The Consolation of Philosophy

"O qui perpetua mundum ratione gubernas

Terrarum caelique sator qui tempus ab aeuo

Ire iubes stabilisque manens das cuncta moueri.

Quem non externae pepulerunt fingere causae

Materiae fluitantis opus, uerum insita summi 5

Forma boni liuore carens, tu cuncta superno

Ducis ab exemplo, pulchrum pulcherrimus ipse

Mundum mente gerens similique in imagine formans

Perfectasque iubens perfectum absoluere partes.

Tu numeris elementa ligas ut frigora flammis 10

Arida conueniant liquidis, ne purior ignis

Euolet aut mersas deducant pondera terras.

Tu triplicis mediam naturae cuncta mouentem

Conectens animam per consona membra resoluis.

Quae cum secta duos motum glomerauit in orbes, 15

In semet reditura meat mentemque profundam

Circuit et simili conuertit imagine caelum.

Tu causis animas paribus uitasque minores

Prouehis et leuibus sublimes curribus aptans

In caelum terramque seris quas lege benigna 20

Ad te conuersas reduci facis igne reuerti.

Da pater augustam menti conscendere sedem,

Da fontem lustrare boni, da luce reperta

In te conspicuos animi defigere uisus.

Dissice terrenae nebulas et pondera molis 25

Atque tuo splendore mica! Tu namque serenum,

Tu requies tranquilla piis, te cernere finis,

Principium, uector, dux, semita, terminus idem.