Vindiciae Bellarminianae: De Verbo Dei
Vitus Erbermann, S.J. (1597–1675)
Vindiciae Bellarminianae in quatuor controversiarum tomos
Vitus Erbermann’s defense of Robert Bellarmine’s De Verbo Dei against William Ames and Johann Gerhard, organized by the four books of the first general controversy.
Vindiciae I: Pro libro primo De Verbo Dei
Vindiciae II: Pro libro secundo De Verbo Dei
Vindiciae III: Pro libro tertio De Verbo Dei
Ad caput II.
Ad caput III.
Ad caput IV.
Ad caput V.
Ad caput VIII.
Praeter argumenta ex Vet. et Nov. Testam. supra cap. 4. et 5. allata, Bellarminus, ad demonstrandam necessitatem visibilis controversiarum iudicis, probationes petiit cap. 6. e praxi Ecclesiae omnium saeculorum; cap. 7. e testimoniis SS. Pontificum Damasi, Innocentii, Leonis M., Gregorii M., etc., et imperatorum Constantini M.,Gratiani, Theodosi, Marciani, Valentiniani etc.; cap. 8. e testimoniis SS. Patrum Graecorum et Latinorum etc. Quae omnia, etiam sine argumentis, e S. Scriptura et ratione petitis, cuivis cordato sufficere merito debebant ad explodendum illum proprii iudicii vertiginosum Spiritum, et acquiescendum Pastorum decretis. At Amesius facile se ab istis omnibus expedit partim pervertendo, partim reiiciendo praedictorum sententias. Ait enim: «Ostendi per haec: Iudicia publica de rebus ecclesiasticis, ab ecclesiasticis hominibus ex vocatione publica in Synodis esse tractanda». Verum cui bono serviet labor et sumptus ille omnis, nisi sententiae Synodi tamquam infallibili, fidelium mentes, tam in foro poli, quam fori teneantur acquiescere. 2. ait: «In istis magnam olim fuisse auctoritatem Episcoporum Romae, propter eorum et Urbis cui praefuere dignitatem», divinitus utique a Christo; non ab Augusto vel Urbe collatam, ut infra monstrabitur. 3. «Quosdam, ait, inter Episcopos Rom. plus nimio sibi arrogasse, et paulatim obtinuisse: quae omnia a nobis conceduntur». Recte dixisset: Quae omnia a nobis calumniatoribus finguntur sine ulla probatione. Denique ait: «Illa omnia revera nihil posse de iure probare in Theologia absque Scriptura», nempe iuxta phantasmata Calvinistarum exposita. Quasi vero non sit insolentissimae insaniae, dicere, universalis Ecclesiae perpetuam praxim, sanctissimos Pontifices, piissimos imperatores, sapientissimos Patres omnes simul in tenebris ambulasse, sacrae Scripturae repugnasse, solos Lutheri et Calvini catulos esse linceos Scripturarum interpretes!