On the Catechising of the Uninstructed
Augustine of Hippo (354–430)
First published 405
Augustine's De catechizandis rudibus, staged here in the public-domain NPNF English translation by S. D. F. Salmond.
Caput I: How Augustin Writes in Answer to a Favor Asked by a Deacon of Carthage.
Caput II: How It Often Happens that a Discourse Which Gives Pleasure to the Hearer is Distasteful to the Speaker; And What Explanation is to Be Offered of that Fact.
Caput III: Of the Full Narration to Be Employed in Catechising.
Caput IV: That the Great Reason for the Advent of Christ Was the Commendation of Love.
Caput V: That the Person Who Comes for Catechetical Instruction is to Be Examined with Respect to His Views, on Desiring to Become a Christian.
Caput VI: Of the Way to Commence the Catechetical Instruction, and of the Narration of Facts from the History of the World’s Creation on to the Present Times of the Church.
Caput VII: Of the Exposition of the Resurrection, the Judgment, and Other Subjects, Which Should Follow This Narration.
Caput VIII: Of the Method to Be Pursued in Catechising Those Who Have Had a Liberal Education.
Caput IX: Of the Method in Which Grammarians and Professional Speakers are to Be Dealt with.
- Grammatici et oratores quomodo tractandi. Vox ad aures Dei, animi affectus. Sunt item quidam de scholis usitatissimis grammaticorum oratorumque venientes, quos neque inter idiotas numerare audeas, neque inter illos doctissimos, quorum mens magnarum rerum est exercitata quaestionibus. His ergo qui loquendi arte caeteris hominibus excellere videntur, cum veniunt ut christiani fiant, hoc amplius quam illis illitteratis impertire debemus, quod sedulo monendi sunt ut humilitate induti christiana, discant non contemnere quos cognoverint morum vitia quam verborum amplius devitare; et cordi casto linguam exercitatam nec conferre audeant, quam etiam praeferre consueverant. Maxime autem isti docendi sunt Scripturas audire divinas, ne sordeat eis solidum eloquium, quia non est inflatum; neque arbitrentur carnalibus integumentis involuta atque operta dicta vel facta hominum, quae in illis libris leguntur, non evolvenda atque aperienda ut intelligantur, sed sic accipienda ut litterae sonant; deque ipsa utilitate secreti, unde etiam mysteria vocantur, quid valeant aenigmatum latebrae ad amorem veritatis acuendum, decutiendumque fastidii torporem, ipsa experientia probandum est talibus, cum aliquid eis quod in promptu positum non ita movebat, enodatione allegoriae alicujus eruitur. His enim maxime utile est nosse, ita esse praeponendas verbis sententias, ut praeponitur animus corpori. Ex quo fit ut ita malle debeant veriores quam disertiores audire sermones, sicut malle debent prudentiores, quam formosiores habere amicos. Noverint etiam non esse vocem ad aures Dei, nisi animi affectum: ita enim non irridebunt, si aliquos antistites et ministros Ecclesiae forte animadverterint, vel cum barbarismis et soloecismis Deum invocare, vel eadem verba quae pronuntiant non intelligere, perturbateque distinguere. Non quia ista minime corrigenda sunt, ut populus ad id quod plane intelligit, dicat Amen; sed tamen pie toleranda sunt ab eis qui didicerint, ut sono in foro, sic voto in Ecclesia benedici. Itaque forensis illa nonnunquam forte bona dictio, nunquam tamen benedictio dici potest. De Sacramento autem quod accepturi sunt, sufficit prudentioribus audire quid res illa significet: cum tardioribus autem aliquanto pluribus verbis et similitudinibus agendum est, ne contemnant quod vident.