Summa summae S. Thomae, Tomus III
Charles René Billuart (1685–1757)
Tractatus I: De fide
Prooemium
Dissertatio I: De objecto fidei
Articulus I: Quodnam sit objectum fidei?
Articulus II: In quid sit ultima resolutio fidei nostrae?
Articulus III: Utrum fides possit subsistere falso?
Articulus IV: De obscuritate in objecto fidei et evidentia in attestante
Articulus V: Utrum mysteria fidei sint evidenter credibilia?
Dissertatio II: De motivis credibilitatis Religionis christianae adversus incredulos, vulgo deistas
Articulus I: Quid sit prophetia? An sit possibilis?
Articulus II: An prophetiae vim habeant probandi veritatem revelationis?
Articulus III: Vaticinia prophetarum de religione christiana et ejus authore
Articulus IV: Miracula Christi et Apostolorum, item promissiones Christi adimpletae in confirmationem religionis christianae
Articulus V: Modus mirabilis et plane divinus quo christiana Religio fuit fundata et propagata
Dissertatio III: De actu interno et externo fidei
Articulus I: Utrum sit de necessitate salutis credere aliquid supra rationem naturalem, et quid?
Articulus II: Caeterae difficultates circa actum fidei internum expenduntur
Articulus III: De actu fidei externo
Dissertatio IV: De habitu et subjecto fidei
Articulus I: De habitu fidei
Articulus II: De subjecto fidei
Articulus III: Utrum vera religio falsae tolerari possit
Articulus IV: Utrum fides rationem naturalem excludat?
Dissertatio V: De vitiis fidei oppositis
Articulus I: De infidelitate in communi
Articulus II: De haeresi
Articulus III: De apostasia
Articulus IV: De cultuum libertate
Articulus V: De blasphemia
Tractatus II: De regulis fidei
Dissertatio I: De divina revelatione
Articulus I: De natura revelationis divinae
Articulus II: Utrum possibilis sit divina revelatio immediata?
Articulus III: Utrum possibilis sit divina revelatio mediata?
Articulus IV: Utrum veritatum capitibus nostris excedentium, seu mysteriorum, possibilis sit revelatio?
Articulus V: Utrum divina revelatio fuerit necessaria?
Dissertatio II: De Scriptura sacra
Articulus I: Quid sit et an sit Scriptura sacra
Articulus II: De Scriptura sacra divisione, apographis et versionibus
Articulus III: De Scriptura sacra sensibus
Dissertatio III: De traditionibus
Articulus I: Quid, quotuplex sit traditio, et quanta auctoritas illis?
Articulus II: Utrum traditiones divinae sint necessario admittendae?
Articulus III: De sanctorum patribus
Articulus IV: De sacra liturgia
Dissertatio IV: De Ecclesia
Articulus I: Quomodo Ecclesia christiana existere potuerit ante adventum Christi?
Articulus II: Ex quibus constabat religio primaeva?
Articulus III: Quomodo constituta fuit religio mosaica?
Articulus IV: Utrum divina fuerit religio mosaica?
Articulus V: Utrum lex seu religio mosaica fuerit abroganda?
Articulus VI: Utrum lex seu religio mosaica fuerit abrogata?
Articulus VII: Quid sit Ecclesia, et qui sint in ea?
Articulus VIII: Utrum Ecclesia sit visibilis?
Articulus IX: De notis verae Ecclesiae
Articulus X: Utrum Ecclesia possit decipere seu errare in fide et moribus?
Articulus XI: Utrum Ecclesia sit suprema iudex controversiarum fidei?
Articulus XII: Utrum iudicium Ecclesiae de sensu librorum, seu, ut vocant, de factis dogmaticis, sit infallibile?
Articulus XIII: Utrum Ecclesia sit infallibilis in canonizatione sanctorum?
Dissertatio V: De summo Pontifice
Articulus I: De primatu S. Petri
Articulus II: De primatu Romanorum Pontificum
Articulus III: De vi et ratione primatus Romanorum Pontificum
Articulus IV: De infallibilitate seu inerrantia summi Pontificis in definiendis quaestionibus fidei et morum
Articulus V: De praeminentia summi Pontificis supra concilium generale
Articulus VI: Solvuntur objectiones
Articulus VII: Utrum Pontifici Romano competat summa potestas temporalis?
Articulus VIII: Quid sit Cleri Gallicani de ecclesiastica potestate Declaratio anni 1682, et quid de ea sentiendum?
Articulus IX: Utrum doctrina Declarationis anni 1682, ipsaque Declaratio, Ecclesiae Gallicanae merito fuerit attributa?
Articulus X: De Romani Pontificis principatu civili
Dissertatio VI: De conciliis generalibus
Articulus I: Quid et quotuplex sit concilium?
Articulus II: Utrum necessaria sint concilia generalia?
Articulus III: Cujus sit convocare concilium generale?
It belongs to the Supreme Pontiff alone, certain and undoubted, to convoke a general council.1
It is proved. 1° Julius, in his letter to the Orientals, in Socrates, lib. II, chap. 13, says: « The ecclesiastical canon forbids that decrees be sanctioned for the churches without the opinion of the Roman Bishop; » or, as Cassiodorus reads it in the Hist. tripart., « that councils must not be celebrated without the opinion of the Roman Pontiff. » This is related in cap. Regula of the cited place, dist. 17; and this canon, renewed by the synod of Nicaea, the Alexandrian synod writes, epist. to Pope Felix.
Pelagius II, epist. 1, chap. 1, to the bishops who had not come together at the convocation of John of Constantinople, says: « By many apostolic again, and canonical, and ecclesiastical rules we are instructed that councils must not be celebrated without the opinion of the Roman Pontiff. » It is related in cap. Multis, dist. 17.
In the Council of Chalcedon, act. I, Dioscorus was forbidden to sit among the bishops, « because, say the Fathers, he dared make a synod without the authority of the Apostolic See; which was never licit, never done. »
If you say that from these it follows that even diocesan or provincial councils cannot be convoked except by the Roman Pontiff, especially since in cap. Nec licuit, of the same dist. 17, Pelagius II says that neither is it licit to celebrate a particular synod without the authority of the Apostolic See — but the consequent is not admitted. Therefore.
I answer: that the laws and the Pontiffs themselves grant, nay command, bishops and archbishops to celebrate particular councils; and thus they are celebrated not without their authority. The chapter Nec licuit speaks of particular synods gathered against a universal synod. It is plain from the rubric, which runs thus: « Without the authority of the Apostolic See it is not licit for some to gather a particular synod against a universal one. »
It is proved. 2° To those alone belongs the right of convoking a general council who have the care of the whole Church and authority over the bishops to be convoked. Yet this is the Roman Pontiff, as appears from the preceding dissertation. Therefore. — Of the major also it is established; because a general council regards the universal Church, and without authority over the bishops, by which they are compelled to appear at the council, the convocation would be fruitless and impotent.
You will say: The eastern councils were for the most part convoked by the authority of emperors. Therefore.
I answer: that no council of the orientals was convoked without at least the assent of the Supreme Pontiff, consequently without his authority. For although, speaking absolutely, authority and assent are not the same, nevertheless in him who has authority to do something, to consent to it is for it to be done by his authority. Whence, since the authority of convoking councils rests with the Pope alone, as has been proved, it is the same thing with respect to him to give consent to the convocation of a council and to convoke it through another.
[I said in the conclusion: « of a Pontiff certain and undoubted; » because in the case of schism, in which there would be doubtful popes, as happened at the time of the Council of Constance, the Church could, through her prelates, convoke a council to succor the present necessity, namely, to provide herself with a certain Pope. But if it should further define anything in the matter of faith and morals, or in things pertaining to the universal Church, it will not be ratified and firm unless confirmed by the subsequent Pope, as was said already before.]