On the Catechising of the Uninstructed
Augustine of Hippo (354–430)
First published 405
Augustine's De catechizandis rudibus, staged here in the public-domain NPNF English translation by S. D. F. Salmond.
Caput I: How Augustin Writes in Answer to a Favor Asked by a Deacon of Carthage.
Caput II: How It Often Happens that a Discourse Which Gives Pleasure to the Hearer is Distasteful to the Speaker; And What Explanation is to Be Offered of that Fact.
Caput III: Of the Full Narration to Be Employed in Catechising.
Caput IV: That the Great Reason for the Advent of Christ Was the Commendation of Love.
Caput V: That the Person Who Comes for Catechetical Instruction is to Be Examined with Respect to His Views, on Desiring to Become a Christian.
Caput VI: Of the Way to Commence the Catechetical Instruction, and of the Narration of Facts from the History of the World’s Creation on to the Present Times of the Church.
Caput VII: Of the Exposition of the Resurrection, the Judgment, and Other Subjects, Which Should Follow This Narration.
Caput VIII: Of the Method to Be Pursued in Catechising Those Who Have Had a Liberal Education.
Caput IX: Of the Method in Which Grammarians and Professional Speakers are to Be Dealt with.
Caput X: Of the Attainment of Cheerfulness in the Duty of Catechising, and of Various Causes Producing Weariness in the Catechumen.
Caput XI: Of the Remedy for the Second Source of Weariness.
Caput XII: Of the Remedy for the Third Source of Weariness.
Caput XIII: Of the Remedy for the Fourth Source of Weariness.
Caput XIV: Of the Remedy Against the Fifth and Sixth Sources of Weariness.
Caput XV: Of the Method in Which Our Address Should Be Adapted to Different Classes of Hearers.
Caput XVI: A Specimen of a Catechetical Address; And First, the Case of a Catechumen with Worthy Views.
Caput XVII: The Specimen of Catechetical Discourse Continued, in Reference Specially to the Reproval of False Aims on the Catechumen’s Part.
- Reprehenditur qui velit esse Christianus propter commodum temporale. Christianus vere est, qui religionem profitetur propter futuram requiem. Transit ad narrationem eorum quae credenda sunt. Filius Dei cur homo factus. Sunt enim qui propterea volunt esse christiani, ut aut promereantur homines a quibus temporalia commoda exspectant, aut quia offendere nolunt quos timent. Sed isti reprobi sunt: et si ad tempus eos portat Ecclesia, sicut area usque ad tempus ventilationis paleam sustinet; si non se correxerint, et propter futuram sempiternam requiem christiani esse coeperint, in fine separabuntur. Nec sibi blandiantur quod in area possunt esse cum frumento Dei: quia in horreo cum illo non erunt, sed igni debito destinantur (Matth. III, 12). Sunt etiam alii meliore quidem spe, sed tamen non minore periculo, qui jam Deum timent, et non irrident christianum nomen, nec simulato corde intrant Ecclesiam Dei, sed in ista vita exspectant felicitatem, ut feliciores sint in rebus terrenis, quam illi qui non colunt Deum: ideoque cum viderint quosdam sceleratos et impios ista saeculi prosperitate pollere et excellere, se autem vel minus habere ista vel amittere, perturbantur tanquam sine causa Deum colant, et facile a fide deficiunt. 27. Qui autem propter beatitudinem sempiternam et perpetuam requiem, quae post hanc vitam sanctis futura promittitur, vult fieri christianus, ut non eat in ignem aeternum cum diabolo, sed in regnum aeternum intret cum Christo (Matth. XXV, 34, 41, 46), vere ipse christianus est, cautus in omni tentatione, ne prosperis rebus corrumpatur, et ne frangatur adversis, et in abundantia bonorum terrenorum modestus et temperans, et in tribulationibus fortis et patiens. Qui etiam proficiendo perveniet ad talem animum, ut plus amet Deum, quam timeat gehennam: ut etiamsi dicat illi Deus, Utere deliciis carnalibus sempiternis, et quantum potes pecca, nec morieris, nec in gehennam mitteris, sed mecum tantummodo non eris; exhorrescat, et omnino non peccet, non jam ut in illud quod timebat non incidat, sed ne illum quem sic amat offendat: in quo uno est requies, quam oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit, quam praeparavit Deus diligentibus eum (I Cor. II, 9). 28. De qua requie significat Scriptura, et non tacet, quod ab initio mundi ex quo fecit Deus coelum et terram et omnia quae in eis sunt, sex diebus operatus est, et septimo die requievit (Gen. I, et II, 1-3). Poterat enim omnipotens et uno momento temporis omnia facere. Non autem laboraverat, ut requiesceret, quando, Dixit, et facta sunt; mandavit, et creata sunt (Psal. CXLVIII, 5): sed ut significaret, quia post sex aetates mundi hujus, septima aetate tanquam septimo die requieturus est in sanctis suis; quia ipsi in illo requiescent post omnia bona opera, in quibus ei servierunt, quae ipse in illis operatur, qui vocat, et praecipit, et delicta praeterita dimittit, et justificat eum qui prius erat impius. Sicut autem cum illi ex dono ejus bene operantur, recte dicitur ipse operari; sic cum in illo requiescunt, recte dicitur ipse requiescere. Nam quod ad ipsum attinet, pausationem non quaerit, quia laborem non sentit. Fecit autem omnia per Verbum suum; et Verbum ejus ipse Christus, in quo requiescunt Angeli et omnes coelestes mundissimi spiritus in sancto silentio. Homo autem peccato lapsus perdidit requiem quam habebat in ejus divinitate, et recipit eam in ejus humanitate: ideoque opportuno tempore, quo ipse sciebat oportere fieri, homo factus et de femina natus est. A carne quippe contaminari non poterat, ipse carnem potius mundaturus. Ipsum antiqui sancti venturum in revelatione Spiritus cognoverunt, et prophetaverunt; et sic salvi facti sunt credendo quia veniet, sicut nos salvi efficimur credendo quia venit: ut diligeremus Deum, qui sic nos dilexit, ut unicum Filium suum mitteret, qui humilitate nostrae mortalitatis indutus, et a peccatoribus et pro peccatoribus moreretur. Jam enim olim ab ineuntibus saeculis mysterii hujus altitudo praefigurari praenuntiarique non cessat.