Vindiciae Bellarminianae: De Verbo Dei

Vitus Erbermann, S.J.

Vindiciae Bellarminianae: De Verbo Dei

Vitus Erbermann, S.J. (1597–1675)

Vindiciae Bellarminianae in quatuor controversiarum tomos

Vitus Erbermann’s defense of Robert Bellarmine’s De Verbo Dei against William Ames and Johann Gerhard, organized by the four books of the first general controversy.


Vindiciae I: Pro libro primo De Verbo Dei

Ad caput I.

Ad caput II.

Ad caput IV.

Ad caput VII.

Ad caput IX.

Ad caput X.

Ad caput XI.

Ad caput XII.

Libro Iudith suffragium Nicaenae synodi omni nisu eripere student Heterodoxi: sed nimis apertum et omni exceptione maius est de hoc testimonium sancti Hieronymi; qui sicut hunc librum, antequam innotuisset Nicaenum de eo decretum, cum Hebraeis e canone excluserat, ita postquam rescivit rei veritatem, magnae Synodo acquievit: «Hunc, inquit, librum Synodus Nicaena in numero sacrarum Scripturarum legitur computasse». Hoc sane non est fidem relinquere penes auctorem, ut fingit Amesius. Etsi vero vel sola ea Nicaenae Synodi (cui Laodicena nec repugnat (ut falso ait Amesius) nec praeiudicare posset, si repugnaret, cum sit anterior, et non oecumenica) auctoritas cuivis pio sufficere debebat; multo maius tamen auctoritatis pondus additur huic Iudithae libro, quod SS. Apostolorum Pauli et Iacobi testimoniis comprobetur. Quod non ita pridem P. Nicolaus Abram in Pharo, seu SS. quaest. lib. XIII. bene observavit. Nam cum I Cor. X. v. 10. dixit Apostolus: Neque murmuraveritis sicut quidam eorum murmuraverunt et perierunt ab exterminatore. Huius exterminatoris, qui murmurantibus Hebraeis poenam inflixerit, in V. T. nullum nisi in Iudith cap. VIII. vestigium reperitur. Ibi enim vers. 24, 25. dicitur: Improperium murmurationis suae contra Dominum protulerunt: exterminati sunt ab Exterminatore, et a serpentibus perierunt. Sanctus Iacobus autem cap. II. vers. 23. ait: Suppleta est Scriptura dicens: Credidit Abraham Deo, et reputatum est illi ad iustitiam, et amicus Dei appellatus est. Haec postrema verba omnino ex eodem cap. deprompta sunt, ubi vers. 22. legitur: Abraham tentatus est, et per multas tentationes probatus Dei amicus effectus est. Et quamvis etiam aliis V. T. locis Abraham dicatur amicus Dei: tamen cum sanctus Iacobus quasi reflexe significet, ea verba: Et amicus Dei appellatus est, esse e Scripturis deprompta, Scripturae locus quaerendus est illis verbis non absimilis. Nullus autem reperitur similior quam ille Iudith: Dei amicus effectus est. Nil enim aliud est amicum Dei appellari, quam amicum effici, nec aliud vocari quam esse. Porro cum haec ita se habeant, etiamsi supersit praeter alias difficultates quidam nodus chronologicus prope insolubilis creditus, non ideo magis e canone liber ille debebit excludi, quam libri Genesis, Regum, Evangel. etc. Nec quidquam luxatur canonica eius auctoritas, vel principalis assertio Bellarmini, etsi admittatur quarta Amesii obiectio, qua ait: «Si Nicaena Synodus approbavit hunc librum, talem approbavit qualis tum exstabat in editione graeca; sed in hac continebat mendacium de templo tum temporis everso; vel igitur non approbavit, vel mendacium approbavit. Propositio est Bellarmini cap. 7. Assumptio est eiusdem cap. 12. Conclusionem igitur non potest repudiare.» Resp. non nisi probabilis est illa Bellarmini opinio, quod sub Manasse contigerit historia Iudithae: et quamvis Synodus Nicaena approbarit librum, non tamen mendum, si quod irrepserat, uti sentit Bellarminus. Quod si Graecum textum ut legitimum et incorruptum tueri quis velit, commode ea verba de extrema templi vastatione et profanatione, quam fecerat olim Manasses, exponere licebit cum Serario et Gretsero. Forte tamen melius cum Patribus antiquis, quos citat et sequitur P. Abramus loc. cit. cap. 15. et seqq. dicitur, contigisse illam historiam post reditum populi e Babylone, scilicet tempore Xerxis, quem ostendit vocari in Scripturis Nabuchodonosorem similitudine quadam, sicut Spartacus, Mithridates, aliusve quispiam hostis Romani nominis acerrimus diceretur Hannibal. Cetera quae Amesius a th. 16. usque ad finem obiicit, facile expediuntur ex dictis.

Vindiciae II: Pro libro secundo De Verbo Dei

Vindiciae III: Pro libro tertio De Verbo Dei

Vindiciae IV: Pro libro quarto De Verbo Dei

↑ Top of work