Vindiciae Bellarminianae: De Verbo Dei
Vitus Erbermann, S.J. (1597–1675)
Vindiciae Bellarminianae in quatuor controversiarum tomos
Vitus Erbermann’s defense of Robert Bellarmine’s De Verbo Dei against William Ames and Johann Gerhard, organized by the four books of the first general controversy.
Vindiciae I: Pro libro primo De Verbo Dei
Vindiciae II: Pro libro secundo De Verbo Dei
Ad caput I.
Ad caput II.
Ad caput VII.
Ad caput IX.
Amesius th. 12. arrodit obiter quae Bellarminus hoc cap. statuit de auctore editionis Vulgatae. Certum est, hanc controversiam non esse fidei. Unde Amesius acceptat quod Bellarm. dat, scil. Novum Testam. esse non ex versione S. Hieronymi, sed ex antiqua versione ab illo emendata. Vetus vero Testam. esse ex eius versione, exceptis Psalterio, Sapientia, Ecclesiastic. et Machab. libris. Hinc vero infert sequentes cavillos. 1. «Non debuisse igitur Pontificios abuti Hieronymi auctoritate ad totius huius editionis auctoritatem firmandam.» Resp: id quod supponit, est splendidum mendacium. Quis enim Catholicorum Vulgatam totam tribuit S. Hieronymo? 2. Arguit ita: «Vel illae partes quae sunt aliorum, versae sunt accuratius, quam Hieronymus eas vertit, vel magis depravate. Si accuratius; tum Hieronymus non optime vertebat: si magis depravate; tum tota haec editio non est optimae notae inter versiones latinas. Resp.: bicornis iste aries non ferit. Dici enim (nec irrationabiliter) potest, parem fuisse antiquam illam Lucianaeam ab Hieronymo emendatam; et cum, ceteris paribus, esset iam vulgata ac communi usu recepta, merito fuisse quoque retentam, et novae praelatam. 3. Ridicule a nobis exigit, ut dicamus: «Quando haec mixtura versionis latinae fuerit introducta? a quibus? quo repugnante? Resp: Nil horum nos indicare tenemur, cum nullus hic sit error, et «corruptio doctrinae ac rituum;» qualem eum «irrepsisse paulatim in Rom. Ecclesiam» calumnientur Protestantes, «iure urgemus illos, ut accurate demonstrent (quod in ceteris haeresibus fieri consuevit) quando, a quo, quibus contradicentibus ea corruptio facta sit?» Et hactenus quidem principali controversiae praeludit Amesius cavillando in re minime controversa et necessaria? rectius utique facturus, si suum magistrum Ioannem Calvinum ab infamia triplicis mendacii liberasset, quae illi a Bellarmino cap. seq. inuritur. Sed cum aeque sileat «de triplici mendacio Calvini aperto», ac de quadruplici M. Kemnitii Gerhardus, merito hic qui tacent videntur consentire Bellarmino, cum ingenti novi Evangelii gloria.