Vindiciae Bellarminianae: De Verbo Dei
Vitus Erbermann, S.J. (1597–1675)
Vindiciae Bellarminianae in quatuor controversiarum tomos
Vitus Erbermann’s defense of Robert Bellarmine’s De Verbo Dei against William Ames and Johann Gerhard, organized by the four books of the first general controversy.
Vindiciae I: Pro libro primo De Verbo Dei
Ad caput I.
Cum Amesius Calvinista, in hoc et seqq. duobus capp. nil peculiare, quod sibi displicere posset, inveniret, tamen pro cavillandi prurigine, ex Bellarminiana, sacrorum librorum, in «propheticos et apostolicos,» divisione occasionem captans, libros deutero-canonicos impugnat.
«Tota Scriptura», inquit, «a Bellarmino hic distribuitur in libros propheticos et apostolicos: At libri illi, qui vulgo apud nos Apocryphi dicuntur, neque sunt prophetici, neque apostolici; ergo non sunt partes Scripturae sacrae. Apostolicos esse nemo affirmabit. Propheticos autem non esse, probatur primo ex eo: quod Iudaeis non fuerint traditi, quibus tamen omnia eloquia Dei per Prophetas proposita, fuerunt credita. Rom. III. vers. 2. Neque enim Hebraeis traditi fuerunt libri alii, quam Hebraice scripti, quod de istis libris non potest ostendi. Neque unquam fuerunt in canone Hebraeo, cuius fidelissima depositaria fuit Ecclesia Iudaica.» 2. Quod «non fuerint inter libros illos propheticos, quos Christus suo testimonio comprobavit, ut solos, veros et genuinos, Lucae XXIV. vers. 44. Matth. XIII. vers. 35. et XXIV. vers. 15. et XXVII. vers. 35. Hi enim non alii fuerunt, quam illi, ex quibus Iudaei putabant, se vitam aeternam habere, quod de istis libris nunquam putabant.» Resp. 1. Maiorem Bellarminus non ita universaliter assumit, sed indefinite «propheticos» appellat, non modo eos, qui stricte sunt tales, adeoque divinam inspirationem et revelationem includunt (a quibus proinde, ut a potioribus, fit denominatio), sed etiam ceteros, qui tantum assistentiam, qua Scriptor a veritate nequeat deflectere, requirunt, uti sunt historiales Vet. Test. Resp. 2. Falsa est minor, accepta de propheticis large sumptis; unde et falsa infertur conclusio, cum etiam iuxta Calvinistas, libri Iosue, Iudicum, Ruth, Regum etc. sint canonici, nec tamen (saltem pro maxima parte) supernaturali et prophetico lumine revelati sint; nec Christus illos suo testimonio comprobarit; nec Iudaeis crediderint, ex illis se vitam aeternam habere. Unde iam etiam ruit, quod Ames. Th. 4. nugatur de decretis Pontificum, quae (iuxta omnes Catholicos) non continent novam revelationem, sed antiquam declarant vel explicant, adeoque dotem propheticam non requirunt, sed tantum decretum divinum non concurrendi ad definitionem falsam.