The Consolation of Philosophy

Carmina qui quondam studio florente peregi,

Flebilis heu maestos cogor inire modos.

Ecce mihi lacerae dictant scribenda Camenae

Et ueris elegi fletibus ora rigant.

Has saltem nullus potuit peruincere terror, 5

Ne nostrum comites prosequerentur iter.

Gloria felicis olim uiridisque iuuentae

Solantur maesti nunc mea fata senis.

Venit enim properata malis inopina senectus

Et dolor aetatem iussit inesse suam. 10

Intempestiui funduntur uertice cani

Et tremit effeto corpore laxa cutis.

Mors hominum felix quae se nec dulcibus annis

Inserit et maestis saepe uocata uenit.

Eheu quam surda miseros auertitur aure 15

Et flentes oculos claudere saeua negat.

Dum leuibus male fida bonis fortuna faueret,

Paene caput tristis merserat hora meum.

Nunc quia fallacem mutauit nubila uultum,

Protrahit ingratas impia uita moras. 20

Quid me felicem totiens iactastis amici?

Qui cecidit, stabili non erat ille gradu.