The Consolation of Philosophy

Felix qui potuit boni

Fontem uisere lucidum,

Felix qui potuit grauis

Terrae soluere uincula.

Quondam funera coniugis 5

Vates Threicius gemens

Postquam flebilibus modis

Siluas currere mobiles,

Amnes stare coegerat,

Iunxitque intrepidum latus 10

Saeuis cerua leonibus,

Nec uisum timuit lepus

Iam cantu placidum canem,

Cum flagrantior intima

Feruor pectoris ureret, 15

Nec qui cuncta subegerant

Mulcerent dominum modi,

Inmites superos querens

Infernas adiit domos.

Illic blanda sonantibus 20

Chordis carmina temperans

Quidquid praecipuis deae

Matris fontibus hauserat,

Quod luctus dabat impotens,

Quod luctum geminans amor, 25

Deflet Taenara commouens

Et dulci ueniam prece

Vmbrarum dominos rogat.

Stupet tergeminus nouo

Captus carmine ianitor, 30

Quae sontes agitant metu

Vltrices scelerum deae

Iam maestae lacrimis madent.

Non Ixionium caput

Velox praecipitat rota 35

Et longa site perditus

Spernit flumina Tantalus.

Vultur dum satur est modis,

Non traxit Tityi iecur.

Tandem, 'Vincimur,' arbiter 40

Vmbrarum miserans ait,

'Donamus comitem uiro

Emptam carmine coniugem.

Sed lex dona coerceat,

Ne, dum Tartara liquerit, 45

Fas sit lumina flectere.'

Quis legem det amantibus?

Maior lex amor est sibi.

Heu, noctis prope terminos

Orpheus Eurydicen suam 50

Vidit, perdidit, occidit.

Vos haec fabula respicit

Quicumque in superum diem

Mentem ducere quaeritis.

Nam qui Tartareum in specus 55

Victus lumina flexerit,

Quidquid praecipuum trahit

Perdit, dum uidet inferos."