The Consolation of Philosophy

Heu quam praecipiti mersa profundo

Mens hebet et propria luce relicta

Tendit in externas ire tenebras,

Terrenis quotiens flatibus aucta

Crescit in inmensum noxia cura. 5

Hic quondam caelo liber aperto

Suetus in aetherios ire meatus

Cernebat rosei lumina solis,

Visebat gelidae sidera lunae

Et quaecumque uagos stella recursus 10

Exercet uarios flexa per orbes,

Comprensam numeris uictor habebat.

Quin etiam causas unde sonora

Flamina sollicitent aequora ponti,

Quis uoluat stabilem spiritus orbem 15

Vel cur hesperias sidus in undas

Casurum rutilo surgat ab ortu,

Quid ueris placidas temperet horas,

Vt terram roseis floribus ornet,

Quis dedit ut pleno fertilis anno 20

Autumnus grauidis influat uuis

Rimari solitus atque latentis

Naturae uarias reddere causas,

Nunc iacet effeto lumine mentis

Et pressus grauibus colla catenis 25

Decliuemque gerens pondere uultum

Cogitur, heu, stolidam cernere terram.