Vindiciae Bellarminianae: De Verbo Dei

Vitus Erbermann, S.J.

Vindiciae Bellarminianae: De Verbo Dei

Vitus Erbermann, S.J. (1597–1675)

Vindiciae Bellarminianae in quatuor controversiarum tomos

Vitus Erbermann’s defense of Robert Bellarmine’s De Verbo Dei against William Ames and Johann Gerhard, organized by the four books of the first general controversy.


Vindiciae I: Pro libro primo De Verbo Dei

Vindiciae II: Pro libro secundo De Verbo Dei

Vindiciae III: Pro libro tertio De Verbo Dei

Vindiciae IV: Pro libro quarto De Verbo Dei

Ad caput II.

Ad caput III.

Statum controversiae de verbo Dei non scripto, seu ut Amesius vult: De sufficientia; vel ut Gerhardo placet: De perfectione Scripturae, Bellarminus hoc modo proponit: I. Nos asserimus in Scripturis non contineri expressam ac totam doctrinam necessariam, sive de fide, sive de moribus; et proinde praeter verbum Dei scriptum, requiri etiam non scriptum, id est, divinas et apostolicas traditiones. At ipsi (haeretici) docent in Scriptura omnia contineri ad fidem et mores necessaria, et proinde non esse opus alio verbo non scripto. II. Illi existimant, Apostolos quaedam instituisse praeter Scripturam, quae ad ritus et ordinem Ecclesiae pertinent, quae tamen non sunt necessaria nec praecepta, sed libera: nihil autem tradidisse praeter Scripturam ad fidem aut mores necessario pertinens. Nos autem agnoscimus traditiones apostolicas omnis generis. III. Illi putant, traditiones apostolicas, si quae fuerunt, nunc non exstare, id est, non certo posse demonstrari aliquam apostolicam traditionem. Nos e contra asserimus, non deesse certas vias et rationes, quibus apostolicae traditiones ostendantur. Amesius ait: «Se in isthoc statu quaestionis nihil fere desiderare: tantum in primo membro vocem, expresse, ambigue poni; quia non quaeritur, an totidem verbis omnia necessaria in Scripturis contineantur; sed vel sententia expressa, vel per necessariam consequentiam inde colligenda. In secundo etiam membro ait, eos qui negant, quaedam ab Apostolis instituta necessaria, intelligendos esse de necessitate perpetua et universali: quidquid enim ab Apostolis institutum fuit, fuit etiam necessarium pro illo tempore, et pro illis Ecclesiis, pro quibus fuit institutum. Illud quoque quod in tertio membro dicitur de certitudine, intelligi debere de certitudine fide divinae, non alia.» Sed 1. quoad ly «expresse» nihil mutandum aut explicandum est. Neque enim hic sermo est de revelatione Dei mediata. Illationes vero Calvinistarum et Lutheranorum nec pili aestimandas iam saepe monuimus, et deinceps innumeris et luculentis exemplis constabit. 2. Falsum esse, instituta omnia apostolica necessitatem imponentia fuisse tantum pro eo tempore et loco necessaria servatu, patet exemplo Quadragesima, etc.? 3. Certitudine fidei constat esse nonnulla, quae ex apostolica traditione habentur, ac ad fidem pertinent, ut non rebaptizandos, qui ab haereticis baptizati sunt; haec quatuor Evangelia quae habemus esse verbum Dei, etc. Alia quae libera sunt observantiae ab Apostolis instituta non cognoscuntur nisi certitudine morali.

Post statum quaestionis expositum, notandum est, quod dum Amesius dissimulat defendere parentem suum Calvinum, uterinosque suos Brentium et Kemnitium a criminatione mendacii, cuius illos Bellarminus convicit (itemque Gretserus contra illorum hyperaspistas Witakerum et Iunium) hoc ipso fatetur, eos reos, cum non exiguo praeiudicio causae suae, quae tam mendaces patronos habet.

Ad caput IV.

Ad caput V.

Ad caput VII.

Ad caput VIII.

Ad caput IX.

Ad caput X.

Ad caput XI.

Ad caput XII.

↑ Top of work