Summa summae S. Thomae, Tomus III
Charles René Billuart (1685–1757)
Tractatus I: De fide
Prooemium
Dissertatio I: De objecto fidei
Articulus I: Quodnam sit objectum fidei?
Articulus II: In quid sit ultima resolutio fidei nostrae?
Articulus III: Utrum fides possit subsistere falso?
Articulus IV: De obscuritate in objecto fidei et evidentia in attestante
Articulus V: Utrum mysteria fidei sint evidenter credibilia?
Dissertatio II: De motivis credibilitatis Religionis christianae adversus incredulos, vulgo deistas
Articulus I: Quid sit prophetia? An sit possibilis?
Articulus II: An prophetiae vim habeant probandi veritatem revelationis?
Articulus III: Vaticinia prophetarum de religione christiana et ejus authore
Articulus IV: Miracula Christi et Apostolorum, item promissiones Christi adimpletae in confirmationem religionis christianae
Articulus V: Modus mirabilis et plane divinus quo christiana Religio fuit fundata et propagata
Dissertatio III: De actu interno et externo fidei
Articulus I: Utrum sit de necessitate salutis credere aliquid supra rationem naturalem, et quid?
Articulus II: Caeterae difficultates circa actum fidei internum expenduntur
Articulus III: De actu fidei externo
Dissertatio IV: De habitu et subjecto fidei
Articulus I: De habitu fidei
Articulus II: De subjecto fidei
Articulus III: Utrum vera religio falsae tolerari possit
Articulus IV: Utrum fides rationem naturalem excludat?
Dissertatio V: De vitiis fidei oppositis
Articulus I: De infidelitate in communi
Articulus II: De haeresi
Articulus III: De apostasia
Articulus IV: De cultuum libertate
Articulus V: De blasphemia
Tractatus II: De regulis fidei
Dissertatio I: De divina revelatione
Articulus I: De natura revelationis divinae
Articulus II: Utrum possibilis sit divina revelatio immediata?
Articulus III: Utrum possibilis sit divina revelatio mediata?
Articulus IV: Utrum veritatum capitibus nostris excedentium, seu mysteriorum, possibilis sit revelatio?
Articulus V: Utrum divina revelatio fuerit necessaria?
Dissertatio II: De Scriptura sacra
Articulus I: Quid sit et an sit Scriptura sacra
Articulus II: De Scriptura sacra divisione, apographis et versionibus
Articulus III: De Scriptura sacra sensibus
Dissertatio III: De traditionibus
Articulus I: Quid, quotuplex sit traditio, et quanta auctoritas illis?
Articulus II: Utrum traditiones divinae sint necessario admittendae?
Articulus III: De sanctorum patribus
Articulus IV: De sacra liturgia
Dissertatio IV: De Ecclesia
Articulus I: Quomodo Ecclesia christiana existere potuerit ante adventum Christi?
Articulus II: Ex quibus constabat religio primaeva?
Articulus III: Quomodo constituta fuit religio mosaica?
Articulus IV: Utrum divina fuerit religio mosaica?
Articulus V: Utrum lex seu religio mosaica fuerit abroganda?
Articulus VI: Utrum lex seu religio mosaica fuerit abrogata?
Articulus VII: Quid sit Ecclesia, et qui sint in ea?
Articulus VIII: Utrum Ecclesia sit visibilis?
Articulus IX: De notis verae Ecclesiae
Articulus X: Utrum Ecclesia possit decipere seu errare in fide et moribus?
Articulus XI: Utrum Ecclesia sit suprema iudex controversiarum fidei?
Articulus XII: Utrum iudicium Ecclesiae de sensu librorum, seu, ut vocant, de factis dogmaticis, sit infallibile?
Articulus XIII: Utrum Ecclesia sit infallibilis in canonizatione sanctorum?
Dissertatio V: De summo Pontifice
Articulus I: De primatu S. Petri
Articulus II: De primatu Romanorum Pontificum
Articulus III: De vi et ratione primatus Romanorum Pontificum
Articulus IV: De infallibilitate seu inerrantia summi Pontificis in definiendis quaestionibus fidei et morum
Articulus V: De praeminentia summi Pontificis supra concilium generale
Articulus VI: Solvuntur objectiones
Articulus VII: Utrum Pontifici Romano competat summa potestas temporalis?
Articulus VIII: Quid sit Cleri Gallicani de ecclesiastica potestate Declaratio anni 1682, et quid de ea sentiendum?
Articulus IX: Utrum doctrina Declarationis anni 1682, ipsaque Declaratio, Ecclesiae Gallicanae merito fuerit attributa?
Articulus X: De Romani Pontificis principatu civili
Dissertatio VI: De conciliis generalibus
Articulus I: Quid et quotuplex sit concilium?
Articulus II: Utrum necessaria sint concilia generalia?
Articulus III: Cujus sit convocare concilium generale?
Articulus IV: De convocatis ad concilium generale et illius praeside
Articulus V: Utrum concilium generale sit infallibile in definiendis quaestionibus fidei et morum?
Articulus VI: Utrum concilium generale debeat necessario confirmari a summo Pontifice?
Tractatus III: De spe
Dissertatio I: De spe
Articulus I: De spe secundum se et de ejus objecto
Articulus II: In quibus sit spes
Articulus III: De necessitate spei
Articulus IV: Quae sint vitia opposita spei theologicae?
Tractatus IV: De charitate
Dissertatio I: De charitate secundum se
Articulus I: Complectens omnia quae spectant charitatem secundum se
Dissertatio II: De subjecto, causa, augmento et amissione charitatis
Articulus I: De subjecto, causa, augmento et amissione charitatis
Dissertatio III: De charitate erga proximum
Articulus I: Utrum homo debeat ex charitate diligere seipsum, corpus suum et peccatores?
Articulus II: Utrum inimici sint ex charitate diligendi, eisque exhibenda signa et opera charitatis?
Dissertatio IV: De ordine et praecipuo actu charitatis, qui est dilectio
Articulus I: Utrum Deus sit magis ex charitate diligendus, quam proximus?
Articulus II: Utrum homo debeat ex charitate magis se diligere quam proximum?
Articulus III: Quis ordo servandus sit in dilectione proximorum?
Articulus IV: An et quo sensu liceat diligere Deum et illi servire propter retributionem?
Articulus V: De praecipto charitatis
Dissertatio V: De eleemosyna
Articulus I: Utrum dare eleemosynam sit in praecipto, et quando?
Articulus II: Variae quaestiones circa eleemosynam breviter solvuntur
Dissertatio VI: De correptione fraterna
Articulus I: Utrum correptio fraterna sit in praecipto, et quae conditiones requirantur ut obliget?
Articulus II: De ordine correptionis fraternae
Dissertatio VII: De vitiis charitati oppositis
Articulus I: De odio Dei et proximi, de accidia, invidia, discordia, contentione et schismate
Articulus II: De bello
Articulus III: De duello
Tractatus V: De iure et iustitia
Dissertatio I: De iure et dominio
Articulus I: Quid et quotuplex sit ius?
Articulus II: Quid et quotuplex sit dominium? Quid ususfructus et usus?
Articulus III: Utrum usus in rebus unico actu consumptibilibus distinguatur a dominio?
Articulus IV: De possessione
Dissertatio II: De subjecto et objecto dominii
Articulus I: De subjecto et objecto dominii in genere
Articulus II: De dominio uxorum et filiorumfamilias
Articulus III: De dominio clericorum
Dissertatio III: De modis acquirendi dominium
Articulus I: De modis acquirendi dominia rerum quae nullius sunt
Articulus II: De primo modo acquirendi dominium rerum quae sunt alicujus, scilicet de accessione
Articulus III: De altero modo acquirendi dominia rerum quae sunt alienus, nimirum de praescriptione
Dissertatio IV: De iustitia
Articulus I: De definitione, objecto et subjecto iustitiae
Articulus II: De divisione iustitiae
Justice, as such, is divided into general or legal, by which it orders citizens to the general or common good, as parts to the whole, and particular, which orders citizen to citizen1.
I say 2°: Particular justice is adequately subdivided into commutative and distributive, as into essentially distinct species2
Proof. first part3. Particular justice is the virtue by which one is ordered to some particular person. Now the order of one to another particular is twofold, namely either of part to part, or of whole to part. The first commutative justice directs, the second distributive. Therefore.
Proof. second part4. 1° Since it pertains to the reason of justice that one render what is owed to another, where there is found a special reason of debt to some person, there is a special virtue. Now in commutative and distributive justice a special reason of debt is found. Therefore. — Proof. of the minor. In commutative justice there is rendered to each what is his and simply owed, namely what is proper and appropriated to him and within his dominion, although held by another. In distributive justice truly there is rendered to each what is his and owed, not simply, but secundum quid, by the right namely of condignity and of the community of which he is a part ; for the things of the whole are, in a certain way, the things of the parts. Now this reason of debt is diverse, as is plain. For in one way is owed the thing which is the creditor's own and already committed to his dominion ; in another because it belongs to the whole community of which he is a member, and for that reason, his condignity being considered, he has the right that it become his own. Therefore.
Nota. And this is the reason why violation of commutative justice induces the obligation of restitution, not violation of distributive justice precisely qua such.
Proof. 2°. The general form of justice is equality5. Now a diverse equality is found in commutative and distributive justice. Therefore. — Proof. of the minor. In commutative justice there is an absolute equality of thing to thing, which is called arithmetical proportion, as if you owe a hundred, you render a hundred ; in distributive there is an equality not absolute, but of proportion, which is called geometrical, as if, v. g., in the distribution of the common good ten coins be given to him who has six degrees of merit, five be given to him who has three degrees. Therefore.
You will ask whether between father and son not emancipated, between master and slave, between husband and wife there is justice properly so called.
I answer. There is justice properly so called, yet not altogether perfect6 ; because, although the son, as son, is something of the father, as a part of him, the slave something of the master, as his instrument, the wife something of the husband, who is her head and to whom she is subject, from which aspect there is not between them perfect justice toward another : nevertheless, insofar as these men are distinct supposita, the son from the father, the slave from the master, the wife from the husband ; justice under that aspect is toward another, and thus the reason of justice properly so called is saved, though not altogether perfect.