simplex natura est in tribus personis, sic contra in Christo plures naturas in unam personam coalescere

Caput X: Parabola, quae est apud Matthaeum de tribus satis, Christi personae accommodatur

Caput XI: Continuatio considerationis de Deo

Caput XII: Deum et bonorum operum pium remuneratorem, et scelerum aequissimum vindicem esse

Caput XIII: De longitudine, latitudine, profunditate, et sublimitate Dei profunde et eleganter discurrit

Caput XIV: Modum, quo praedicta secundum Apostolum comprehendere possimus, ostendit

↑ Top of work