Summa summae S. Thomae sive compendium theologiae

Charles René Billuart

Summa summae S. Thomae sive compendium theologiae

Charles René Billuart (1685–1757)

First published 1754

Charles René Billuart, O.P.'s Summa summae S. Thomae sive compendium theologiae (Liège, 1754) is his six-volume abridgment of the larger Summa S. Thomae hodiernis academiarum moribus accommodata (1746–1751). It condenses Aquinas's order and teaching into a reference manual while retaining the Dominican's characteristic distinctions, scholastic proofs, and historical material. The compendium belongs to the eighteenth-century consolidation of post-Tridentine Thomist education and helped carry Billuart's influential reading of Aquinas into later schools. Schola presents the Latin text with an English translation from its public-domain source.


Proemium I: De natura et dotibus theologiae

Tractatus I: De Deo et Ejus Attributis

Dissertatio I: De Dei existentia

Articulus I: Utrum Deum esse sit per se notum

Articulus II: Utrum sit Deus, et quibus rationibus demonstretur?

Articulus III: De Atheismo

Articulus IV: Utrum possit dari ignorantia invincibilis de existentia Dei?

Articulus V: An existant athei theoretici?

Dissertatio II: De natura seu quidditate Dei et Ejus attributis in communi

Articulus I: Quodnam sit constitutivum divinae naturae?

Articulus II: De attributis divinis in communi

Dissertatio III: De attributis in particulari quae pertinent ad divinum esse

Articulus I: De simplicitate Dei

Articulus II: De perfectione Dei

Articulus III: De bonitate Dei

Tractatus I: De infinitate Dei

Tractatus II: De immensitate Dei

Articulus IV: De immutabilitate Dei

Articulus V: De aeternitate Dei

Articulus VI: An Deus sit unus?

Dissertatio IV: De visione Dei a nobis

Articulus I: Utrum Deus, ut est in se, possit videri oculo corporeo?

Articulus II: Utrum intellectus creatus supernaturaliter adiutus possit videre Deum ut in se est?

Articulus III: Utrum aliquis in hac vita viderit, possitve videre Deum ut est in se?

Articulus IV: Utrum essentia divina videatur aut videri possit per aliquam similitudinem seu speciem?

Dissertatio V: De scientia Dei

Articulus I: Utrum in Deo sit scientia proprie dicta, eaque sit attributum?

Articulus II: De obiecto et divisione scientiae Dei

Articulus III: An et quae scientia in Deo sit causa rerum?

Articulus IV: In quo medio Deus cognoscat alia a se?

Dissertatio VI: De praescientia futurorum

Articulus I: Quid et quotuplex sit futurum?

Articulus II: Utrum Deus certo et infallibiliter cognoscat omnia futura absoluta, contingentia et libera?

Articulus III: Quomodo futura sint praesentia in aeternitate?

Articulus IV: In quo medio Deus cognoscat futura absoluta, contingentia et libera?

Articulus V: De scientia futurorum conditionatorum

Articulus VI: De scientia media

Dissertatio VII: De voluntate Dei

Articulus I: De voluntate Dei secundum se, et eius obiecto

Articulus II: De libertate Dei

Articulus III: Quotuplex sit voluntas in Deo, et an semper impleatur?

Articulus IV: De voluntate Dei circa salutem omnium

Articulus V: Utrum Christus sit mortuus pro omnibus omnino hominibus?

Articulus VI: Utrum Deus omnibus provideat auxilia sufficientia ad salutem?

Dissertatio VIII: De praedefinitionibus seu decretis divinis circa actus nostros liberos

Articulus I: Unde repetenda sit infallibilis efficacia divinorum decretorum circa actus nostros liberos?

Articulus II: Solvuntur obiectiones

Dissertatio IX: De providentia, praedestinatione et reprobatione

Articulus I: De providentia

Articulus II: De praedestinatione

Articulus III: Utrum praedestinatio sit ex praevisis meritis, an mere gratuita

Articulus IV: Solvuntur obiectiones contra utramque conclusionem

Articulus V: De reprobatione

Articulus VI: De motivo reprobationis

Tractatus II: Tractatus de SS. Trinitatis Mysterio

Dissertatio I: De Veritate Mysterii SS. Trinitatis

Articulus I

Caput I: § I: Asseritur veritatis mysterii SS. Trinitatis

Caput II: § II Objectiones a ratione contra integrum mysterium

Articulus II: Utrum sanctissimae Trinitatis mysterium possit lumine naturali cognosci?

Dissertatio II: De processionibus divinarum personarum

Articulus I: Utrum in divinis sint processiones?

Articulus II: Unde processio Verbi habeat quod sit generatio, et non processio Spiritus Sancti?

Dissertatio III: De relationibus divinis

Articulus I: An sint et quot sint in Deo relationes reales?

Articulus II: Utrum relationes divinae habeant existentias relativas realiter inter se et virtualiter ab existentia essentiae distinctas?

Articulus III: Utrum relationes divinae, praeter perfectionem absolutam essentiae, afferant aliam relativam?

I answer: The divine relations, besides the absolute perfection of the essence which they implicitly include, do not, by virtue of their relative concept, contribute another relative perfection virtually distinct from the absolute perfection. Thus hold certain Thomists against other Thomists.

The first proof. A thing is good and perfect insofar as it either exists in act or implies an order to existence. But the divine relations, by virtue of the concept ad and insofar as they are pure references to a term, neither exist nor imply an order to existence; they do so only by virtue of the concept in, that is, by reason of the divine essence which they include. Therefore. The major premise is from St. Thomas, here q. 5, a. 3, c., and is evident because the will is directed toward something only under the aspect of existence; and only that is good and perfect which the will desires. The minor premise is also from the Holy Doctor, q. 2 of De Potentia, a. 5, c., where he says: “A relation, insofar as it is a relation, does not have that it be something, but only that it be toward something.” This is also evident from reason, because a relation, according to what is proper to it and insofar as it is a pure reference, regards nothing except by ordering it to a term, since its whole being consists in being related to another. But it cannot order its existence to a term, because the existence of a relation is not toward a term but toward a subject. Therefore, considered in itself and by virtue of the concept ad, it does not imply an order to existence but abstracts from it. Compare the second proof of the preceding article.

The second proof. The notion of perfection must be taken according to an order toward a subject considered in itself and terminating in that subject. But a relation, by virtue of its proper concept, does not regard any subject considered in itself and terminating there, but rather by reason of a term. Therefore. The minor premise is from St. Thomas, here a. 2, where he establishes the difference between relation and the other categories. In the other categories besides relation, such as quantity and quality, the proper notion of the genus is taken according to a comparison with the subject considered in itself and with reference to itself. Thus quantity is called a measure of substance, and quality a disposition of substance. But the proper notion of relation is not taken according to a comparison with the subject considered in itself and terminating there, but by comparison with something outside it, namely a term. This is also evident from reason, because by the very fact that a concept is relative, although it regards a subject, it nevertheless regards it by ordering it to a term and by reason of the term, since its whole being consists in being related to another. The major premise is proved. Perfection must regard the subject capable of perfection according to a proportion with that subject. But if it does not regard the subject in itself, but only by reason of the term, it will not be proportioned to the subject but to the term, which is the reason why the subject is regarded. Therefore.

The third proof is from absurd consequences. If relations in God contribute and multiply relative perfection, it follows: 1º That there will be three magnitudes, three goodnesses, three perfections; consequently three great beings, three good beings, and three perfect beings taken substantively, against Augustine as cited above. 2º That all three persons together will be something more perfect, at least extensively, than one person alone, against the same Augustine, Book VI of De Trinitate, c. 8, n. 9, and Book VIII, c. 1, n. 2, and Sermon 38 De Tempore, where he says: “The Father alone is as great as the Father, the Son, and the Holy Spirit together.” 3º That no person would be infinitely perfect, because no person would possess every perfection whatsoever. For filiation and the relative perfection of filiation would be lacking to the Father, just as paternity and the relative perfection of paternity would be lacking to the Son. For just as there is relative opposition among the relations, so also there would be relative opposition among the relative perfections. Therefore the Father would not be formally infinitely perfect, nor likewise the Son. 4º That equality among the divine persons would be destroyed. The first proof. By the very fact that paternity is a relative perfection distinct from filiation, it must differ from filiation specifically, or quasi-specifically and essentially; both because paternity and filiation do not differ merely numerically, as two paternities or two filiations do, and because a merely numerical distinction arises from potentiality and matter, which are absent from God. Hence whatever differs in God differs specifically and essentially. But whatever differs specifically and essentially from another is necessarily unequal in perfection to it, because species are like numbers, one of which always exceeds or is exceeded by another. The second proof. On this hypothesis, the Father and the Son would be more perfect than the Holy Spirit, because the Father, in addition to the perfection of paternity, and the Son, in addition to the perfection of filiation, would possess the perfection of active spiration; whereas the Holy Spirit would possess only one perfection, namely that of passive spiration. Therefore.

Dissertatio IV: De Personis Divinis

Articulus I: Utrum personae divinae constituantur relationibus?

Articulus II: Utrum in Deo secundum se considerato et personis praeintellecto sit aliqua subsistentia absoluta, et praeter illam sint insuper tres subsistentiae relativae

Articulus III: Utrum Spiritus sanctus procedat a Filio?

Articulus IV: De missione divinarum personarum

Tractatus III: Tractatus de Deo Creatore

Dissertatio I: De processione creaturarum a Deo

Articulus I: Utrum omne ens sit effective a Deo?

Articulus II: Utrum Deus sit causa exemplaris et finalis omnium rerum?

Articulus III: De modo emanationis rerum a Deo, qui dicitur creatio

Articulus IV: Utrum solius Dei sit creare

Articulus V: Utrum plures mundi sint possibiles, et mundus existens sit perfectus?

Articulus VI: Utrum creaturae indigeant ut a Deo conserventur?

Dissertatio II: De angelis

Articulus I: De existentia et quidditate angelorum

Articulus II: De loco et motu locali angelorum

Articulus III: De pertinentibus ad intellectum et voluntatem angelorum

Articulus IV: De gratia et gloria angelorum

Articulus V: De culpa angelorum

Articulus VI: De poena daemonum

Articulus VII: De locutione et illuminatione angelorum

Articulus VIII: De custodia bonorum angelorum et impugnatione malorum

Dissertatio III: De opere sex dierum

Articulus I: Utrum sex dies creationis sint reales?

Articulus II: Utrum cosmogonia Mosaica everti possit?

Dissertatio IV: De homine

Articulus I: Utrum primi parentes nostri immediate a Deo conditi fuerint?

Articulus II: An et qua ratione homo sit factus ad imaginem Dei?

Articulus III: Quomodo anima humana corpori uniatur?

Articulus IV: Utrum anima rationalis creetur, vel traducatur a parentibus?

Articulus V: Utrum anima rationalis creetur cum corpus humanum primo constituitur, id est in ipsa conceptione?

Articulus VI: Utrum primus homo creatus fuerit in statu gratiae sanctificantis?

Articulus VII: Quarum rerum cognitionem habuerit homo?

Articulus VIII: Utrum Adam innocens inordinatis concupiscentiae motibus fuerit obnoxius?

Articulus IX: Utrum corpus Adae vere fuerit de limo terrae?

Articulus X: Utrum homo in statu innocentiae fuerit immortalis?

Articulus XI: Utrum in statu innocentiae fuisset generatio ad multiplicationem hominum?

Articulus XII: Utrum in statu innocentiae homines nati fuissent iusti?

Articulus XIII: Utrum in statu innocentiae homines nati fuissent perfecti in scientia?

Articulus XIV: Quodnam fuerit primum peccatum protoparentum nostrorum?

Articulus XV: Quaenam fuerit gravitas peccati primorum parentum?

Articulus XVI: Quae fuerint poenae peccati primorum parentum?

Articulus XVII: Utrum primi parentes poenitentiam egerint et salutem consecuti fuerint?

Tractatus IV: De ultimo fine

Dissertatio I: De ultimo fine in communi

Articulus I: Quid et quotuplex sit finis?

Articulus II: Utrum homo in omnibus suis actionibus agat propter finem, idque sit proprium creaturae rationali?

Articulus III: Utrum idem homo possit appetere simul duos fines ultimos totales et adaequatos?

Articulus IV: Utrum omnia quae homo vult deliberate velit propter ultimum finem?

Articulus V: An et quomodo homo deliberate agens teneatur omnia et singula sua opera referre in Deum?

Dissertatio II: De beatitudine

Articulus I: In quo consistat beatitudo obiectiva hominis?

Articulus II: In quo consistat essentialiter formalis beatitudo hominis?

Articulus III: Utrum animae iustorum corporibus solutae et plene purgatae statim consequantur suam beatitudinem?

Articulus IV: De proprietatibus beatitudinis

Articulus V: De dotibus beatorum

Articulus VI: De aureolis beatorum

↑ Top of work